All Chapters of เมียกาฝาก: Chapter 11 - Chapter 20

เมียกาฝาก 10อยากแสดงตัวมากใช่ไหม NC++"มึงจะไม่พาเมียมึงมาทำความรู้จักกับพวกกูหน่อยเหรอว่ะ พวกกูอุตส่าห์ตั้งตารอเจอเลยนะโว้ย""เมียมึงทำงานที่ไหนว่ะ ทำตำแหน่งอะไร""เขาเรียนจบจากที่ไหนอ่ะ ทำไมพวกเราไม่คุ้นเลย""คบกันนานหรือยังว่ะ ทำไมถึงรีบแต่งหล่ะ แล้วมึงเอาเอมมิกาไปไว้ไหนว่ะ"คำถามมากมายก่ายกอง ที่พุ่งมาที่ผม มันทำให้ผมโมโหมาก โมโหจนอยากจะบีบคอผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมตอนนี้ให้ตายๆ ไปซักที ให้สมกับที่บังอาจเสนอหน้าเข้ามาในงานวันเกิดของผม ทำให้พวกเพื่อนๆ ที่รู้จัก แต่ไม่ถึงกับสนิทของผม มันพูดจาล้อเลียนถึงผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายของผม มิหน่ำซ้ำ ยังพาดพิงไปถึงเอมมิกา แฟนสาวของผมอีกต่างหาก"จะอยากรู้ไปทำไม รู้แล้วพวกมึงจะรวยขึ้นหรือไง"เสียงของไอ้พีชดังขึ้น ผมจึงหันไปมองหน้าของมันทันที มันเป็นแบบนี้แระ คือไม่ชอบให้คนอื่นมาดูถูกคนที่ด้อยกว่า ถึงมันจะปากหมา แต่มันก็คือเพื่อนสนิทมากๆ ของผมเลย รวมไปถึงไอ้พัช แฝดพี่ของมัน และไอ้พายด้วย ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ นะเหรอ มีแต่อิจฉาและหวังผลประโยชน์จากผมทั้งนั้น"งั้นหนูขอตัวนะค่ะ""สมควรออกไปตั้งนานแล้ว มายืนเสนอหน้าอยู่ตั้ง

เมียกาฝาก 12เหมือนตัวคนเดียวเช้าวันต่อมา...."อย่าเสือกคิดโง่ๆ ปล่อยให้ตัวเองท้อง เพื่อที่จะจับคนอย่างฉันหล่ะ เพราะฉันจะไม่เก็บไว้ทั้งแม่ทั้งลูกของเธอ""พรึบ”“เอาไป !! นี้คือค่าตัวของผู้หญิงอย่างเธอ ได้เยอะกว่าพวกผู้หญิงที่ผับของเพื่อนฉันอีกนะ"วาจาร้ายกาจของเขาที่เอ่ยกับฉัน ก่อนที่ฉันจะวูบไป ฉันไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนเขาหยุดทำร้ายฉันไปตอนไหน รู้แค่ว่าตื่นขึ้นมาก็พบแต่ความว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาของคนที่ข่มเหงรังแกร่างกายและจิตใจของฉัน ฉันพยายามฝืนตัวเองเพื่อลุกขึ้นไปชำระร่างกาย เพื่อที่จะออกไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน แต่สุดท้ายมันก็ไม่เป็นผล เพราะพิษไข้ได้เล่นงาน ฉันจึงได้แต่ส่งข้อความไปลางานกับทางบริษัทเมื่อส่งข้อความเสร็จแล้ว จึงเอื้อมไปหยิบผ้าห่มมาห่มคลุมร่างกายที่เปล่าเปลือยของตัวเอง ฉันไม่มีแรงแม้กระทั่งจะลุกไปหยิบยาแก้ปวด ยาลดไข้ มากินเพื่อบรรเทาอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ ฉันทำได้เพียงนอนร้องไห้ สมเพชเวทนาตัวเองตอนนี้เหลือเกิน ฉันนอนร้องไห้จนเผลอหลับไป ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็มีอะไรไม่รู้ลอยมาโดนที่ใบหน้าของฉัน ฉันพยายามที่จะลืมตาแล้วเอื้อมไปหยิบเอาสิ่งของสิ่ง

เมียกาฝาก 14ทำอะไรก็ผิด NC+++เมื่อถึงเวลานัดหมาย ที่จะออกไปประชุมกับลูกค้า มีนาจึงรีบลงมารอคุณภีมภพ ที่หน้าบริษัท เพื่อที่จะขึ้นรถไปกับเขา ตามคำชวนของชายหนุ่ม"ที่จริงหนูขับรถไปเองก็ได้นะ หนูเกรงใจคุณภีมนะคะ""ไม่เป็นไรหรอก ไหนๆ เราก็ไปประชุมที่เดียวกัน อีกอย่างฉันก็บอกแล้วไงว่าจะคุยรายละเอียดของการประชุมวันนี้กับเธอด้วย""แล้วไปอยู่ที่บ้านวิรากุลเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม".."จะว่าดี ก็ดีค่ะ จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี คะ"มีนาตอบกลับชายหนุ่มที่เป็นกรรมการผู้จัดการบริษัททันทีหลังจากที่เธอนั่งนิ่งกับคำถามของเขาอยู่นาน"อ่าว ทำไมตอบแบบนั้นหล่ะ มันไม่โอเคเหรอ ไอ้ลมนะ""ไม่ค่อยได้เจอกันหรอกค่ะ พอดีหนูไปพักที่บ้านสวนดอกไม้ของคุณปู่นะคะ ก็เลยไม่ค่อยได้เจอเขา""ออ มีอะไรก็ปรึกษาฉันได้นะ คิดซะว่าฉันเป็นพี่ชายคนหนึ่งของเธอก็แล้วกัน ไหนๆ เธอก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของวิรากุลแล้ว""ขอบคุณนะค่ะ ที่ไม่รังเกียจหนูเหมือนใครบางคน""อย่าไปคิดมาก มันก็เป็นแบบนั้นแหละ ไอ้ลมนะ""ค่ะ"..หลังจากที่การประชุมจบลง ทางลูกค้าขอเลี้ยงข้าวมื้อเย็นเป็นการตอบแทน ตอนแรกฉันกะว่าจะปฏิเสธ แล้วขอตัวกลับก่อน เพราะยังเพลียๆ จากอาก

