บททั้งหมดของ ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: บทที่ 311 - บทที่ 320

เกาจางจิ้งมองดูบริเวณพื้นที่สวน ที่มีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นและสนามหญ้าเขียวขจี “ได้สิ พี่จะเสนอคุณปู่ให้ ดีเหมือนกัน พลังจากศรัทธาจะได้ส่งไปยังแดนปัญจธาตุ บางทีสิ่งที่สกุลเกาต้องแบกรับอยู่จะได้ไม่หนักจนเกินไป”“งั้นเรากลับบ้านกันเถอะฉันจะร่างแปลนคร่าว ๆ ให้พี่ไปทำแบบเสนอคุณปู่”ดินสอถูกขีดเขียนให้เกิดภาพลงบนกระดาษที่ว่างเปล่า แม้หญิงสาวจะวาดภาพไม่สวยเท่าเกาจางจิ้ง แต่ทุกอย่างก็ดูเข้าใจได้ เกาฟางเฟยอธิบายให้ชายหนุ่มฟังอย่างละเอียดตั้งแต่ทางเข้าจนถึงทางออกเกาจางจิ้งนั่งดูลายเส้นดินสอ พร้อมคำอธิบายที่น้องสาวต่างบิดามารดาพยายามสื่อสารให้เขาเข้าใจ“ทำไม ภาพแปลนที่เธอร่าง มันดูคลายกับภาพที่ท่านเทพตงฉางเอามาให้พี่ช่วยดู”“ภาพของท่านตงฉาง ฉันขอดูหน่อยได้ไหมค่ะ”“ได้สิ” เกาจางจิ้งกวักมือเรียกตงเจ๋อที่ยืนรอคำสั่งอยู่ก่อนแล้ว ตงเจ๋อหายออกไปสักพัก ก็กลับมาพร้อมภาพโบราณที่ม้วนเก็บรักษาอย่างดี ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เกาฟางเฟยถึงกับยิ้มกว้าง“ใช่พี่จางจิ้ง ที่นี่เลย นี่คือตำหนักปัญจเทวะ ฉันต้องการจำลองทุกอย่างของตำหนักปัญจเทวะมาไว้ที่นี่”“ตำหนักปัญจเทวะอย่างนั้นเหรอ ท่านเทพตงฉางต้องการปรับปรุงที่นี่ ใ

โจวซานป๋อมองดูบุรุษตรงหน้า แล้วยิ้มให้แก่เขา “เวลานี้ก็มิสายนะท่านพ่อ ข้ามาอยู่ตรงหน้าท่านแล้ว เราต่างมีสิ่งที่อยากชดเชยให้แก่กัน ก็จงใช้เวลาที่เหลืออยู่ในตอนนี้เถอะ”ตลอดเส้นทางจากลั่วหยางถึงฮูโต๋ยังอีกยาวไกล อย่างน้อยสองพ่อลูกก็มีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน ชดเชยวันเวลาที่ขาดหายไป ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี สมตามความตั้งใจของเขา โจวซานป๋อได้พักผ่อน ชื่นชมทิวทัศน์ระหว่างการเดินทาง พร้อมวาดเป็นภาพออกมา เหมือนเป็นการบันทึกเรื่องราวการเดินทางของเขาและบิดา โดยมีจุดหมายปลายทางคือเฟิ่งหวางหญิงคนรัก ตามการชี้นำทางของเทพเจ้าดวงดาวแบบแปลนที่เกาจางจิ้งร่างขึ้น ถูกใจเกาฟางเฟยมาก แม้จางจิ้งจะไม่เคยพบเห็นสถานที่จริง แต่กลับเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการ และวางผังกำหนดแปลนก่อสร้างได้อย่างน่าทึ่ง“พี่จางจิ้งไม่เหมาะจะเป็นเทพผู้พิทักษ์แล้วค่ะ แบบนี้เป็นเทพทางการก่อสร้างเถอะ”ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ “เธอรู้ไหม เกากังเฟยหลงเดิมทีมันทรุดโทรมแล้ว แต่ที่เห็นว่าโครงสร้างยังดีอยู่ พี่เลยสั่งลื้อออกแล้วปรับปรุงใหม่”“มิน่าล่ะ ฉันก็ว่ายิ่งโซนหลังด้วยแล้ว เป็นอาคารโบราณแบบนั้น แต่กลับคงสภาพสมบูรณ์เหมือนใหม่ แล้วโรงแรมที่เซี่ยงไฮ

เทพเจ้าดวงดาวยืนกอดอกมองดูน้องสาวสายเลือดมาร แล้วปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก ‘เป็นเช่นไรเหลี่ยงซู เจ้าเก่งกับข้ามาตลอด เหตุใดจึงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง แต่ไหนแต่ไรเจ้าก็เฝ้าอยากชนะข้ามิใช่รึ ไหนน้องสาว เจ้าอยากรู้มากไม่ใช่รึ ว่าพลังของข้าเป็นเช่นไร’ซื่อเว่ยต้าตี้กางฝ่ามือออก ปรากฏมวลพลังประหลาดสีม่วงป่นดำมีสายฟ้าวิ่งวนอย่างทรงพลัง สายลมเริ่มพัดโชยอ่อน ทั้งที่ก่อนหน้าอากาศนิ่งสงบ แสงไฟประทีปในตะเกียงน้ำมันวูบวาบอ่อนไหว ตามแรงพลังงานที่ส่งผลถึงอากาศของห้องบรรทมธิดามาร“นั่นท่านกำลังทำอะไร” เสียงหวานหูเอ่ยทักขึ้นจากด้านหลังของเทพเจ้าดวงดาว ดวงตาสีทองแดงของซื่อเว่ยต้าตี้แปลเปลี่ยนกลับคืนเป็นปกติ มวลพลังประหลาดถูกเก็บไว้ตามเดิม แรงลมที่วูบไหวเปลวประทีปสงบลง เทพเจ้าดวงดาวหันกลับไปมองต้นเสียงที่เข้ามาขัดจังหวะอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เขากลับเก็บซ่อนอาการได้อย่างแนบเนียน “เป็นเจ้าเช่นนั้นรึ ทำไมยังอยู่ที่นี่ เจ้าควรจะไปจากที่นี่ได้แล้ว”หยุ่นหยวนเจ้ามารบำเรอหน้าหวาน พร้อมซางเซียนเครื่องดนตรีคู่ใจ ยืนประชันหน้ากับซื่อเว่ยต้าตี้เทพเจ้าระดับสูงของแดนสวรรค์ โดยที่เขาไม่มีแววตาของความกริ่นเกรงหวาดหวั่นดังเช่นว

