All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 321 - Chapter 330

“ไม่มีใครกำหนดหรือจัดการให้ทุกอย่างเกิดขึ้น ไม่ว่าข้าหรือเทพเจ้ามังกรเลือดผสมนั่น ทุกอย่างเป็นโชคชะตาของเจ้าทั้งสิ้นเกาฟางเฟย ข้าพาเจ้ามาที่นี่เพื่อหวังให้เจ้ารู้หน้าที่ตนเองไว้ มู่หลินหนิงอันลงไปจุติเป็นหญิงสาวมนุษย์ต้นตระกูลเกา ส่งต่ออำนาจคันฉ่องทองแดงปัญจธาตุ จากรุ่นสู่รุ่น ทุกอย่างไม่ใช้ใครจะตระเตรียมจัดการไว้ได้ นี่มันคือหน้าที่ที่ถูกส่งต่อ และเจ้าก็คือผู้ถูกเลือก”ฟางเฟยมองหน้าสตรีชุดดำ ที่เวลานี้นางมีใบหน้าทุกอย่างเหมือนดั่งตัวเธอเองกำลังยืนส่องกระจกมองดูตนเอง เลี่ยงจินคือเงาสะท้อนให้แก่ผู้ส่องคันฉ่อง “เข้าใจแล้ว ในเมื่อมันเป็นโชคชะตา แดนศักดิ์สิทธิ์ปัญจธาตุนี้ ข้าเกาฟางเฟยจะรับช่วงต่อจากเทพธิดามู่หลินหนิงอัน รักษาดินแดนปัญจธาตุรักษารอยรั้วของสวรรค์ให้สมกับที่พระแม่หนี่วาสร้างธาตุทั้งห้าขึ้นมา”สตรีชุดดำยิ้มให้เกาฟางเฟย แล้วเบี่ยงหน้าหันไปชื่นชมทิวทัศน์เบื้องหน้า ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะพร่าเลือนดั่งแสงแดดที่ส่องเข้าดวงตา สว่างเจิดจ้าจนมองไม่เห็นอะไร ฟางเฟยลืมตาขึ้น และต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับความชัด เสียงซินยังคงอธิบายลำดับขั้นตอนพิธีการ ตุ๊กตาปั้นเทพเซียนเทวดานางฟ้ายังคงหยุด

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่จางจิ้งยุ่งเรื่องเตรียมการแสดง ฉันก็มีพี่ดูแลแล้วไง พรุ่งนี้เราต้องทำอะไรกันบ้างคะ ฉันไม่รู้เรื่องเลย"“ก็ไม่มีอะไรมาก ส่วนมากเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เราก็แค่ร่วมพิธี แต่กับเธอพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เดิมทีคุณปู่เตรียมแต่งตั้งเธอขึ้นเป็นนายหญิงสกุลเกา แต่ดูจากอาการเธอแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้ร่างกายจะฟื้นตัวดีแล้ว แต่พี่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ ทุกอย่างมันดีแค่ภายนอกรึเปล่า ภายในเกิดอะไรขึ้น ถ้าเธอไม่พูดพี่ก็คง ได้รู้ตอนอาการหนักแล้ว ถูกไหม”ตำหนักมารลี่หยาง ถูกซื่อเว่ยต้าตี้ใช้พลังของตนเก็บกวาดจนสะอาดตา ทุกอย่างก็กลับมาดูมีชีวิตอีกครั้ง แม้ต้นไม้แห้งเหี่ยวใกล้ตาย ก็ยังฟื้นคืนกลับมามีชีวิตใหม่ แตกใบออกดอก ผลิใบอ่อน แต่ทั้งตำหนักออกจะดูเงียบเหงา ด้วยมีเพียงเทพเจ้าดวงดาวอยู่เพียงผู้เดียว“ตำหนักลี่หยางเปลี่ยนไปจนแปลกตา นี่เป็นฝีมือท่านรึซื่อเว่ยต้าตี้ ”“หยุนหยวน วันนี้เจ้าว่างรึไง ถึงมาที่นี่ได้ ไม่กลัวรึอย่างไร ตำหนักร้าง”“หากเป็นเช่นเมื่อก่อนข้าจะไม่มา หากแต่ตอนนี้ทั่วแดนมารต่างมีผู้คนล่ำลื่อว่า ตำหนักร้างลี่หยางถูกปรับปรุงขึ้นใหม่ จนงดงามวิจิตรเช่นที่เคยเป็นเหมือนเมื่อครั้งอดีต ในฐา

