All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 241 - Chapter 250

ซื่อเว่ยต้าตี้เห็นเป็นจังหวะจวนตัว ได้แปลงร่างเป็นแมวขาวตัวใหญ่ขนปุย กระโดดจากแจกันใบใหญ่พุ่งตัวไปบนพื้นหวังมุ่งหน้าออกจากโรงปั้นหลวง เสียงแจกันใบต้นเหตุตกกระทบพื้นแตกกระจาย ผู้คนในโรงปั้นส่งเสียงเอะอะโวยวาย โจวซานป๋อยกมือที่เปื้อนน้ำดินขึ้นขยี้ตา ด้วยมีตนเพียงผู้เดียวที่มองเห็นว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้แจกันใบสำคัญแตก แล้วรีบลุกวิ่งตามเหล่าช่างฝีมือและคนงานในโรงปั้น ตามแมวขาวที่วิ่งหนีออกไป“หยุดเดียวนี้นะ ไอ้ตัวแสบ” คนงานวัยกลางคนถือไม้วิ่งไล่ตามแมวขาวตัวใหญ่ขนยาว ที่วิ่งด้วยความเร็วอย่างปราดเปรียว ตามมาด้วยช่างฝีมือและคนงานอีกจำนวนหนึ่ง ที่ส่งเสียงตะโกนออกคำสั่งเจ้าแมวขาว และรั้งท้ายด้วยชายหนุ่มผู้เกล้ามวยผมปักดอกไม้ ที่เป้าตาเปื้อนคราบน้ำดินโคลนเกาฟางเฟยที่รอซื่อเว่ยต้าตี้จนทนไม่ไหว ออกเดินหาไปตามส่วนต่าง ๆ ของกองช่าง จนได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากอีกซอยถัดไป หญิงสาวคิดเฉลียวใจขึ้นมาทันที ว่าต้องเป็นเรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับเทพเจ้าดวงดาวแน่นอน ฟางเฟยรีบวิ่งไปตามเสียงที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ภาพแมวตัวใหญ่วิ่งมาด้วยท่าทางตื่นตกใจ พอมันเห็นเธอก็กระโดดใส่ ทำให้ฟางเฟยภายใต้มนต์อำพรางต้อ

“นี่แสดงว่าท่านอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ราชวงศ์เดิม”ชายหนุ่มตัวใหญ่ที่ไล่ตีซื่อเว่ยต้าตี้ในร่างแมว ยกขนมและน้ำชาขึ้นมายังศาลารับรอง เขานั่งลงข้างคุณชายโจวหน้าหวาน พร้อมตอบข้อสนทนาที่เว้นว่างอยู่“คุณชายโจวเป็นองค์ชายในพระสนมราชวงศ์เก่า”“เซินฉี”ชายหนุ่มร่างใหญ่รีบก้มหน้าไม่พูดต่อ ด้วยน้ำเสียงและสายตาตำหนิจากชายหนุ่มผู้เป็นนาย “ข้าไม่ใช่องค์ชาย อย่าไปฟังเข้าพูดเรื่อยเปื่อย หมดฮั่นไปแล้ว ข้าเป็นเช่นคนงานในโรงปั้นหลวงเท่านั้น มารดาข้าก็เป็นเพียงสตรีสามัญมิใช่พระสนมอะไรด้วย”“ขออภัยขอรับ”“หากเจ้ามิมีอันใดจะทำ จงเอาดินที่ได้มาใหม่ ไปลงบ่อหมักให้ข้าจะดีกว่ามานั่งพูดเรื่องไร้สาระอยู่ตรงนี้”"ขอรับนายท่าน ข้าจะรีบไปจัดการให้ขอรับ" เซินฉีรีบคลานถอยหลังออกไป พร้อมส่งเสียงเรียกคนงานผู้ชาย ให้มาช่วยกันย้ายถังดินใบใหญ่ด้วยการสอดไม้เลื่อนถัง ย้ายตำแหน่งวัตถุที่มีน้ำหนักและขนาดใหญ่“น้ำชาแม่นาง เจ้าเป็นคนที่ใด มาหาญาติแต่ไม่พบเช่นนี้ จะทำอย่างไรต่อ”ฟางเฟยที่มั่วสนใจการย้ายถังดินจนไม่ทันฟังโจวซานป๋อเอ่ยถาม โจวซานป๋อมองตามสายตาของหญิงสาวจนชายหนุ่มถึงกับยิ้มออกมา“แม่นางสนใจงานของข้างั้นรึ มองไม่วางตาเช่นน

