All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 281 - Chapter 290

โจวซานป๋อที่เคยมีแววตาอ่อนโยน ในเวลานี้กลับดูเป็นชายหนุ่มที่สุขุมแต่กลับมีแววตาแข็งกร้าว โจวซานป๋อเดินไปยืนตรงหน้าเกาฟางเฟย จ้องมองแววตาของนางจนเกาจางจิ้งต้องเดินเอาตัวเข้าขวาง“เจ้าคือมู่หลินหนิงอัน ทำได้ดีนี่ท่าน่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่ซื่อเว่ยต้าตี้ ในที่สุดท่านก็สามารถตามนางกลับมาได้ มิน่าถึงตามข้ามาถึงที่นี่ได้”“ท่านย้อนกลับมาในห้วงเวลาอดีต ตั้งใจทำอะไร ท่านมาโดยไม่เอาความทรงจำมาด้วย เช่นนี้ท่านจะแก้ไขอะไรได้”“ข้ามาที่นี้ไม่ได้ต้องการแก้ไขอะไร ข้าแค่คิดถึงท่านแม่ อยากใช้เวลากับนางให้นานกว่านี้ อยากมีหลานให้ท่านอุ้ม อยากเห็นท่านมีความสุข ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลงก็เท่านั้น”“แต่ถ้าเป็นข้า ข้าจะพานางและทุกคนไปอยู่ที่อื่น ในเมื่อเรารู้แล้วว่า อนาคตจะเกิดอะไรขึ้น จะตายช้าตายเร็วความตายก็รออยู่เบื่องหน้าแล้ว จะมีสิ่งใดให้ต้องกังวล” เฟิ่งหวางพูดขึ้นตามความคิดเห็นของนาง โจวซานป๋อมองหน้านางไก่ฟ้าห้าสีแล้วยิ้มชอบใจ “ความคิดเจ้าดีมากเฟิ่งหวาง พวกท่านดูเถิด โจวซานป๋อครั้งเป็นมนุษย์เหตุใดถึงอ่อนแอถูกเขารังแกอยู่ล่ำไป”ภาพหมู่บ้านทุ่งนาและค่ายแรงงานถูกเผาทำลาย ชาวบ้านและทหา

“พอเลย ข้าไม่ใช่ขุนนางมิต้องยกย่ออันใดแก่ข้า”“มิได้ ท่านเองครั้งหนึ่งก็เป็นถึงแม่ทัพกรำศึกมาแต่ครั้งรางวงศ์เก่ามิใช่รึ” หญิงสาวเสียงหวานกล่าวจบก็เดินมุ่งหน้าไปทางกรงขังฉือเกาเทาได้แต่ยืนงงกับคำพูดนาง เรื่องนี้ล้วนเป็นความลับ เหตุใดนางผู้นี้ถึงรู้ความลับนี้ได้ หากเป็นเช่นนี้มิเท่ากับว่าเรื่องของเขา เรื่องของสกุลโจวมีคนนอกรับรู้ไปบ้างแล้วเช่นนั้นหรือ"ไม่ทันที่เขาจะคิดออก นางเสียงหวานก็เดินกลับมาพร้อมส่งยิ้มให้กับเขา ก่อนจะเดินจากไปในความมืดของราตรีกาล เพียงชั่วอึดใจ นางสายลับก็ส่งเสียงอึกอักพยายามทุบกรงขัง ผิวหน้านางเริ่มเขียวดวงตาเหลือกลาน น้ำตาไหลพราก ปากและจมูกเริ่มมีโลหิตสีแดงสดไหลออกมา นางกำไม้กรงขังจนแน่น กดเล็บจิ๊กเข้าไปในเนื้อไม้ จนมีเลือดซึมออกมาจากซอกเล็บฉือเกาเทาเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจเป็นอย่างมาก สั่งการให้ทหารที่อยู่กับเขา ไปตามคุณชายโจวซานป๋อให้มาดูเหตุการณ์เกาจางจิ้งคุกเข่าลงข้างศพนาง แค่ดูก็รู้ว่านางผู้นี้ถูกพิษจนตาย เศษข้าวกระจัดกระจายทั่วร่างของผู้เสียชีวิต ชายหนุ่มหันไปมองหน้าฉือเกาเทา คนสนิทของโจวซานป๋อ“ท่านเอาอาหารให้นาง”“มิใช่ข้า ลูกสาวหมู่นำหมู่บ้านเป็นคนนำมาใ