เมียกาฝาก 16ท่องเที่ยวประจำปีนับตั้งแต่คืนนั้น ที่เขาลั่นวาจาไว้ว่า เวลาที่เขาหงุดหงิด ร่างกายของฉันก็จะเป็นที่ระบายอารมย์ให้กับเขา ชีวิตของฉันก็ไม่สงบสุขเอาอีกซะเลย เพราะเขาจะชอบหาเรื่องหงุดหงิดเพื่อมาเอาเปรียบร่างกายของฉันอยู่เรื่อยๆ แทบจะทุกคืนก็ว่าได้ แม้กระทั่งวันที่เขาไปสังสรรค์กับบรรดาเพื่อนๆ เขา ต่อให้เขาเมาหนักแค่ไหนก็ตาม เขาก็ยังไม่วายที่จะมาข่มเหง เอาเปรียบกับร่างกายของฉันเหมือนเดิม และทุกครั้งที่เขาเอาเปรียบร่างกายของฉัน เขาก็จะโอนเงินเข้าบัญชีของฉันทุกครั้ง จะว่าไป ก็ค่าตัวดีๆ นี้เอง คิดแล้วก็สมเพชตัวเองสิ้นดีงานท่องเที่ยวประจำปี....เขาใหญ่วันนี้เป็นวันที่ทางบริษัทจัดท่องเที่ยวประจำปี ซึ่งปีนี้ทางบริษัทจัดขึ้นที่เขาใหญ่ เป็นระยะเวลาสามวันสองคืน พนักงานทุกคนดูตื่นเต้นกันมาก เพราะได้ข่าวว่าปีนี้จัดยิ่งใหญ่กว่าทุกปี รวมไปถึงของรางวัลมากมาย ที่ทางบริษัทนำมาแจกให้กับพนักงาน ฉันเองก็รู้สึกตื่นเต้นไปกับการท่องเที่ยวปีนี้เป็นอย่างมาก เพราะเขาใหญ่ เป็นสถานที่ ที่ฉันชอบไปมาก และทุกๆ ปี ฉันจะต้องได้มาท่องเที่ยวที่เขาใหญ่ โดยเฉพาะช่วงฤดูหนาว และทุกครั้งที่ฉันมา ฉันก็จะมากับเพื่อน

เมียกาฝาก 18แค่ยังไม่เบื่อ NC+++ทันทีที่ประตูห้องพักสุดหรูของชายหนุ่มได้เปิดออก ร่างบางของหญิงสาวก็ถูกชายหนุ่มผู้เป็นสามี ผลักล้มลงไปนอนบนเตียงนอนขนาดใหญ่ โดยมีร่างกายหนาของชายหนุ่มล้มลงมาคร่อมยังร่างบางโดยทันที เพื่อไม่ให้หญิงสาวนั้นได้ดิ้นหลุดพ้นออกไปจากห้องนี้ได้ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าตนเองนั้นเป็นอะไร ตั้งแต่เขาเห็นผู้ชายคนนั้นมันเดินเข้ามาขอชนแก้วกับหญิงสาวที่มีตำแหน่งเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของตนเอง เขาก็รู้สึกหงุดหงิด มองอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด เขาพยายามตั้งสติระงับอารมย์หงุดหงิดอยู่หลายครั้ง อัดบุหรี่ไปเกือบครึ่งซองก็ยังไม่ดีขึ้น จนพี่ภีม จับสังเกตได้ว่า ทำไมเขาจึงออกไปสูบบุหรี่บ่อยครั้งถึงแม้หญิงสาวจะบอกว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมงานก็เหอะ แต่มีความจำเป็นอะไร ต้องไปนั่งกระซิบกระซาบกันขนาดนั้น ใครๆ ก็มองออกว่าไอ้หน้าหอกนั้นมันคิดอะไรกับเธอชายหนุ่มไม่รอช้า เมื่อขึ้นคร่อมร่างบางของหญิงสาวได้แล้วนั้น ริมฝีปากหนาก็บดจูบลงยังเรียวปากบางของหญิงสาวทันที รสจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธ หงุดหงิด โมโห"อื้ออ ปล่อยหนูค่ะ ปล่อย อื้ออ"เมื่อริมฝีปากบางของหญิงสาวหลุดพ้นจากจูบอันป่าเถื่อน ไ