All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 291 - Chapter 300

“ท่านโจวซานป๋อ เพราะอะไรถึงอยากแต่งงานกับข้า”“เฟิ่งหวาง เจ้าฟังข้านะ ข้าอาจโง่เขลาต่อจริตสตรี ข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่เจ้าแสดงต่อข้า จะเป็นความจริงหรือความเท็จ แต่ทุกอย่างสำหรับข้าเจ้าล้วนเป็นความสุข เสียงของเจ้ารอยยิ้มของเจ้าอาหารฝีมือเจ้ากลิ่นกายของเจ้า น้ำใจที่เจ้ามีให้ข้า ข้ารักมันทั้งหมดเฟิ่งหวาง ชีวิตของโจวซานป๋อพร้อมตายได้ตลอดเวลา จะไม่ดีกว่าหรือ หากวันนี้เวลานี้ข้าจะมีลมหายใจไปพร้อมกับเจ้า เจ้ามาเป็นลมหายใจของข้าเป็นชีวิตของข้าได้ไหมเฟิ่งหวาง”นางไก่ฟ้าห้ายิ้มทั้งน้ำตา ตลอดชีวิตของนางไม่เคยคิดและเชื่อว่าความรักที่บริสุทธิ์ิจะมีอยู่จริง ชายหญิงล้วนมีแต่การหลอกลวง สังคมปีศาจไม่ซับซ้อนเท่ามนุษย์หรือเทพเซียน จนมาพบเกาจางจิ้ง ผู้ชายที่มีความเด็ดเดี่ยว แต่ความเด็ดเดี่ยวนั้นก็ไม่ใช่เพื่อนาง กับตอนนี้ผู้ชายรูปงามอ่อนโยนตรงหน้า เขาเหมือนภาพฝันที่มีลมหายใจ“ท่านโจวซานป๋อ ข้าคือลมหายใจของท่าน”เฟิ่งหวางยกมือขึ้นโน้มลำคอของเทพเจ้าธาตุดินลงมาสัมผัสรสรักของตน รสรักที่ชายหญิงทั่วหล้าหมายปองและตอนนี้มันเป็นของเขาแล้วโจวซานป๋อเทพเจ้าธาตุดินตงฉางลงมาจากพิภพเทพ ตั้งใจเอาข่าวดีมาแจ้งแก่เฟิ่งหวาง แต่

สองพี่น้องเงียบเสียงสนทนา ปล่อยให้ความมืดและเสียงแมลงกลางคืนทำหน้าที่ของมัน มวลหมู่เมฆเริ่มเคลื่อนตัวบดบังแสงดาว เกาฟางเฟยเงยหน้ามองท้องฟ้า เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้และกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง เริ่มทำงานส่วนของตนเองแล้ว อีกไม่นานฝนจะตกหนัก กลุ่มของฉือเกาเทานั่งดื่มเหล้าจนเมา กลุ่มของพระสนมและท่านแม่ทัพไป่กวงยังคงอยู่ในกระโจมใหญ่ ส่วนชาวบ้านก็ต่างทำที่พักของตัวเองตามสภาพ ด้วยเพราะหมู่บ้านถูกทำลายจนไม่ปลอดภัยถ้าจะกลับไปอยู่ที่เดิม“พี่จางจิ้งลุกเถอะ อีกสักพักฝนจะตก พี่ควรไปดูแลคนของพี่ หาที่หลบฝนเถอะ”“ฝนอะไรฟางเฟย ท้องฟ้ายังมีดาวอยู่เลย ลมก็สงบ ไม่มีวี่แววเลย”“ดูทางทิศเหนือก่อน เมฆมาแล้ว พี่จางจิ้งรีบเถอะ โรคระบาดเพิ่งดีขึ้น ถ้ามีคนโดนฝนอีกเจ็บป่วยกันอีกครั้ง จะแย่ซ้ำสองนะเชื่อฉันเถอะ”เกาจางจิ้งมองทางทิศเหนือ มีมวลเมฆอย่างที่ฟางเฟยพูดจริง ๆ ชายหนุ่มรีบลุกไปเรียกฉือเกาเทาและเซินฉี ที่เมาจนคอพับ แต่เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงคำสั่งของเกาจางจิ้ง ก็รีบลุกยืนตัวตรงพร้อมรับคำสั่ง ด้วยยอมรับในฝีมือของชายหนุ่มว่าเหนือกว่าตน ฟางเฟยมองดูเกาจางจิ้งออกคำสั่งกับเหล่าผู้ถูกคัดเลือกให้คุ้มกันภัยแล้ว สักพักผู้คนคงจะ

