جميع فصول : الفصل -الفصل 70

หญิงชราถึงกับพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นการกระทำของคนหนุ่มอารมณ์ร้อนเอาแต่ใจ ครั้นจะลุกไปห้ามไม่ให้พาหลานสาวไปกลับถูกผู้เป็นสามีรั้งเอาไว้“ปล่อยให้เขาพาหลานไปน่ะดีแล้ว แกเห็นสายตาที่ไอ้องศามันมองมาไหม ถ้าหลานอยู่กับเรา เราคงไม่มีปัญญาปกป้องหลานหรอก ปล่อยหลานไปเถอะ”ผู้เป็นสามีพูดให้เหตุผล มือข้างหนึ่งบีบมือผู้เป็นเมียเอาไว้เพื่อช่วยข่มให้ใจเย็นลง แม้จะไม่พอใจ แต่หญิงชราก็เข้าใจเหตุผลเป็นอย่างดี บางทีทิศเหนืออาจจะปกป้องหลานสาวจากองศาได้ดีกว่าตนอย่างที่ผู้เป็นสามีพูดจริง ๆหลังจากทิศเหนือพาของขวัญเดินออกจากบ้าน เขาก็จูงมือเธอมาที่รถของตัวเองโดยไม่สนใจฟังคำคัดค้าน“คุณจะพาขวัญออกจากบ้านโดยพลการอย่างนี้ไม่ได้นะคะ ทำแบบนี้ตากับยายของขวัญจะคิดยังไง”“ไม่ได้ยินที่ยายเธอพูดรึไง ท่านกำลังจะแยกเราจากกันนะ ถ้าต้องแยกกันจริง ๆ เธอทนได้เหรอขวัญ”“เราก็ควรพูดกับท่านดี ๆ ไหมล่ะ จู่ ๆ คุณก็ลากขวัญออกมามันจะทำให้ท่านเป็นห่วงนะคะ” “ไม่รู้ ฉันไม่สน ฉันรู้แค่ว่าไม่ว่ายังไงจะไม่ยอมแยกกับเธอแน่”พูดพลางดันตัวหญิงสาวเข้าไปในรถตัวเอง ของขวัญเหลียวมองเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็กที่มีตากับยายยืนอยู่หน้าบ้

เช้าวันจันทร์ช่างเป็นวันที่แสนวุ่นวายของใครหลาย ๆ คน สำหรับทิศเหนือเองก็เช่นกัน แม้วันนี้เขาจะไม่มีเรียนแต่ก็ต้องตื่นแต่เช้าเพราะต้องไปส่งแฟนสาวที่มหาวิทยาลัย ครั้นจะให้ลูกน้องคนสนิทไปส่งก็ไม่ไว้ใจว่ามันจะดูแลเธอดีเหมือนตัวเอง รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ ของขวัญกำลังจะลงจากรถแต่ทว่ากลับถูกเจ้าของรถรั้งเอาไว้ เขาสั่งให้เธอหอมแก้มเขาก่อนจะไปเข้าเรียน “หอมแก้มก่อนเร็ว” ยื่นแก้มป่อง ๆ ไปให้แฟนสาวหนึ่งข้าง แต่ของขวัญกลับทำท่าทีอิดออดไม่ยอมทำตาม ทิศเหนือขมวดคิ้วมองเธอด้วยความรู้สึกน้อยใจแต่ทว่าก็ไม่ได้โกรธ เพราะเธอให้เหตุผลว่าบริเวณนี้คนเดินพลุกพล่าน และกระจกรถเขาก็ติดฟิล์มใส สงสัยคราวหน้าต้องเอารถที่ติดฟิล์มดำมาส่งเธอหรือไม่ก็เอารถทุกคันไปติดฟิล์มดำเสียให้หมด หลังจากที่ส่งหญิงสาวเสร็จทิศเหนือก็ขับรถไปที่บ้านของพ่อในทันที กะว่าวันนี้จะไปดูเชิงสองแม่ลูกนั่นสักหน่อย แต่ทว่าเมื่อไปถึงบ้านหลังใหญ่ กลับไร้ซึ่งเงาของทั้งคู่ มีเพียงพ่อของเขาเท่านั้น ที่อยู่บ้านพักฟื้นร่างกาย หลังกลับมาจากไปรักษาอาการโรคหัวใจที่ต่างประเทศ “สวัสดีครับ”

