All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 271 - Chapter 280

“สบายใจขึ้นแล้วก็ลงไปซ้อมต่อเถอะ อาสี่คงรอนายอยู่ ส่วนฟางเฟยที่นอนที่บ้านลี่จูดูแลอย่างดี นายไม่ต้องห่วง ที่ฉันมาก็เพื่อมาส่งข่าวแล้วก็ดูนายนี่แหล่ะ เห็นลี่จูบอกว่านายไม่กลับไปนอนบ้านเลย เฮ้ย…เพื่อน นายน่ะ แบ่งเวลาไปหาฟางเฟยบ้าง ต่อให้มีเทพเจ้านั่น แต่บางทีการมีนายด้วยอาจอุ่นใจได้เหมือนกันนะ”“ใช่ นายพูดถูก ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนแบบนาย จะมีสาระกับเขาด้วย” สองหนุ่มหัวเราะให้กัน เกาจางจิ้งเหมือนได้ปลดล็อคความรู้สึกตัวเอง จากแค่คำพูดของหวังเจียอี บางทีเพราะความหวงความห่วงจนเกินไป ก็ทำให้คนอย่างนายน้อยเกากลายเป็นคนใจแคบไปได้ ทั้งที่นี่ไม่ใช่นิสัยของเขาเลยซื่อเว่ยต้าตี้และเฟิ่งหวางมานั่งเฝ้าการฝึกซ้อมร่วมกับฟางเฟยในทุก ๆ วัน โดยอาศัยรถม้าจากจวนสกุลโจวมารับและส่ง โจวซานป๋อจากที่ตั้งใจขนอุปกรณ์ต่าง ๆ กลับไปทำงานที่จวน ก็ต้องเปลี่ยนแผนมาทำที่โรงปั้นตามเดิม แต่ที่พิเศษคือการสั่งกั้นห้องทำงานพิเศษแยกออกมา กาชาสามใบถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นความลับ ผสมกับการที่เขาต้องออกไปคุมการสร้างฝายกั้นน้ำขนาดใหญ่ ซื่อเว่ยต้าตี้มักใช้ให้เฟิ่งหวางกลายร่างเป็นนกน้อยสีหม่น บินไปแอบดูที่โรงปั้นหลวง ตำหนักบูรพา และหมู

นกอินทรีย์ตัวใหญ่ห้อยกระพรวนคู่ บินมาเกาะหลังคาจวนแม่ทัพ แอบฟังการเจรจาของฉือเทาเกาและเจ้าของจวน ไม่นานฉือเกาเทาก็ออกจากจวนแม่ทัพมาตัวเปล่า กล่องไม้บรรจุเครื่องเคลือบถูกทิ้งไว้ที่จวน เฟิ่งหวางในร่างนกอินทรีย์บินตามม้าศึกที่ควบคุมโดยฉือเกาเทาออกไปนอกเมือง มุ่งหน้ายังค่ายแรงงานริมแม่น้ำใหญ่หมู่บ้านทุ่งนาในกระโจมชั่วคราว มีคนป่วยนอนเจ็บไข้หนาวสั่น บ้างมีภรรยาและบุตรคอยดูแล บ้างไม่มีนอนเปล่าเปลี่ยวจับไข้ เฟิ่งหวางคืนร่างปกติ เดินดูผู้คนด้วยความเวทนา เสียงพูดจาของฉือเกาเทาดังจนเข้ามาถึงภายในกระโจม เฟิ่งหวางรีบนั่งลงข้างพี่ชายท่านหนึ่งที่ซมด้วยพิษไข้ นอนห่มผ้าแต่ร่างกายกลับหนาวสั่น มีเสียงครางเบา ๆ เหมือนเรียกชื่อใครบางคน เฟิ่งหวางที่กำลังสังเกตฉือเกาเทากับท่านหมอที่เข้ามา ก็ต้องมาเสียสมาธิกับชื่อที่ชายหนุ่มพยายามพูดออกมา “เงียบเสียงเจ้าหน่อย มันรบกวนข้า” เฟิ่งหวางใช้มนต์เป่าใส่หน้าของเขา เพื่อให้ชายหนุ่มสงบลงด้วยพิษไข้ที่กำเริบหนัก ได้ผลชายหนุ่มเงียบเสียงลงแล้ว เฟิ่งหวางใช้จังหวะที่ฉือเกาเทากำลังวุ่นวายต่อการดูแลรักษาผู้ป่วย ลุกเดินเข้าไปใกล้เขาอีกหน่อย เพื่อให้ได้ยินบทสนทนาให้ชัดขึ้น น

โจวซานป๋อกัดผลไม้ของเฟิ่งหวางโดยที่ไม่ปอกเปลือก รสชาติหอมหวานอร่อยเนื้อสัมผัสรสเย็นชื่นใจ ผลไม้นี่ประหลาดจริง“ทำไมไม่ปอกเปลือกออกก่อน ข้าบอกท่านแล้วนะ ว่าคนทั่วไปไม่กินเปลือกกัน”“ก็เจ้าเองยังกินทั้งเปลือกได้ ข้าเป็นสหายเจ้าก็ควรกินเช่นกัน แบบนี้ถึงจะเป็นเพื่อนกัน” โจวซานป๋อหัวเราะชอบใจที่เห็นเฟิ่งหวางยิ้มแล้วหัวเราะให้เขาเฟิ่งหวางเดินเล่นแถวนั้นระหว่างรอชายหนุ่มพักเหนื่อย นางเก็บเอาดอกหญ้าสีสวยมายื่นส่งให้ชายหนุ่ม“ข้าสังเกตเห็นท่านชอบมีดอกไม้เล็ก ๆ ประดับมวยผม หลายวันมานี้ท่านคงวุ่นวายจนไม่ได้สนใจตนเอง ข้าเห็นพวกมันสวยงามน่ารัก อะข้าให้”โจวซานป๋อมองดูดอกหญ้าสีสวยในมือหญิงสาว แล้วยิ้มให้นาง “เจ้าแต่งให้ข้าหน่อย ปกติท่านแม่จะทำให้ข้า”“ดอกไม้บนมวยผม เป็นแม่ท่านทำให้งั้นรึ”“ใช่ท่านแม่ทำให้ข้าทุกวัน ท่านบอกว่าหากข้าเกิดเป็นหญิงคงดีกว่านี้ การเกิดเป็นชายและมีชีวิตอยู่ใกล้ราชบัลลังก์หาใช่เรื่องที่มีความสุขไม่ มารดาข้าเป็นเพียงธิดาของเผ่าห่างไกล เพราะสงครามทำให้ท่านแม่เจอกับบุรุษแห่งแคว้น ความปลอดภัยของคนทั้งเผ่าคือสิ่งที่ท่านแม่ต้องแลกมันด้วยอิสรภาพทั้งหมดของตนเอง เหตุการเปลี่ยนแผ่นดิ