“เจ้ามีคู่หมายแล้ว” ชายหนุ่มย้ำคำของฟางเฟย แล้วหัวเราะออกมา “เจ้าปดข้าเกาฟางเฟย หากข้าเป็นคู่หมายเจ้า จะไม่มีทางปล่อยนางออกมาไกลบ้านเพียงลำพัง ยิ่งนางงดงามถึงเพียงนี้ ข้าจะไม่ให้นางคลาดสายตาแม้แต่เสี่ยววินาทีเดียว บ้านเมืองเพลานี้หาใช่จะเดินทางไปไหนมาไหนได้ตามใจหมาย สงครามทำให้ผู้คนอดยาก โจรผู้ร้ายก่อกวนทั่วทุกพื้นที่ แค่เจ้าเป็นสตรีออกจากบ้านมากับแมว แค่นี้ก็ทำให้ข้าสงสัยได้แล้ว เจ้าปดเพราะกลัวข้า เจ้ายังไม่มีคู่หมาย”“กลัวท่าน ทำไมต้องกลัวด้วย”“เจ้าปดว่ามีคู่หมายเพราะกลัวว่าข้าจะชอบเจ้า ถูกหรือไม่ เจ้าสร้างคำว่าคู่หมายเพื่อป้องกันข้า” ชายหนุ่มหน้าหวานหัวเราะออกมา เหมือนชนะในความคิดตัวเองเกาฟางเฟยได้แต่ถอนหายใจกับความคิดของโจวซานป๋อ ในความสงบเรียบร้อย เขากลับมีความหลงตัวเองพอสมควรฟางเฟยเป่าปากใส่ชายแขนเสื้อ ยกขึ้นประคบหน้าผากที่เริ่มบวมแดงหนักขึ้นกว่าเดิม โจวซานป๋อได้แต่นั่งมองดูหญิงสาวด้วยความสงสาร ภายใต้สายตาน่ากลัวของเจ้าแมวตัวใหญ่ รถม้าแล่นมาสักพักก็หยุดจอดลง เสียงเซินฉีเตรียมโต๊ะวางเท้า “ถึงจวนข้าแล้ว ข้าจะให้คนไปตามท่านหมอมาดูอาการให้นะ”“อย่าเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอะไรมาก เด

“ดอกบัวอมตะ มู่ตันภรรยาข้าไปนำมาจากเผ่าบุปผา โชคดีของเจ้าและห่าวหราน ดอกบัวนี้จะออกดอกร้อยปีเบ่งบานเพียงหนึ่งครั้ง ดอกนี้เลยเป็นของเจ้า ตอนแรกข้าตั้งใจให้ลูกชายข้า แต่เห็นความตั้งใจของเจ้าแล้ว มอบให้เจ้าน่าจะเป็นเรื่องดีกว่า”“ดอกบัวอมตะ มีประโยชน์กับข้าเช่นไร”“ทำไมเจ้าช่างเบาปัญญาเช่นนี้ อมตะเท่ากับนิจนิรันดร์ ข้านำมาให้เจ้าเพื่อนำดวงจิตของนางมาเก็บรักษาในนี้ ดอกบัวนี้จะเหี่ยวเฉาลงในอีกร้อยปีจากนี้ นั่นเท่ากับการเบ่งบานใหม่ในฤดูกาลต่อไป ดอกบัวอมตะจะช่วยทำให้ดวงจิตของนางแข็งแกร่งและปลอดภัยจากอันตรายในระยะการฟื้นตัว แล้วจะบานคลี่กลีบออกในทุกวันพระจันทร์เต็มดวง ซึ่งเจ้าจะต้องหยดน้ำตาวายุให้แก่ดวงจิตของนางพอดี เห็นหรือไม่สหายเช่นข้ามีน้ำใจต่อท่านเพียงไร”“ขอบใจกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง” เจียวหั่วลี่หมิงยื่นมือจะรับแจกันที่แช่ดอกบัวอมตะมา แต่เทพเจ้าธาตุไม้กลับชักมือกลับ“ช้าก่อนสหาย ข้ามิได้ให้ท่านเปล่า ๆ มันมีข้อแลกเปลี่ยน”“อะไรของเจ้า ตกลงจะให้หรือไม่” เจียวหั่วลี่หมิงเริ่มหัวเสียและเสียงดังต่อเทพเจ้าหนุ่ม ที่ยิ้มอ่อนหวานยี่ยวน“แดนพฤกษาปัญจธาตุของข้า เพิ่งฟื้นตื่นกลับคืนมา พรรณไม้กล้าพันธุ์ใหม

“นายมันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดกังจ้าน ฟางเฟยมีค่าเหนือสิ่งใด คนอย่างนายไม่คู่ควร”“แล้วแบบนายงั้นเหรอจางจิ้ง ถึงจะคู่ควร”เกาจางจิ้งคุกเข่าลงข้างร่างหลี่กังจ้านที่นอนกองบนพื้น ง้างหมัดตั้งใจซัดใส่หน้าหล่อ ๆ ของกังจ้างอีกครั้ง แต่ต้องยั้งมือไว้ เมื่อแสงสายฟ้าบนลำคอของกังจ้านเหมือนเปล่งแสงออกมา หลี่กังจ้านที่หลับตาสนิท พร้อมรับหมัดจากคนบ้าพลังอย่างนายน้อยเกาจางจิ้ง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นชายหนุ่มลดหมัดลงแทนที่จะยัดมันใส่หน้าเขา“ทำไมละ จางจิ้ง นายจะหยุดทำไม ฉันมาวันนี้ก็ตั้งใจอยู่แล้วว่าต้องเจออะไร เอาสิฉันพร้อมแล้ว ฉันตั้งใจแค่มาพูดความในใจ ให้แมวหวงก้างอย่างนายลามือ”เกาจางจิ้งลุกขึ้น จัดชุดสูทให้เข้านี้ แล้วหมุนตัวหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง “นายไปได้แล้ว ฟางเฟยจะไม่มีวันเลือกคนอย่างนายหรือคนอย่างฉัน เพราะเธอแอบหมั้นกับคนอื่นไปแล้ว”“ว่าไงนะ เกาฟางเฟยหมั้นกับคนอื่นไปแล้ว แล้ว แล้วทำไมนายใหญ่ถึง…”“เรื่องนี้คุณปู่ไม่รู้ มีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้ การที่ฉันบอกนาย เพื่ิอให้นายรู้ว่าเรื่องที่นายรู้มาไม่ผิด ฉันหลงรักน้องสาวตัวเอง ฉันรักเกาฟางเฟยตั้งแต่แรกเห็น แล้วไง สุดท้ายเธอก็ไม่ได้เลือกฉัน หร