All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 261 - Chapter 270

เกาฟางเฟยตื่นแต่เช้า นั่งหวีผมฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี เฟิ่งหวางเดินเข้ามาหาแอบยิ้มเมื่อได้ยินเสียงเพลงเบา ๆ จากเกาฟางเฟย“เมื่อคืน เหตุใดฝนจึงตกหนักนะ”“เมื่อคืนฝนตกงั้นรึ ไม่เห็นรู้เลย”“อะไรกันท่านฟางเฟย ฟ้าร้องคำรามออกปานนั้น มิได้ยินเลยรึ หรือว่ามีสิ่งอื่นใดน่าสนใจกว่าฝนภายนอกประตู”หญิงสาวยิ้มอาย หลบสายตาของเฟิ่งหวางไก่ฟ้าห้าสีปัญจธาตุ “มาข้าจะช่วย วันนี้ผิวพรรณท่านดูมีน้ำมีนวลกว่าปกตินะ แต่งแต้มสีสันบ้างเล็กน้อยก็งามแล้ว” เฟิ่งหวางรับหวีไม้มาหวีสางเส้นผมหนานุ่มให้หญิงสาว เกล้าแต่งผมปักปิ่นเมฆาสวรรค์“ปิ่นเมฆาสวรรค์ เหตุใดวันนี้จึงเปล่งแสงดูงามกว่าปกตินัก”ฟางเฟยมองใบหน้าตนเองในคันฉ่องหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จริงอย่างที่เฟิ่งหวางกล่าว ปิ่นของซื่อเว่ยต้าตี้เนื้ิอใสเปล่งแสงจ่าง ๆ เนื้อหยกสุขใสมากกว่าที่เคยเป็น หรือเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อคืน เฟิ่งหวางใช้เครื่องสำอางที่สาวใช้ของคุณชายโจวซานป๋อเตรียมมาให้ จัดแต่งแต้มสีสันลงบนใบหน้าที่ยามปกติก็งามอยู่แล้วให้ยิ่งดูงามมากขึ้น“เจ้าก็แต่งด้วยสิเฟิ่งหวู่เฉิง เจ้าเองก็งดงามไม่น้อยหน้าใครเลย แป้งนี่หอมดีข้าชอบ ลองดูสิ”สองสาวช่วยกันแต่งหน้าแ

“ข้าคงมิอาจให้ท่านช่วย ด้วยท่านเป็นแขกของข้า แต่หากท่านจะไปด้วยข้าก็ยินดี ข้าจะกลับไปควบคุมแรงงานกู้ระบบส่งน้ำที่เสียหายเมื่อคืน”ภาพหมู่บ้านทุ่งนาในส่วนด้านบนก็ดูปกติดี แต่ที่สังเกตเห็นได้ชัดเจน คือบริเวณริมลำธารทั้งสองฝั่งน้ำน่าจะขึ้นสูงและหลากลงเขามาด้วยความเร็ว ดูจากคราบโคลนดินแดงที่พัดจนต้นไม้ใบหญ้าริมลำธารลู่ล้มไปตามกระแสน้ำ ชาวบ้านและทหารแรงงานที่ถูกจัดส่งให้มาอยู่ในส่วนนี้ ต่างช่วยกันกู้ท่อดินเผาและชิ้นส่วนรหัสวิดน้ำ ซึ่งทำจากไม้ได้รับความเสียหายจากการถูกน้ำพัดพา มาจัดประกอบซ่อมบำรุงกันใหม่ ฟางเฟยเกิดความกังวลขึ้น กับเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้า “ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ทั้งหมดนี้เกิดจากท่านใช่หรือไม่”“เกิดจากข้าคืออะไร”“เฟิ่งหวางบอกข้า ว่าท่านเป็นสายเลือดมังกรสวรรค์ บิดาท่านคือเทพวายุเป็นมังกรแห่งสายลม แต่ท่านคือมังกรจากน้ำ เพราะท่านถือกำเนิดภายใต้มหาสมุทรแห่งทะเลอุดร มารดาท่านเป็นมารน้ำ ท่านจึงมีพลังแห่งน้ำ เหตุที่ฝนตกหนักเมื่อคืนย่อมเป็นเพราะพลังของท่าน”ซื่อเว่ยต้าตี้ได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน “เจ้าไก่ห้าสีตัวนี้สักวันข้าจะเอามาย่างกิน มาอยู่สวรรค์ไม่นานรู้ดีไปเสียหมด

ซื่อเว่ยต้าตี้ยืนดูความรักของมารดาที่มีต่อบุตรของตน สะท้อนไปถึงตนเอง หากท่านแม่รู้ว่าข้าถูกรังแก นางคงเสียใจไม่ต่างกับมารดาของโจวซานป๋อในตอนนี้เลย แต่จะไม่มีวันที่เขาจะต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เป็นอันขาด ยิ่งเวลานี้เขามีหญิงสาวที่เฝ้ารักมาอยู่เคียงข้าง ยิ่งไม่มีวันที่จะยอมให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายถูกกระทำแน่นอน “ทูลพระสนม ขอให้ข้าได้ลองรักษาคุณชายโจวได้หรือไม่”“ท่านทำได้รึ ท่านมีความรู้ด้านการแพทย์ด้วยรึคุณชายซื่อเว่ย”“ข้าพอมีความรู้อยู่บ้าง จึงอยากลองดู หากท่านจะอนุญาต”“ได้ ๆ เวลานี้ข้ามีแต่อธิษฐานต่อฟ้าดิน ให้มีผู้วิเศษช่วยลูกข้าให้ปลอดภัย หากท่านช่วยได้ก็ถือว่าสวรรค์เมตตาข้ากับลูกแล้ว”เทพเจ้าดวงดาวเข้าไปในห้องของโจวซานป๋อ และขอให้ทุกคนออกไปรออยู่ด้านนอก ห้ามเข้ามาจนกว่าเขาจะอนุญาต เวลาผ่านไปเนินนาน ก็ยังไร้วีแววว่าเขาจะออกมา ฟางเฟยกับเฟิ่งหวางจึงตัดสินใจพาพระสนมกลับไปนอนพักผ่อน หากซื่ิอเว่ยต้าตี้ออกมาเมื่อใด ก็ค่อยให้สาวใช้ไปตาม “ท่านฟางเฟยไปนอนเถอะ คืนนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนนางเอง”“ข้าตั้งใจจะกลับไปรอท่านซื่อเว่ยต้าตี้”เฟิ่งหวางยิ้มให้หญิงสาว แล้วกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ “อย่าห่วงไปเลย

