All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 301 - Chapter 310

เจ้ามารหนุ่มที่ตามซื่อเว่ยต้าตี้เข้ามา รีบไปนั่งหลบอยู่มุมเสา ทำตัวสงบเสงียมไม่พูดมากเช่นตอนที่อยู่ด้านนอก เจียวหั่วลี่หมิงย่อตัวลงนั่งเผชิญหน้ากับเขา เวลานี้ดูเหมือนเจ้ามารบำเรอ มีวี่แววหวาดกลัวเทพเจ้าธาตุไฟอยู่ไม่น้อย ผิดกับตอนแรก ที่คิดแม้กระทั่งต่อกรกับเขา เปลวอัคคีกลางหว่างคิ้วของเจียวหั่วลี่หมิงเหมือนวูบวาบเคลื่อนไหวได้ สุดท้ายเจ้ามารหน้าหวานก็สลบหมดสติไป“ท่านทำอะไรเจียวหั่วลี่หมิง”“ข้าไม่ชอบที่มันพูดมากน่ารำคาญ เลยทำให้เขาสงบก็เท่านั้น อย่างน้อยข้าก็แค่ต้องการสมาธิ เพื่อคิดหาวิธีช่วยห่าวหราน”เกาฟางเฟยมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและอิดโรยของเทพเจ้าธาตุไฟ “ท่าน เคยให้ความหวังองค์หญิงเหลี่ยงซูหรือไม่”“ให้ความหวัง แม้แต่หน้านางข้าก็ไม่อยากมอง จะเอาตรงไหนไปเรียกว่าให้ความหวัง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ข้าก็ไม่เข้าใจว่าสตรีที่เพียบพร้อมไปเสียทุกสิ่งอย่างเช่นนาง ใยต้องการผู้ชายเช่นข้าด้วย เจ้าดูเขานะฟางเฟย เจ้ามารหน้าอ่อนนี้รูปงามปานหยก เล่นดนตรี บทกวีขับร้อง ออดอ้อนเอาใจ เหลี่ยงซูไม่ได้มีแค่มันผู้นี้ นางยังมีแบบนี้อีกมาก เทียบกับข้าแล้ว นางจะมาสนใจใยดีอันใดอีก คนเช่นเหลี่ยงซูนางก็แ

นางมารเหลี่ยงซูจ้องมองดวงตาของเขา แต่มือของนางกลับแกะดึงเอาผ้าคาดเอวของเขาออก นางค่อย ๆ ถอดเสื้อของเขา ใช้ริมฝีปากแดงสดบรรจงจุมพิตลงบนหน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่ง ลำคอและใบหน้าของเขา เทพเจ้าธาตุไฟได้แต่กำหมัดแน่นข่มอารมณ์รังเกียจสตรีตรงหน้าอย่างสุดกำลัง จนสุดท้ายเหลี่ยงซูก็หมดสติลงคาอกของเทพเจ้าธาตุไฟเกาฟางเฟยและซื่อเว่ยต้าตี้เดินเข้ามาในห้องบรรทมของธิดามารเหลี่ยงซู พร้อมคันฉ่องทองแดงแห่งปัญจธาตุ ที่เวลานี้เรืองแสงจนสว่างเจิดจ้า พร้อมกับหมุนควงด้วยความเร็ว แต่เมื่อฟางเฟยมาหยุดยืนตรงหน้าธิดามารที่หมดสติ คันฉ่องก็หยุดลง เจียวหั่วลี่หมิงผลักร่างไล้สติให้ออกห่างจากตนเอง พร้อมยันกายลุกขึ้นสวมเสื้อผ้ากลับคืนตามเดิม เทพเจ้าหนุ่มยกมือขึ้นเช็ดรอยจูบของเหลี่ยงซู ที่ทิ้งรอยสัมผัสไว้ตามเนื้อตัวของเขาอย่างรังเกียจ“เร็วเข้าเถอะ เร่งค้นหาบัวอมตะที่เก็บดวงจิตห่าวหรานเอาไว้ เราต้องทำเวลา” ซื่อเว่ยต้าตี้รีบเร่งทุกคน เกาฟางเฟยหมุนตัวมองดูรอบห้อง แต่ก็ไม่พบอะไรที่ผิดสังเกต “ท่านเจียวหั่วลี่หมิง ท่านคิดว่าเหลี่ยงซูจะเอาไปเก็บช่อนไว้ที่ใดกัน”“ขอข้าใช้ความคิดสักหน่อย ห่างหรานเคยเป็นแมงมุม เป็นข

ซินประคองคุณหนูเกาเดินออกมานั่งเล่นริมระเบียง ตรงตำแหน่งที่เธอชอบนั่งทุกครั้งที่อยู่บ้านสกุลเกา ด้วยเป็นตำแหน่งที่จะมองเห็นผู้คนเดินผ่านไปมาระหว่างบ้านใหญ่บ้านเล็กและศาลเจ้า “อ้าวฟางเฟย ตื่นแล้วเหรอ ไหนให้พี่ดูเธอหน่อย ซินใช้ไม่ได้เลยคุณหนูเพิ่งฟื้น ทำไมพาออกมาโดนแดดโดนลมแบบนี้”ฟางเฟยหันไปยิ้มให้กับหมิงลี่จู คุณหมอคนสวยยังคงใช้ลิปสติกสีแดงสด ใบหน้าสดใสเหมือนที่เธอเคยเห็น “อย่าว่าซินเลยค่ะ ฉันของให้ซินพาออกมาเอง คิดถึงพี่ลี่จูจังเลย ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ ดูสิบ้านคุณปู่ก็ยังเหมือนเดิม” ฟางเฟยเหม่อมองออกไปในสวน มองทะลุไปจนถึงบ้านใหญ่ของคุณปู่เกาซูว่าน“บ้าน่าฟางเฟย เธอน่ะหลับไปแค่เดือนกว่าเองนะ ดูทำท่าอย่างกะหายไปเป็นปี”“พี่ลี่จู บอกว่าเดือนกว่าเองเหรอคะ รู้ไหมฉันกลับรู้สึกอย่างกับว่ามันนานเป็นปีจริง ๆ”ลี่จูจับมือแล้วลูบเส้นผมสวยที่เวลานี้ยาวจนถึงเอว “ไม่แปลกหรอก ก็เธอหลับไปพอตื่นขึ้นมา เราอาจคิดไปเองว่ามันนานมาก โอเคพี่ตรวจร่างกายเธอแล้ว ทุกอย่างโอเคดีไม่มีปัญหา จะเหลือก็พวกกล้ามเนื้ออ่อนแรง พี่จะฉีดยากระตุ้นแล้วเราก็ทำกายภาพบำบัดกัน เห็นแบบนี้ ไม่นานเธอก็เดินได้แล้ว”“ขอบคุณพี่ลี

