All Chapters of พลาดรักรุ่นพี่แสนร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“ฉันเบาไม่ได้แล้วขวัญ เธอตอดแน่นเกินไป ฉันกำลังจะแตกแล้ว อ๊า~” ทิศเหนือคำรามเสียงทุ้ม ก่อนจะกระแทกลำเอ็นอย่างถี่รัวในจังหวะสุดท้าย ปลดปล่อยน้ำรักใส่ร่องของหญิงสาวอย่างเต็มที่จนเอ่อล้นออกมาจากปากร่อง เขาแช่ลำเอ็นเอาไว้นิ่ง ก่อนจะจับพลิกร่างเล็กให้นอนคว่ำ โดยที่ไม่ปล่อยให้จุดเชื่อมต่อหลุดออกจากกัน เขาตอกแท่งเนื้อของตัวเองอย่างเนิบนาบอีกครั้ง ก่อนจะเร่งจังหวะให้ถี่รัวมากขึ้น ราว ๆ 20 นาทีน้ำรักน้ำที่สองก็ถูกปลดปล่อยออกมาใส่ร่องสาว ร่างเล็กอ่อนเปลี้ยหมดแรง ลมหายใจถี่กระชั้นหน้าอกสั่นกระเพื่อม ใบหน้าทั้งคู่เปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาอย่างไม่ขาดสาย ภายในห้องที่เปิดแอร์ไว้เย็นฉ่ำกลับร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิง ของขวัญคิดว่าทิศเหนือจะหยุดเพียงแค่นี้แต่เปล่าเลย ร่างกำยำนอนนิ่งไปสักพักก็เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกครั้ง เขาลุกจากเตียงนอนแล้วดึงเธอให้ยืนขึ้น ถอดชุดเดรสสีแดงที่ขาดวิ่นจนไม่มีชิ้นดีออกจากตัวหญิงสาวแล้วอุ้มเธอขึ้นในท่าลิงอุ้มแตง หันแผ่นหลังบอบบางให้แนบชิดกับบานประตูห้อง ก่อนจะสอดใส่แท่งเอ็นเข้าไปในร่องสาว แล้วอุ้มเธอกระแทกอย่างไม่บันยะบันยังแขนเรียวเล็กกอดคอชายหนุ่ม

เสียงร้องของทิศเหนือดังไปถึงสวนหลังบ้าน หญิงสูงวัยต้องรีบเดินออกมาดูด้วยความแปลกใจ“ตาแก่ ไปตีเขาทำไมล่ะนั่น”ผู้เป็นภรรยารีบเข้าห้ามสามี ในขณะที่ทิศเหนือรีบแย่งไม้กวาดจากชายสูงวัยเอาไว้เขาจ้องมองตาแก่ที่เอาไม้กวาดตีเขาด้วยความโมโห ถ้าไม่ติดว่ามีเรื่องสำคัญต้องทำ วันนี้เขาอาจจะต้องสั่งสอนคนแก่ให้เข็ดหลาบซะบ้าง แก่ไม่อยู่ส่วนแก่“เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนไหมพ่อหนุ่ม”หญิงสูงวัยเอ่ยถามชายหนุ่ม“ไม่เป็นไรครับ” พูดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเหวี่ยงไม้กวาดลงพื้น แล้วหันกลับไปสนใจภายในบ้านไม้หลังเล็กอีกครั้ง ชะเง้อมองเข้าไปด้านในที่แสนเงียบเชียบ “พ่อหนุ่มมาหาใครรึ” หญิงสูงวัยเอ่ยถาม “ผมมาหาเจ้าของบ้านหลังนี้น่ะครับ เธออยู่ไหมครับ” ทิศเหนือบอกคนแก่สองคนมองหน้ากัน ก่อนจะหันกลับมามองคนหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง “ฉันนี่แหละเจ้าของบ้าน มีธุระอะไรกับฉันรึ” ชายสูงวัยเอ่ยขึ้น “คุณตาเป็นเจ้าของบ้านเหรอครับ อย่าบอกนะว่าของขวัญเป็น...” “ของขวัญเป็นหลานสาวของฉันเอง” กลืนน้ำลายก้อนหนืดลงคอ มองชายสูงอายุอย่างรู้สึกผิด ดีนะที่ไม่ได้ล

ของขวัญเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดสวิตช์ไฟ ร่างเล็กหยุดชะงักนิ่งงันเมื่อสายตาสบเข้ากับคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอน “คุณเหนือ” อุทานชื่อเขาด้วยความตกใจ ก่อนจะตั้งท่าถอยหนีแต่ทว่าคนตัวสูงกลับเคลื่อนตัวได้ไวกว่า เขาลุกขึ้นคว้าเอวคอดแล้วกอดรัดเธอเอาไว้ อุ้มร่างเล็กลอยขึ้นแล้วพาเดินไปที่เตียงนอน ทิ้งร่างเล็กลงบนเตียงนอนขนาดไม่ใหญ่มาก ก่อนจะขึ้นคร่อมกดแขนเธอแนบชิดกับที่นอน จ้องมองใบหน้าดื้อรั้นที่มองเขาอย่างไม่พอใจ “ปล่อยขวัญนะ” หญิงสาวดิ้นพล่านสะบัดตัว ส่ายหน้าซ้ายขวาหนีคนที่ก้มหน้าลงมาหมายจะจูบปาก ตอนนี้ของขวัญต่อต้านเขาสุดฤทธิ์ราวกับไม่ใช่เธอมุมปากหนากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ซอกคอของหญิงสาวเพื่อดอมดมกลิ่นหอมที่คุ้นเคย กลิ่นเฉพาะที่มีแค่เธอเท่านั้น “อ๊ะ!” เขากอดร่างเล็กแนบแน่น ก่อนจะพลิกตัวเธอขึ้นด้านบน ใช้แขนแข็งแรงรัดตัวคนพยศเอาไว้ มือข้างหนึ่งจับท้ายทอยของหญิงสาวกดลงมาบดจูบ ริมฝีปากจิ้มลิ้มนุ่มนิ่มกับรสชาติแสนหวานที่เขาโหยหา ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้สัมผัสมันอีกครั้ง ปึก! ปึก! ปึก! มือเล็กกำทุบที่หน

