All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 101 - Chapter 110

เป็นครั้งแรกในรอบหลายพันปี ที่ตำหนักซือเว่ยไม่มีแขกสำคัญมาเยือน ภายในตำหนักที่งดงามแต่เรียบง่าย มีเสียงพูดคุยหัวเราะสนุกสนาน เหล่าเทพกำนันรับใช้ต่างเตรียมอาหารของว่างมาต้อนรับแขกดูบรรยากาศครื้นเครง ทำให้ตำหนักที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา “นางหนูเกาฟางเฟย พลังอ่อนบางสมควรที่พวกเทพชั้นสูงเหล่านั้นจะดูถูกก็จริง แต่ข้าตรวจดูแล้วมีบางอย่างผิดปกติ อย่างที่ท่านซือเว่ยต้าตี้พูดไว้จริง”เทพเจ้าอาวุโสยืนมองดูหญิงสาวอย่างสงบ ฟางเฟยและจางจิ้งนั่งคุกเข่าคู่กันอยู่ต่อหน้า สี่สัตว์เทพของสวรรค์ เขาทั้งสี่ดั่งมนุษย์แปลกประหลาด มีร่างเป็นคน แต่กลับมีบางส่วนที่เบ่งบอกว่าเป็นสัตว์ ต่างกับเทพเจ้าดวงดาวซือเว่ยต้าตี้ ที่ปิดความเป็นมังกรเกร็ดมุกได้อย่างมิดชิด “ข้าเคยตรวจสอบหลายครั้ง จนแน่ใจว่านางมีพลังที่แอบซ่อนอยู่ในแก่นจิตวิญญาณ” ซือเว่ยต้าตี้พูดกับผู้เฒ่าชุดดำไม้เท้างู โดยที่สายตายังจับจ้องมาที่หญิงสาว เกาจางจิ้งหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ เทพเจ้าเหล่านี้เหมือนกำลังทำกับเธอราวเป็นหนูทดลอง “ไม่ต้องเป็นกังวนไปพ่อหนุ่ม พวกข้าทั้งสี่แค่กำลังช่วยน้องสาวเจ้า ตามคำขอร้องของท่านเทพเจ้าดวงดาว ท่านซือเว

“ปะ…ปะ…เปล่า ไม่ได้ทำอะไรเลย ผมก็แค่ดูอาการของฟางเฟย ว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า ก็แค่นั้นเอง”“ทานข้าวต้มเถอะค่ะ ตอนนี้คุณหนูยังไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ก็ไว้ใจไม่ได้ เพราะครั้งก่อนก็ดูปกติแบบนี้ แต่อยู่ดี ๆ ก็สำลักเลือดออกมา ถ้านับเวลานี่ก็แค่เริ่มคืนแรก ไม่นับคืนก่อน บางทีดึก ๆ หรือพรุ่งนี้เช้าอาจตื่นกลับมาปกติก็ได้ค่ะ”เจียอีเลื่อนถ้วยข้าวต้มมาตรงหน้า ควันร้อน ๆ กลิ่นหอมกรุ่น มันช่างน่ากิน ชายหนุ่มกินข้าวต้มจนหมดอย่างรวดเร็ว จนซินถึงกับกลื่นน้ำลายตาม“คุณเจียอี จะรับอีกถ้วยไหมค่ะ นี่คุณตายอดตายอยากมาจากไหน เคี้ยวบ้างรึเปล่า”เจียอีมองหน้าสาวใช้ แล้วต้องหัวเราะออกมา “ขอโทษผมหิว ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง เร่งตัดต่องาน เพื่อจะได้รีบมาเลยลืมเรื่องกินไปเลย พอเห็นข้าวต้มหอม ๆ เลยจัดซะหมดเลย ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมแก้เก้อ พร้อมยิ้มแห้ง ๆ “เอ่อ…ซิน ผมรบกวนหน่อย ผมอยากอาบน้ำสักหน่อย รบกวนไปเอาของที่รถให้ผมหน่อย แล้วไปเจอผมที่ห้องจางจิ้งนะ ตรงนี้…คงทิ้งให้ฟางเฟยอยู่คนเดียวสักพักได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ นายท่านให้คนมาติดกล้องไว้หมดแล้วค่ะ มีอาฉู่มือซ้ายนายน้อยคอยนั่งเฝ้าหน้าจอตลอดเวลา ถ้ามีอะไรผิดปกติอ๊อ

เจียอีแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน แต่ก็แวะไปดูอาการฟางเฟยที่บ้านของเธอก่อน ลี่จูนอนอยู่ที่โซฟาภายในห้องรับแขก เขาเลยค่อย ๆ เดินผ่านไป ไม่อยากเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ ฟางเฟยยังคงหลับสนิทในท่าเดิม มีซินค่อยเฝ้าดูแลใกล้ชิด “ซิน ผมจะไปทำงานก่อนนะ เสร็จแล้วจะรีบกลับมา” เจียอีบอกสาวใช้ ก่อนจะหันไปมองหน้าสวย ๆ ของฟางเฟย “ฟางเฟยคนสวยของผม ผมจะไปทำงานก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมา” ซินมองหน้าเจียอี เขาจะมาบอกทำไม ก็รู้อยู่ดูจากการแต่งตัวก็มองออก “ไปทำงานเถอะค่ะ ทางนี้ไม่ต้องห่วงคุณหมอก็อยู่”เจียอีพยักหน้า ยกแว่นดำขึ้นใส่ กระชับเสื้อหนังตัวเก่งแล้วเดินออกไป ซินมองดูเขาแล้วได้แต่ขำในใจ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ดีนะที่คุณหนูไม่ชอบคุณหวังเจียอี ไม่อย่างนั้นชีวิตคงมีสีสันต์น่าดู ซินนวดมือและแขนให้คุณหนูต่อระหว่างรอผลท้อและการประเมินพลังของเกาฟางเฟย จางจิ้งใช้เวลาหมดไปกับการจดสำรวจงานสถาปัตยกรรมของตำหนักซือเว่ย โดยมีตงฉางค่อยแอบเมียงมองด้วยความสนใจ จางจิ้งแอบเห็นเทพเจ้าหนุ่มน้อยค่อยทำท่าเดินผ่านไปมา บางครั้งก็แกล้งหยุดเดินมองมาทางเขาเป็นพัก ๆ “ตงฉาง ท่านอยากรู้อะไร ทำไมไม่มาถามข้าตรง ๆ แอบมองไกล ๆ เช่