น้ำร้อนถูกรินลงในป้านชาใบสีเขียว เกาจางจิ้งปิดฝาแล้วพักไว้ แล้วจึงเทใส่ถ้วยชาส่งให้น้องสาว ฟางเฟยยกขึ้นเป่าให้น้ำชาลดอุณหภูมิลงแล้วค่อย ๆ ดื่มน้ำจากป้านชาวิเศษแห่งสกุลหลี่ ทุกคนต่างเฝ้ารอดูความวิเศษจากป้านชาแห่งการรักษา ภายในเวลาครึ่งชั่วโมง ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดแก่สายตาของทุกคนหญิงสาวค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนขยับแขนขา จากที่ติดขัดอยู่บ้างเพียงไม่นานก็เริ่มคล่องตัว หมิงลี่จูถึงกับรับไม่ได้กับเรื่องที่เห็น“นี่มันเรื่องบ้าอะไร ครอบครัวฉันทำงานสายแพทย์กันมาทั้งชีวิต จะยาสมุนไพรหรือยาปัจจุบันก็ไม่มีอะไรจะรักษาสิ่งที่ฟางเฟยเป็นให้หายได้ มัน มันต้องใช้เวลาสิ นี่มันบ้าเกินไปแล้ว”เกาจางจิ้งยิ้มให้กับหมิงลี่จู “ผมคิดแล้วว่าสิ่งที่คุณจะได้เห็น มันต้องเป็นเรื่องที่ยากจะรับได้ นี่ฟางเฟยแค่อ่อนเพลียและกล้ามเนื้ออ่อนแรงนะ ถ้าคุณได้เห็นเฟิ่งหวางเทพธิดานั่นมีแผลฉกรรจ์ ผิวหนังไหม้ถลอกลงลึกถึงกล้ามเนื้อ แค่น้ำจากป้านชาใบนี้ ก็สามารถทำให้ทุกอย่างกลับมาปกติได้โดยไม่มีแผลเป็นแม้แต่รอยข่วน”“แน่สิจางจิ้ง คุณดูสิ นี่มันเรื่องบ้าชัด ๆ ตระกูลหลี่มีของวิเศษระดับเทพเจ้าสร้าง แต่ก็ยังไม่วายมาสนใจคันฉ่องของฟางเฟยอ

นางซูเมิ่งถูกลากตัวออกมา นางตัวสั่นร้องไห้ไม่หยุด โจรชั่วใช้มีดจ่อคอหากนางดิ้นรนขัดขืน คงถูกเชือกคอขาด นางเหม่อมองไปรอบตัว ที่นี่เต็มไปด้วยป่าเขา จะมีผู้ใดล่วงรู้ว่านางกำลังถูกโจรดักปล้น และอาจต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ตรงนี้ ในห้วงความกังวลใบหน้าสามีสุดที่รักก็ปรากฏขึ้นในความคิด เฒ่าแก่หลี่ไม่ชอบอากาศหนาว เขามักมีน้ำมูกไหล อาหารก็ไม่ชอบรสเค็มและต้องกินตอนร้อนเท่านั้น ต่อไปไม่มีนางสิ่งเหล่านี้จะมีผู้ใดรู้ใจทำให้เขา เสียงหวีดเล็กแหลม พุ่งแหวกอากาศผ่านหน้าฮูหยินซูเมิ่งปักแทงเข้ามือของโจรชั่ว จนมีดที่จ่อคอนางซูเมิ่งหลุดลงบนพื้นรถม้า เจ้าโจรร้ายสะบัดมือออกจากการจับกุมนาง มันรีบบีบข้อมือตนเอง ที่เวลานี้เจ็บปวดแสบร้อนอย่างบอกไม่ถูก ขนนกสีประหลาดปักลงกลางหลังมือ โลหิตที่ไหลออกมาเป็นสีดำและมีฟอง ขนนกมีพิษ ไม่ทันได้คิดอะไรหัวหน้าโจรก็ลงไปนอนดิ้นเพียงชั่วครู่ก็หมดสติแน่นิ่งไปเหล่าสมุนโจรที่ควบม้าเริ่มอยู่ไม่สุข มองหาต้นเหตุขนนกปริศนา ที่พุ่งออกมาแทงมือหัวหน้า นางซูเมิ่งได้ทีรีบก้มหยิบมีดขึ้นวิ่งลงไปหาสาวใช้ที่นั่งกองอยู่บนพื้นสตรีชุดดำเดินออกมาจากราวป่า พวกโจรพอเห็นว่าผู้รอบโจมตีเป็นสตรีร่างบาง ก