หลังจากได้คนตามที่ร้องขอ เมธาวินก็ไปเช่าห้องพักเล็ก ๆ เพื่อเป็นแหล่งกบดาน ระหว่างนั้นก็ติดต่อกับคนที่อานนท์หามาให้เป็นระยะ ๆ เพื่อวางแผนทำบางอย่างหลังจากส่งคนไปสืบเรื่องส่วนตัวของทิศเหนืออยู่นาน เมธาวินก็ได้รับรายงานว่า ทิศเหนือมีแฟนสาวเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เขาคิดว่าเธอน่าจะเป็นจุดอ่อนของทิศเหนือหลายวันมานี้เมธาวินจึงพยายามแฝงตัวเข้าไปในมหาวิทยาลัยเพื่อสืบเรื่องนี้ จนในที่สุดเขาก็ได้รูปภาพแฟนสาวของทิศเหนือมาไว้ในมือเมธาวินแสยะสะใจ หลังจากจัดการกับทิศเหนือสำเร็จเขาวางแผนจะหนีไปต่างประเทศตามแม่ของเขาสามวันต่อมาหลายวันมานี้มีข่าวการออกหมายจับนักธุรกิจวัยกลางคนพร้อมกับภรรยาแพร่สะพัดอย่างหนัก ภาพในข่าวแม้จะปิดใบหน้าบางส่วนแต่ก็พอมองเห็นชัดเจนว่าคืออานนท์กับสุดาวรรณธาดานั่งอ่านข่าวหนังสือพิมพ์รายวันด้วยจิตใจไหวสั่น แม้จะรู้เรื่องทั้งหมดมาก่อนแล้วแต่สุดท้ายก็อดสะเทือนใจไม่ได้ คนป่วยโรคหัวใจรู้สึกถึงการบีบรัดที่หน้าอกอย่างรุนแรง เขาต้องยกมือขึ้นมากุมที่หัวใจตัวเองไว้แน่นพร้อมกับทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด“คุณท่านคะ คุณท่าน มีใครอยู่ข้างนอกมาช่วยกันหน่อยเร็ว”เสียงแม่บ้านวัยชราร้องเรีย

พูดเสร็จก็หัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนจะเดินออกไปหน้าโกดังเพื่อสูบบุหรี่ ระหว่างนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาทิศเหนือทางด้านของทิศเหนือ เขาขับรถเข้ามาจอดบริเวณใกล้ ๆ ทางเข้าโกดัง ก่อนจะหยิบปืนสั้นที่อยู่ในเก๊ะรถแล้วลงจากรถ เดินเข้าไปเรียบ ๆ เคียง ๆ รอบ ๆ โกดังเพื่อสำรวจ ก่อนจะเดินกลับมาที่รถอีกครั้งเพื่อโทรสั่งงานลูกน้อง แต่ในระหว่างนั้นมือถือของเขาก็มีคนโทรเข้ามาเสียก่อน“ฮัลโหล”[รับเร็วดีนิ ตามมาทันรึยังล่ะ ถ้ามาไม่ทันระวังเมียมึงมีผัวใหม่ไม่รู้ด้วยนะ]ใช้น้ำเสียงยั่วยุพร้อมทั้งพูดจาเพื่อยั่วโมโห ทิศเหนือเลือดขึ้นหน้าจนอยากจะฉีกเนื้อตัวของเมธาวินออกเป็นชิ้น ๆ“ถ้ามึงแตะตัวเธอมึงไม่ตายดีแน่”พูดเสร็จก็กดวางสาย ก่อนจะโทรไปหาสันติเพื่อแจ้งพิกัดทันที ทิศเหนือเข้าไปซุ่มรออยู่เงียบ ๆ รอดูการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามผ่านรูกำแพงของโกดัง หน้าประตูมีเพียงชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนเฝ้าประตู ภายในรั้วมีคนถือปืนเดินไปเดินมาเต็มไปหมด ส่วนด้านในของโกดังมิดชิดจนเขามองไม่เห็นใครเลยสักคน ทางด้านขององศา เขาอาศัยจังหวะที่เมธาวินเผลอ แอบเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ขังของขวัญเอาไว้ ภายในนั้นมีชายฉกรรจ์หนึ่งคนกำลังท

เช้าวันต่อมา แสงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าเล็กน้อยยังไม่ทันสว่างมาก ทิศเหนือรีบเดินตามรอยเท้าของคนสองคนที่เขาพยายามแกะรอยมาทั้งคืน จนมาพบเข้ากับของขวัญที่กำลังนอนพิงซบไหล่ขององศาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ปลายกระบอกปืนของลูกน้องที่ตามมาด้วยชี้ไปที่ใบหน้าขององศาสองกระบอกพร้อมกับขึ้นลำปืนเอาไว้ ในขณะที่ทิศเหนืออ้อมมานั่งลงข้าง ๆ หญิงสาวแล้วสะกิดตัวเธอให้ตื่น ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปรือขึ้นทีละนิดจากการสะกิด ก่อนจะลุกวาวขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือทิศเหนือ “พี่ทิศเหนือ” ร้องอุทานเรียกชื่อชายคนรักแล้วโผเข้ากอด ชายหนุ่มเองก็สวมกอดร่างเล็กเอาไว้แนบแน่นด้วยความดีใจที่เห็นเธอปลอดภัย ระหว่างนั้นองศาก็ตื่นลืมตาขึ้นมา เขายังไม่ทันได้กระดุกกระดิกก็ต้องนิ่งชะงักเมื่อเห็นปลายกระบอกปืนชี้มาตรงหน้าถึงสองกระบอก “พี่ทิศเหนืออย่าทำอะไรองศานะคะ องศาเป็นคนช่วยขวัญไว้” หญิงสาวรีบออกตัวปกป้องชายหนุ่มด้านข้าง เมื่อเห็นว่าลูกน้องของทิศเหนือตั้งท่าจะจัดการกับองศา “มันเนี่ยนะช่วยขวัญ” “ใช่ค่ะ องศาเป็นคนพาขวัญหนีออกมา” ใช้สายตาคมกริบจ้องมององศาอยู