เฟิ่งหวางยิ้มให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางร้าน โจวซานป๋อก้าวเท้ามายืนเบื้องหน้านางในดวงใจ ต่างฝ่ายได้แต่ยิ้มเขินอายให้กัน“ท่าน มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ เดินทางเหนื่อยหรือไม่”“ถึงเมื่อเช้า เหนื่อยมาก แต่เห็นหน้าเจ้าแล้ว ข้าหายเหนื่อย คิดถึงเจ้าเหลือเกินเฟิ่งหวาง เห็นเจ้าสุขสบายปลอดภัยข้าก็ดีใจ” เฟิ่งหวางเหลียวมองผู้คนภายในร้าน ที่นี่ดูจะไม่ค่อยสะดวกหากจะพูดคุยเรื่องส่วนตัวเฟิ่งหวางคว้าข้อมือคุณชายโจวซานป๋อ เดินมายังห้องทำงานส่วนตัวบริเวณด้านหลังร้าน ซึ่งในส่วนนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีผู้คนพลุกพล่านเช่นด้านหน้าร้าน โจวซานป๋อมองดูห้องทำงานของเฟิ่งหวาง มีผงไม้หอมหลายชนิด วางอยู่ในถ้วยไม้หลายใบหลายสี “นี่คือผงจากไม้หอมทั้งสิ้น”“ใช่ ท่านพ่อข้าเก่งมาก ท่านเที่ยวเซาะหามารวบรวมไว้ นั่นตัวนั้นได้จากดอกไม้ นี่คือกุ้ยฮวา ที่นี่เรามีขายทั้งแบบเป็นผงเพื่อทำกำยานธูปหอม หรือเข้าเครื่องถุงหอมและเป็นอาหาร หรือไป๋หลานฮวา ท่านดูสินี่ก็หอม หรืออ้ายเยว่ข้าก็ชอบแห้งแล้วแต่สียังเหลืองสวย และยังหอมอยู่ นั่นตรงนั้นจากเปลือกไม้ โร่ยกุ้ย ตัวนี้ท่านคงรู้จักดีเพราะเราใช้ทำอาหารได้ ปิงเพี่ยนข้าชอบตัวนี้ที่สุดหอมเย็

“คุณชายโจวซานป๋อท่านอย่าอ้อมค้อม รีบว่ามา ไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าและสกุลหลี่ยินดีรับใช้”“ไม่ขนาดนั้น ข้าต้องการแก่นไม้หอมห้าชนิด บุตรีท่านจัดให้ข้าแล้ว และสอง” โจวซานป๋อวาดแขนทำการคารวะต่อชายวัยกลางคน “ข้าต้องการมาสู่ขอบุตรีบุญธรรมเฟิ่งหวางไปเป็นชายา ขอท่านเฒ่าแก่หลี่โปรดเมตตาต่อความตั้งใจของข้าในครั้งนี้ด้วย”เฒ่าแก่หลี่จากที่ยิ้มแย้มหัวเราะมีความสุข กลับเงียบเสียงลง แววตาสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “บุตรสาวผู้นี้ ข้ากับภรรยาเพิ่งได้ชื่นชม ท่านก็จะมาพรากนางไปจากเราแล้วหรือ”“เรื่องนั้นท่านหาได้ต้องกังวลไม่ ข้าจะย้ายจากลั่วหยางมาฮูโต๋ สิ่งใดที่นางปรารถนาข้าล้วนยินดีทำให้ เฒ่าแก่ท่านโปรดเมตตา”“จะได้หรือ ท่านเป็นถึงองค์ชายมีราชกิจต้องรับผิดชอบ”“ข้าเป็นเพียงองค์ชายนอกกำแพงวัง ดูแลโรงปั้นหลวง ข้าไม่ทำก็มีผู้อื่นทำ ที่ลั่วหยางข้าเป็นองค์ชาย แต่ฮูโต๋ข้าคือช่างปั้นดิน เป็นเพียงชายธรรมดาไร้ยศฐาบันดาศักดิ์ มีเพียงหัวใจและสองมือนี้เท่านั้น แต่ข้าพร้อมที่จะดูแลบุตรสาวท่าน ตลอดชีวิตนี้ข้าสัญญาว่านางจะไม่มีวันต้องเสียน้ำตา ข้ากลัวอย่างเดียว ว่าท่านพ่อตาจะยอมรับช่างปั้นดินเช่นข้าน้อยเป็นลูกเขยหรือไม

เริ่มพ้นกลุ่มคนที่แออัดเบียดเสียด เกาฟางเฟยพยายามบิดแขนให้หลุดออกจากมือของคนไม่รู้จัก พร้อมทั้งดึงรั้งแขนของชายหนุ่มไว้ด้วย “ปล่อยฉัน ปล่อยได้แล้ว นี่นายเป็นใครต้องการอะไรจากฉัน”นอกจากเขาจะไม่ยอมปล่อยมือ ยังแกล้งทิ้งกำลัง ทำให้ร่างของเขาพุ่งถะหลาเข้าใส่เธอ ตามแรงดึงที่ฟางเฟยกระชากเขาไว้ จนต้องยกมือขึ้นผลักอกของเขาเพื่อป้องกันตัว เกาฟางเฟยหน้ากระแทกเข้ากับอกของชายชุดขาว กลิ่นหอมที่คุ้นเคย หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเพื่อมองใบหน้าของคนที่ไม่รู้จัก ไล่จากแผ่นอกที่ตอนนี้สวมใส่เสื้อผ้าแพร่สีขาวยกลายมังกรขาวสีเดียวกับพื้นผ้า ลำคอ ค้างปากจมูก ทายาทคันฉ่องปัญจธาตุถึงกับยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ท่าน…ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไง ท่านมายืนตรงหน้าข้าในเวลาของข้า วิเศษมาก คิดถึงมากเลย ไหนข้าดูท่านชัด ๆ หน่อย หมุนตัวซิ”ซื่อเว่ยต้าตี้ยิ้มแล้วหัวเราะไปกับหญิงสาวตรงหน้า ที่ดูมีความสุขแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เป็นไง แบบนี้ข้าพอกลมกลืนกับผู้คนหรือไม่”“พอได้ ทำไมท่านปรากฏตัวได้”“ทำได้แค่วันนี้และอยู่เช่นนี้ได้อีกไม่นาน ข้าต้องเสียพลังบำเพ็ญ แต่ทั้งหมดเพื่อเจ้า ฟางเฟยคันฉ่องของเจ้ามี