ทั้งสองเดินกลับลงจากเขาด้วยความเงียบ โจวซานป๋อคอยช่วยดูเฟิ่งหวางในช่วงที่ทางเดินลาดชั้นและแคบเป็นระยะ จนถึงหมู่บ้านทุ่งนา คุณชายโจวขอแยกตัวออกไปดูกลุ่มแพทย์ที่ปรุงยาให้ผู้ป่วย เฟิ่งหวางยังไม่อยากกลับจวน นางเลยได้แต่เดินตามชายหนุ่มไปมา โจวซานป๋อมองดูเฟิ่งหวางที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ เหมือนไม่รู้จะช่วยอะไรได้ บนความวุ่นวายนี้“แม่นางเฟิ่งหวาง หากเจ้าต้องการช่วยข้า ก็ตามข้ามาทางนี้เถอะ” โจวซานป๋อพาเฟิ่งหวางมานั่งพักในจุดโรงปั้นชั่วคราว ซึ่งก็คือจุดที่หญิงสาวเคยมาช่วยเขาทำเตาเผาชั่วคราว ในครั้งก่อนนั้นเอง“ดื่มน้ำก่อน ขอโทษด้วยชาข้าไม่ค่อยร้อน ยังไม่มีเวลาเปลี่ยนเลย”เฟิ่งหวางมองดูน้ำชาที่คุณชายโจวซานป๋อรินให้ “ไม่เป็นไร ท่านดื่มได้ข้าก็ดื่มได้ บอกข้ามาใบชาอยู่ที่ไหน ข้าจะทำให้ท่านใหม่ ท่านได้ผลไม้ข้าไปแค่ผลเดียว คงหิวแล้วใช่หรือไม่ ให้ข้าดูแลท่านเถอะ” เฟิ่งหวางยกจอกชาเข้าปาก แล้วยิ้มหวานให้ชายหนุ่มโจวซานป๋อพอเห็นนางยิ้มให้หัวใจของเขาก็กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง ด้วยสิ่งที่ตนพูดออกไปบนภูเขา ทำให้บรรยากาศขากลับออกจะเงียบเชียบ จนไม่รู้ว่าหญิงสาวแท้จริงรู้สึกต่อตนเช่นไร เฟิ่งหวางถือกาชาเดินหายไปทางโ

หญิงสาวได้แต่มองดูอ่างหมักดินสามใบที่คลุมผ้าปิดไว้มิดชิด ‘แบบนี้เราก็ไม่รู้ว่าท่านโจวซานป๋อใช้วิธีการใด ในการสร้างกาชาที่มีพิษแบบนั้น’‘รู้ไปแล้วอย่างไร นี่อาจเป็นความรู้เฉพาะทางของเขา หากนี่จะเป็นความลับของเทพเจ้าธาตุดิน เราก็ควรปล่อยผ่านไป สิ่งสำคัญคือ โจวซานป๋อจะเอากานี้ไปใช้กับใครเพื่ออะไร กาสามาใบนี้ถูกสร้างตามความตั้งใจของเขาแต่แรกเริ่ม หรือเพิ่งมาสร้างตอนที่เข้าสู่ห้วงฝันแห่งอดีตกาล’‘ก็จริงของท่าน ข้าเชื่อในข้อหลังมากกว่า เพราะที่ผ่านมาโจวซานป๋อเอง ดูเป็นเพียงองค์ชายไร้ค่า วัน ๆ หากไม่หมกหมุ่นในงานปั้น เขาก็อยู่ทุ่งนาเฝ้าดูแลการปลูกข้าวสร้างอาหารเข้าวัง ดูไม่มีพิษภัยอะไร แต่กลับเป็นเป้าหมายให้ใครต่อใครต่างต้องการกำจัด แบบนี้มันคืออะไรกันแน่’‘เรากลับสำนักนาฏศิลป์กันก่อนเถอะ ใกล้วันแสดงแล้ว บางทีตำหนักบูรพาอาจมีคำตอบที่เจ้ากำลังตามหานะฟางเฟย ส่วนที่นี่อย่างน้อยตอนนี้เราก็รู้แล้วว่า โจวซานป๋อได้เริ่มลงมือสร้างกาพิษสามใบขึ้นแล้ว ตามที่เราคาดการเอาไว้’สองหนุ่มสาวกำลังเดินพ้นซุ้มประตูสำนักนาฏศิลป์ กลับปรากฏกลุ่มทหารองครักษ์และผู้คนจำนวนหนึ่งตั้งแถวอยู่หน้าสำนักนาฏศิลป์ ซื่อเว่ยต้