“มีอันใดเฟิ่งหวาง”“มีเรื่องน่าสนุกที่นั่น ตอนนี้”ฟางเฟย เข้าไปกระซิบกับซื่อเว่ยต้าตี้ เทพเจ้าหนุ่มมีสีหน้าไม่อนุญาต แต่มีหรือจะห้ามเจ้าเด็กดื้อได้ ฟางเฟยยิ้มให้เขา แล้วคว้ามือเฟิ่งหวางวิ่งออกไปจากโรงปั้น“นั่นนางจะไปที่ใดกัน”“ไปสำนักนาฏศิลป์” ซื่อเว่ยต้าตี้ตอบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นักโจวซานป๋อเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา “ท่านกับนางดูแล้วเหมือนอายุห่างกันไม่น้อยหากข้าไม่เห็นหน้าท่าน”“หมายความว่าเช่นไร” “ท่านดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุมและอบอุ่น แต่นางดูซุกซนดื้อรั้นแม้บางครั้งจะดูดุ แต่คงเพราะเป็นหญิงที่มักจะมีหลากหลายอารมณ์”“แต่โดยรวมนางก็น่ารักสำหรับข้า” ซื่อเว่ยต้าตี้ตอบพร้อมรอยยิ้มและแววตาชวนฝัน“ถ้าข้าได้นางเป็นคู่ครอง ข้าคงมีความสุขเช่นท่าน”“อย่าแม้แต่คิดโจวซานป๋อ ข้าหวงนางดั่งชีวิตข้าเอง”“เข้าใจแล้ว” โจวซานป๋อได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าให้กับท่าทางหึงหวงอย่างออกนอกหน้าของซื่อเว่ยต้าตี้ ชายหนุ่มเตรียมอุปกรณ์ทำงานใส่ลงตะกร้า แล้วยื่นส่งให้คนงานเอาไปเตรียมจัดขึ้นรถม้า “แม่นางฟางเฟยกับแม่นางเฟิ่งหวางไปนานเกินไปแล้วนะ ท่านซื่อเว่ยเราไปดูนางกันหน่อยดีไหม”“ข้าก็รอท่านอยู่นี่ไง ไปกันเถอะข้าเ

พื้นที่ส่วนในของเกากังเฟยหรงถูกปิดกั้น ห้ามคนนอกเข้าพื้นที่ส่วนดังกล่าว ด้วยตระกูลเกาเตรียมการฝึกซ้อมการแสดงสำหรับพิธีใหญ่ของตระกูล หลี่กังจ้านเดินผ่านบอดี้การ์ดของนายน้อยเกาได้เหมือนคนคุ้นเคย เพราะชายหนุ่มตระกูลหลี่มักแวะเวียนมาพูดคุยกับนายน้อยเกาจนกลายเป็นคนสนิทกัน“นายจะมาทำไมบ่อย ๆ ไม่ซ้อมสิงโตรึไง แพ้คณะอื่นไม่ขายหน้าวงศ์ตระกูลรึไง”“ไม่ต้องห่วงหรอกนายน้อย อย่างผมไม่มีทางที่จะแพ้”“ฉันจะรู้ได้ไงเห็นนายว่างมาที่นี่บ่อยขนาดนี้ เลยคิดว่าตระกูลหลี่จะทิ้งชื่อเสียงที่สะสมมา เพราะลูกชายไม่เอาไหนอย่างนาย”“จางจิ้ง นายก็พูดเกินไป กังจ้านไม่มีทางยอมแพ้อยู่แล้วถูกไหม”หวังเจียอีถือขวดน้ำดื่มยื่นให้เกาจางจิ้งและหลี่กังจ้านที่เพิ่งมาถึง “คุณเจียอีว่างเหรอครับ ถึงได้มาที่นี้ได้”“ฉันก็เหมือนนายกังจ้าน นายว่างรึเปล่าละ”“ก็ไม่นะครับ แค่ที่แวะมาบ่อย เพราะคิดว่าจะได้เจอน้องฟางเฟยบ้าง”“อ้าวกังจ้าน นี่ฉันเข้าใจมาตลอดว่านายมาหาฉัน ที่แท้นายมาหาน้องฉันเหรอ ไป ๆ กลับไปได้แล้ว ฉันจะซ้อมต่อ”เกาจางจิ้งเดินกลับไปรวมกลุ่มซ้อมบทบาทของตนเอง หวังเจียอีมองหน้าหลี่กังจ้าน ที่กำลังออกอาการงงกับท่าทีของนายน้อยเ