“ยังไม่ให้เข้าก็ไม่ให้เข้าสิ ทำไมต้องดุข้าด้วย แค่ท่านพูดข้าก็เข้าใจ ข้าเพียงอยากรู้ว่าท่านเจียวหั่วลี่หมิงกำลังเผชิญสิ่งใดอยู่ก็เท่านั้นเอง”“พี่เห็นด้วยกับท่านซือเว่ยต้าตี้ เธอในเวลานี้ไม่ต่างกับเด็กน้อย ห้วงฝันของเจียวหั่วลี่หมิง คงไม่ได้สวยงามอย่างกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง เธอเข้าไปตอนนี้คงไม่ต่างจากแมงเม่าบินเข้ากองไฟ ดูจากฐานะแล้วเจียวหั่วลี่หมิงคงแข็งแกร่งกว่ากุ้ยอ้ายป๋อเฉิงอยู่มาก ตอนนี้เขาน่าจะรับมือได้ อดทนรอให้เธอมีพลังแข็งแกร่งมากกว่านี้ ค่อยเข้าไปตรวจสอบจะดีกว่า”“เจ้าค่ะท่านพี่ทั้งสอง ว่าเช่นไรก็ตามนั้น เอาไว้ข้ามีพลังมากพอต่อกรกับศัตรูได้ เราค่อยว่ากัน"“นั่นเป็นเพราะข้าเป็นห่วงเจ้านะเกาฟางเฟย” ซือเว่ยต้าตี้มองดูคนรักที่เวลานี้ดูนางจะงอนเขาไปแล้วเกาจางจิ้งมองดูฟางเฟยและซือเว่ยต้าตี้แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ ใช่ว่าท่านจะเป็นห่วงนางได้ผู้เดียว ข้าก็เป็นห่วงไม่น้อยไปกว่ากันเลย“ท่านลั่วเฉิงซิง ปกติแล้วในช่วงเวลาปกติ ท่านเจียวหั่วลี่หมิงเคยมีศัตรูหรือผู้ที่คิดร้ายต่อเขาหรือไม่” จางจิ้งโยนคำถามให้ผู้ดูแล“มากมายเลยขอรับ ท่านเทพเจียวหั่วลี่หมิงเป็นคนอารมณ์ร้อน ตามพลังธาตุไฟในตน พูดจาเถรตรง

ค่ำคืนที่เงียบสงัด เกาจางจิ้งตามตงฉางไปแดนห้วงเวหา เพื่อให้ตงฉางสอนวิธีใช้พลังของเทพผู้พิทักษ์แห่งปัญจธาตุ หลังอาหารมื้อเย็นฟางเฟยก็ขอตัวกลับเข้าห้องนอน ดนตรีขับกล่อมถูกสั่งให้งดไป เพราะคนฟังไม่มีอารมณ์สุนทรีย์พอจะฟังดนตรีบรรเลง ฟางเฟยเก็บตัวในห้องเพียงคนเดียว นั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาราวภาพฝัน จำเป็นหรือไม่ ที่ซื่อเว่ยต้าตี้ต้องทำแบบนี้ เขาทำเพื่อตัวเองหรือทำเพื่อตัวเธอกันแน่ เสียงขลุ่ยของซื่อเว่ยต้าตี้ลอยมาตามสายลม ฟางเฟยมองออกไปนอกหน้าต่าง เทพเจ้าหนุ่มยืนอยู่ในสวนเพียงลำพัง ภายใต้แสงจันทร์ที่เว้าแหว่ง และจะไม่มีพระจันทร์อีกในไม่กี่วันข้างหน้า แต่ยังสว่างพอให้เห็นตัวบุคคลที่ยืนอยู่ในความมืด เสียงขลุ่ยที่ควรอ่อนหวาน วันนี้กลับฟังดูท่วงทำนองเศร้าหมอง ความรู้สึกของเทพเจ้าหนุ่มคงไม่ต่างจากเธอ ฟางเฟยฟังจนเสียงเพลงผ่านไป จึงตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนที่แกะสลักลวดลายวิจิตรงดงามทาสีสันต์สวยงาม ออกไปภายนอกที่มีสายลมเยือกเย็น ใกล้ฤดูหนาวแล้วสินะ ชายกระโปรงสีขาวพลิ้วไหวในสายลมอ้อยอิ่ง หญิงสาวเดินลัดเลาะมาตามทางเดินจนถึงสวนที่มีต้นไม้ร่มรื่นในยามกลางวัน แต่เวลานี้กลับมีแต่กลิ่นหอมของดอกไม้ใบ