เมื่อกลับลงมาถึงค่ายแรงงานชั่วคราว ฟางเฟยสังเกตเห็นรถม้าสีดำคันใหญ่ พร้อมทหารม้าจำนวนหนึ่ง ตั้งแถวรออยู่ด้านนอกกระโจมใหญ่ของพระสนม โจวซานป๋อเดินวนไปมาอยู่ด้านหน้ากระโจมเหมือนหนูติดจั่ง“พี่จางจิ้งเกิดอะไรขึ้น มีคนของตำหนักบูรพามาอย่างนั้นเหรอ”“ไม่ใช่ เห็นว่าเป็นแม่ทัพผู้หนึ่ง แต่เท่าที่พี่ดูน่าจะมีความสนิทสนมกันเป็นอย่างดี”ฟางเฟยหันไปมองดูโจวซานป๋อที่ดูมีสีหน้ากังวลและครุ่นคิด“สนิทกันแล้วทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้น”“พี่ก็ไม่เข้าใจ” เกาจางจิ้งหันไปมองดูชายหนุ่ม ผู้เอาแต่เดินวนไปมาตามสายตาของน้องสาว ชั่วครู่ผ้าม่านหน้ากระโจมก็เปิดออก แม่ทัพวัยกลางคน ใบหน้ามีหนวดเครา ดูองอาจหน้าเกรงขาม ออกมาด้านนอกกระโจม ตามมาด้วยพระสนมและสาวใช้ผู้ติดตาม นางยิ้มแล้วกวักมือเรียกบุตรชายให้เข้าไปพบ“โจวซานป๋อท่านแม่ทัพไป่กวง มีเรื่องต้องการคุยกับเจ้าและสหาย เชิญทุกคนด้านใน ข้าขอตัวไปเตรียมอาหารเย็นก่อน” สตรีสูงศักดิ์เดินจากไปพร้อมสาวใช้ผู้ติดตาม ผู้เกี่ยวข้องทุกคน ถูกเรียกเข้าประชุม นอกจากกลุ่มของซื่อเว่ยต้าตี้และเหล่าสหาย ยังมีฉือเกาเทา เซินฉี ผู้เฒ่าผู้นำหมู่บ้านและบุตรสาว “ก่อนอื่นข้าต้องขอโทษท่านด้วยอง

“ใช่ข้าถึงคิดว่า ตอนนี้ชีวิตของโจวซานป๋อเหมือนมีบ้างอย่างที่ต่างไป ในอดีตชาติที่ผ่านมาอาจเป็นเช่นที่เราเห็น แต่กับเวลานี้ โจวซานป๋อไม่ใช่องค์ชายด้อยค่า แต่ได้รับความทรงจำของเทพเจ้าธาตุไม้กลับคืนมา รวมทั้งความตั้งใจแต่แรกเริ่ม ที่เขาเลือกกลับมาในช่วงเวลานี้ เขาต้องการเปลี่ยนแปลงอะไร กับชีวิตที่ค้างคาในอดีต”“แบบนี้ เราไปดูแต่ละช่วงเวลาในอดีตของโจวซานป๋อดีหรือไม่ เผื่อมีอะไรทำให้เราไขข้อกระจ่างได้มากขึ้น”ประตูมิติเปิดออก ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงบ มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟที่แขวนตามริมระเบียง และตามทางเดิน แสงสว่างจากโคมกระดาษวูบวาบด้วยแรงลมรบกวน เสียงฝีเท้าม้าค่อย ๆ เหยาะย่างเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูเล็ก ซึ่งติดกับสวนที่มีต้นไม้หนาครึ้มบดบังแสงสว่าง จากโคมไฟและดวงจันทร์ยามราตรีกาลสตรีร่างบางนางหนึ่ง หอบผ้าผ่อนวิ่งผ่านบุคคลทั้งสาม ที่อยู่ภายใต้มนต์อำพรางตา มุ่งหน้าในยังช่องประตูบานเล็กที่มีคนควบม้ามาหยุดรออยู่ด้านนอกประตู เกาฟางเฟยเห็นเช่นนั้น ก็รู้ได้ในทันทีว่า สตรีร่างบางผู้นั้น ก็คือพระสนมมารดาของโจวซานป๋อ เกาฟางเฟยวิ่งตามออกไป ทันเห็นบุรุษบนหลังม้าหาใช่ใครอื่น แต่เป็นท่านแม่ทัพไป่กว

เทพเจ้าตงฉางเผยลอยยิ้มบนใบหน้า โค้งศีรษะทำความเคารพต่อเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ผู้เป็นอาจารย์แห่งแดนดาราห้วงเวหา “เรียนท่านอาจารย์ กำหนดชะตาแต่งตั้งเทพเจ้า ยังไม่มีความผิดพลาดประการใด เทพเจ้าประจำธาตุดินยังคงเป็นของท่านโจวซานป๋อขอรับ ส่วนเรื่องที่ท่านให้ข้าไปพบท่านเทพเจ้าเยว่เซี่ยนเหล่าเหรินนั้น…”“เขายังคงดื้อดึงใช่หรือไม่”“ขอรับ ในตอนแรกไม่ยอมให้ข้าเห็นจำรัสบุพเพเทพเจ้า แต่มีหรือที่ตงฉางจะทำมิได้” เทพเจ้าตงฉางยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ“เรื่องที่ข้าจะเล่าต่อไปนี้ พวกท่านรู้แล้วต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาดไม่เช่นนั้น ข้าและซือซงคงโดนทำโทษอย่างหนักแน่นอน”ซื่อเว่ยต้าตี้ได้ยินเทพเจ้าหนุ่มพูดถึงตรงนี้ถึงกับเฉลียวใจ “เดี๋ยวตงฉาง เจ้าบอกว่าเจ้าอยู่กับซือซง ซือซงที่เป็นดวงจิตแยกของเจียวหั่วลี่หมิงถูกหรือไม่ เหตุใดเขายังมีตัวตน ทำไมไม่รวมร่างกับเทพเจ้าธาตุไฟ”“นั่นสิเป็นเช่นนี้แล้วเขาจะสมบูรณ์ได้เช่นไร” ฟางเฟยคิ้วขมวดด้วยความเครียด เทพเจ้าธาตุไฟผู้นี้เหตุใดจึงดูมีปัญหากว่าผู้อื่น เขากำลังทำอะไรอีก“ข้าพบท่านซือซงที่ตำหนักปัญจเทวะ ท่านเทพเจียวหั่วลี่หมิงส่งเขามาควบคุมเปลวอัคคีแห่งปัญ