รถสปอร์ตคันหรูขับเคลื่อนไปตามท้องถนนในเขตเมืองหลวงในช่วงเวลาใกล้ค่ำ มือข้างหนึ่งของทิศเหนือจับไว้ที่พวงมาลัยรถอย่างเชี่ยวชาญ ส่วนมืออีกข้างกุมไว้ที่มือของหญิงสาวชายหนุ่มขับรถมาจอดใกล้ ๆ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา หลังจากจอดรถเขาก็จูงมือหญิงสาวเดินไปยังริมแม่น้ำ หนุ่มสาวยืนมองวิวสะพานพระรามแปดด้วยกันของขวัญจ้องมองไปยังแสงไฟที่ส่องเป็นสีเหลืองนวลทอดยาวตามแนวสายเคเบิลด้วยความตื่นตาตื่นใจ แม้เธอจะเกิดและเติบโตที่กรุงเทพ ฯ แต่ใช่ว่าจะมีโอกาสได้ออกมาเที่ยวชมบ้านเมืองยามค่ำคืนบ่อย ๆทิศเหนือจ้องมองหญิงสาวด้านข้างด้วยความเอ็นดู ของขวัญดวงตาเป็นประกายราวกับเด็กน้อยดีใจที่ได้มาเที่ยวเขามองเธอแล้วเผลอยิ้ม ก่อนจะเอ่ยเรียกหญิงสาวเสียงนุ่ม“ของขวัญ”“ค่ะ”หันกลับมาพร้อมกับขานตอบทิศเหนือมีท่าทีเก้อเขินราวกับทำตัวไม่ถูก ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเอากล่องอะไรบางอย่างออกมา เขาเปิดกล่องแล้วหยิบแหวนที่อยู่ในนั้นพร้อมกับจับมือข้างซ้ายของเธอยกขึ้น สวมแหวนไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของหญิงสาว แล้วพูดกับเธอ“ฉันหมั้นเธอเอาไว้ก่อนนะ”“คุณเหนือ มันจะไม่เร็วไปเหรอคะ ขวัญเพิ่งจะเรียนอยู่แค่ปีหนึ่งเองนะ อีกอย่า

ทิศเหนือเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเป็นฝ่ายสวมกอดหญิงสาวเอาไว้“คุณมาได้ยังไงคะ”ของขวัญเอ่ยถาม“ถ้าบอกว่าขับรถมาจะว่าฉันกวนตีนไหม”“หืม...คนบ้า ถ้าจะมากวนประสาทก็กลับไปเลยนะ”ช้อนตามองค้อนคนพูดจากวนประสาท ก่อนจะแกล้งผลักหน้าอกแข็งแกร่งให้ออกห่าง มุ่ยหน้าใส่แล้วตั้งท่าจะเดินเข้าบ้านทิศเหนือรั้งข้อมือเล็กเอาไว้แล้วดึงหญิงสาวกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้งพร้อมทั้งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น มือข้างหนึ่งลูบไล้บนกลุ่มผมนุ่มยาวสลวยแล้วดึงหัวของเธอเข้ามาซบที่อกของตัวเอง ริมฝีปากหนาจูบลงอย่างแผ่วเบาที่หน้าผากมนสวย ก่อนจะเอ่ยกับหญิงสาว“คิดถึงจัง”“เว่อร์ล่ะ เราเพิ่งจะแยกกันเมื่อเช้าเองนะคะ”“คิดถึงจริง ๆ นะ วันนี้ขอนอนด้วยได้ไหม”ชายหนุ่มผละหญิงสาวออกจากอกเล็กน้อย ทำหน้างอแงเหมือนเด็กจ้องมองเธอ หญิงสาวพ่นลมหายใจด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวตากับยายมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่นะคะ”“เรื่องใหญ่ก็เรื่องใหญ่ดิ ให้พวกท่านรู้ไปเลยยิ่งดี ไม่เห็นต้องกลัวเลย”“คุณไม่กลัวแต่ขวัญกลัวนี่คะ กลับไปก่อนนะคะ ขวัญสัญญาว่าพรุ่งนี้จะกลับไปนอนด้วย”“พูดจริงนะ”“จริงค่ะ”“กลับก็ได้ แต่ขอหอมแก้มก่อน”พูดจบก็ก้มลงสูดดม