ใกล้วันงานเข้ามาทุกที ภายในศาลเจ้าส่วนในดูวุ่นวายกับการจัดเตรียมงานในส่วนของพิธีการต่าง ๆ ผู้คนมากมายทั้งที่เธอรู้จักและไม่รู้จัก ต่างแวะเวียนเข้ามาทักทาย ด้วยเห็นว่าเกาฟางเฟยเป็นคนสำคัญ ที่ไม่ใช่จะหาโอกาสได้พบเจอง่าย ๆ ซินและตงเจ๋อถูกจัดให้ค่อยตามประกบคุณหนูเกาอย่างใกล้ชิด เพราะไม่สามารถรู้ได้ว่า ผู้คนที่ปะปนกันเข้ามาจะมีใครที่เชื่อใจได้ เพื่อความสบายใจเกาจางจิ้งเลยให้คนสนิททั้งสอง ค่อยติดตามดูแล“คุณหนูครับ คุณหลี่กังจ้านมาขอพบครับ”ฟางเฟยวางมือจากการทำความสะอาดคันฉ่องและดาบแห่งปัญจธาตุ หันไปมองหน้าตงเจ๋อด้วยความแปลกใจ “ทำไมต้องขอพบ ปกติพี่กังจ้านก็เข้าออกบ้านสกุลเกาจนแทบจะมานอนค้างกับพี่จางจิ้งอยู่แล้ว ทำไมวันนี้ต้องพิธีรีตองด้วย”“เพราะคุณกังจ้านมาพร้อมกับคนของสกุลเหยาครับ เลยจำเป็นต้องแจ้งก่อน”เกาฟางเฟยวางของสำคัญทั้งสองในถาดแล้วคลุมด้วยผ้าขาว ปกปิดสายตา “ไปเชิญเขาเข้ามา”หญิงสาวย้ายจากโต๊ะที่กำลังนั่งทำความสะอาดของสำคัญทั้งสอง มาเป็นโซฟารับแขกแทน “ซินเอาคันฉ่องกับดาบของพี่จางจิ้งไปเก็บในห้องฉันก่อน”“ค่ะ คุณหนู” ซินยกถาดที่มีคันฉ่องทองแดงและดาบปัญจธาตุไปเก็บตามคำสั่ง คนจากสกุล

“ฟางเฟย มองดูให้ดีก่อนเถิด ข้าหาใช่ใครอื่น ข้าก็คือเจ้า เจ้าก็คือข้า เราคือคนเดียวกัน” สตรีในชุดดำส่งเสียงหัวเราะเล็กแหลม จนฟางเฟยต้องยกมือที่ถือมีดสั้นขึ้นปิดหู“หยุดได้แล้ว ข้าบอกให้เจ้าหยุด” เสียงหัวเราะนั้นยังคงดังต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าจะหยุดตามที่หญิงสาวร้องขอเกาฟางเฟยตัดสินใจเปลี่ยนมีดสั้นแบบต่อสู้เป็นมีดสั้นอาวุธลับ แล้วปล่อยออกไปจัดการกับตัวประหลาดที่เปลี่ยนหน้าเป็นเธอ หญิงสาวชุดดำกลับหายตัวไป กลายเป็นเศษกระจกแตกร้าวร่วงลงพื้น“อย่าคิดทำเช่นนั้นเกาฟางเฟย หากเจ้าทำหาบุบสลายเช่นนั้น เจ้าจะติดอยู่ในกาลเวลาอันลึกลับชั่วกาล ข้าเชื่อว่าเจ้าคงไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้นหรอกใช่หรือไม่” ใบหน้างามแสยะยิ้มหน้าหวาดกลัว“เจ้า เจ้าต้องการอะไร เจ้าสร้างมิติหลอกลวงนี้ขึ้นทำไม ส่งข้ากลับเดี๋ยวนี้นะ”“จุ๊…จุ๊…จุ๊…เกาฟางเฟย ใยเจ้าต้องรีบกลับ กว่าข้าจะเชื่อมต่อกับเจ้า มันไม่ง่ายเลยนะ อยู่พูดคุยกับข้าก่อนเถอะ ข้าน่าสงสาร ข้าอ้างว้าง และก็เหงามากด้วย มีเพียงเจ้า ที่เอาใจใส่ดูแลข้า”“ข้าเพิ่งเจอเจ้าเป็นครั้งแรก เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วข้าจะไปดูแลเอาในใส่เจ้าได้อย่างไร ปล่อยข้ากลับไปเดี๋ยวนี้นะ ถ้าท