หญิงสาวยิ้มให้ชายคนรัก “อาจารย์ลี่กันและพวกสำนักนาฏศิลป์ยังรอข้าอยู่ ถึงแม้เราจะรู้จักกันไม่นาน แต่พวกเขาล้วนแต่เป็นสหาย ในเมื่อมีวาสนาได้พบกัน ข้าผู้มีอำนาจเหนือคนทั่วไป คงปล่อยผ่านนิ่งดูดาย ไม่สนใจพวกเขาคงผิดแปลกอยู่ไม่น้อย"ซื่อเว่ยต้าตี้ยิ้มให้กับความคิดของนาง “เมื่อคืนเจ้าฝันอะไรฟางเฟย”“แม่มาหาข้า แม่บอกให้ข้าทำหน้าที่ของตนเองให้ดี ให้มีประโยชน์ที่สุด ตอนนี้ข้าเลือกท่าน หากกฎเกณฑ์มากมายจะกำหนดให้ตัวข้าต้องมีการเปลี่ยนแปลง นั่นคงเป็นเรื่องที่ข้าต้องยอมรับในผลของมัน ในเมื่อข้าเลือกที่จะเป็นแบบนี้ ข้าควรใช้ประโยชน์จากมันสร้างเรื่องดี ๆ ถึงจะถูกต้อง แดนปัญจธาตุไม่ได้ขึ้นตรงกับใคร ข้าไม่มีความจำเป็นต้องทำตามคำสั่งสวรรค์หรืออเวจี ข้าควรทำเพื่อสรรพชีวิต นี่ต่างหากสิ่งที่เทพแห่งแดนปัญจธาตุต้องดูแล”“ข้าดีใจที่เจ้าเข้าใจในหน้าที่ของตนเอง แต่เจ้าลืมข้าไป อย่างไรเสียแม้ข้าจะเป็นเทพเจ้าแห่งแดนดาราห้วงเวหา แต่ข้าก็ยังมีศักดิ์เป็นบุตรแห่งจักรพรรดิสวรรค์ เป็นคนของตำหนักสวรรค์ ตอนนี้เจ้าก็คือสะใภ้หลวงของตำหนักสวรรค์”ฟางเฟยยิ้มแล้วหันไปมองหน้าชายคนรัก “นี่คงไม่ใช่หนึ่งในแผนการของแดนสวรรค์ ที่คิ

เกาฟางเฟย เดินกลับเข้ามาตำหนักซื่อเว่ยเพียงลำพัง เฟิ่งหวางพยายามมองหาใครอีกคนจนฟางเฟยสังเกตได้ “เจ้ามองหาพี่จางจิ้งอยู่ใช่ไหม เขากลับไปแล้ว"ซื่อเว่ยต้าตี้มองหน้าหญิงคนรัก “เรายังพอมีเวลา เหตุใดเจ้าถึงไม่กลับไปพร้อมเกาจางจิ้ง”“ข้ายังไม่กลับ ข้าจะไปดูเจียวหั่วลี่หมิง"ซื่อเว่ยต้าตี้กวักมือเรียกหญิงสาวให้มานั่งข้าง ๆ “จะขยันเกินไปแล้ว เจ้ามิวางใจว่าเขาจะเอาชนะเหลี่ยงซูได้อย่างนั้นรึ”“มิใช่ไม่วางใจ แต่ท่านอย่าลืม ว่าเหลี่ยงซูเองนางเป็นถึงธิดาราชามาร ตอนนี้มิเท่ากับล่อให้เทพเจ้าของข้าไปติดกับเช่นนั้นรึ เจียวหั่วลี่หมิงเองก็คงรู้ตัว ถึงได้แยกท่านซือซงออกมาอีกครั้ง หากไม่มีเขาก็ยังเหลือซือซงอีกคน”“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ฟางเฟย”หญิงสาวมีแววตาเป็นกังวล เธอมองหน้าชายคนรักด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย “หากมีสตรีนางหนึ่ง รักท่านมากจนไม่อาจที่จะยอมเสียท่านไปได้ นางจับข้าไปทรมานหมายใจให้สิ้นชีพ แต่ทั้งหมดจะไม่เกิดขึ้น ถ้าท่านจะยอมเป็นสามีของนางจนชั่วชีวิต ชีวิตของข้าจะปลอดภัย มาถึงตรงนี้ ท่านคิดว่าเจียวหั่วลี่หมิง จะเหลือทางเลือกใดให้กับตนเอง”เทพเจ้าดวงดาวและนางไก่ฟ้าห้าสี ต่างมีแววตาครุ่นคิด ทั่วทั้งห

“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ในรถม้านั่น จงหยวนเจี่ยอยู่ในนั้น”“ไปเร็วฟางเฟย” ซื่อเว่ยต้าตี้เปิดประตูมิติขวางหน้ารถม้าเจ้าปัญหา พลันรถม้าคันใหญ่ก็พุ่งทะยานเข้าสู่ประตูแห่งเวลา ตามมาติด ๆ ด้วยชายหนุ่มหญิงสาวแปลกหน้า ที่วิ่งหายเข้าไปในมิติแห่งเวลา ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนท้องถนนแดนมาร สร้างความโกลาหลและตกตะลึงให้แก่เหล่ามารและปีศาจที่พบเห็นเหตุการณ์อัศจรรย์“ท่านเห็นเหมือนข้าหรือไม่”“เห็นข้าเห็น ท่านเห็นเหมือนกันใช่ไหม”“บุรุษรูปงามนั่นคือใคร ช่างเก่งกาจนัก”เหล่ามารน้อย พูดคุยถึงสิ่งที่เห็นเป็นอัศจรรย์เมื่อครู่ จากปากต่อปากก็ล่ำลือไปทั่วแดนทักษิณในเวลาอันรวดเร็ว เสียงพูดคุยของมารเหมือนเป็นคลื่นพลังงานเพียงเบา ๆ ผู้คนก็ได้ยินไปทั่วรถม้าคันใหญ่ข้ามประตูแห่งเวลามาโผล่กลางป่าที่ไล้ผู้คน ซื่อเว่ยต้าตี้ใช้มนต์คาถาให้ม้าหยุดตื่นกลัวลงได้สำเร็จ บุรุษสองคนในเก๋งยังคงต่อสู้กัน เหมือนไม่รับรู้เลยว่าด้านนอกตอนนี้มีอะไรที่เปลี่ยนไป"ขอบคุณคุณชายกับแม่นางน้อย ที่ช่วยข้าไว้" คนบังคับม้ารีบลงมาขอบคุณต่อซื่อเว่ยต้าตี้และเกาฟางเฟย ในขณะที่ทั้งสองยังคงยืนดูฉากต่อสู้ที่โกลาหลของคนในเก๋งรถม้า“เขาสองคนทะเลาะอันได้กั