ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ의 모든 챕터: 챕터 371 - 챕터 380

“ข้ากำลังดูความซับซ้อนของการเข้าลิ่มไม้ตรงนี้ ในยุคสมัยของข้าไม่มีแบบนี้แล้ว หรือมีก็น้อยมาก”“อาคารการก่อสร้างทั้งหมดนี้ เป็นฝีมือของเทพเจ้าหลู่ป่าน ถ้าเจ้าสนใจ ข้าสามารถพาเจ้าไปพบกับเขาได้”เกาจางจิ้งเพียงได้ยินชื่อเทพเจ้าแห่งการก่อสร้างก็เกิดสนใจขึ้นมา “ข้าเคยคิดว่างานเหล่านี้เป็นส่วนความรับผิดชอบของท่านเสียอีก”“มิได้ งานการข้ายังมากไม่พอหรือเกาจางจิ้ง แค่ดูแลเมล็ดพรรณไม้และตัดเลื่อยไม้ตามคำสั่งก็ทำไม่ทันอยู่แล้ว เจ้ายังจะให้ข้าเป็นผู้ก่อสร้าง อย่ายกยอข้าถึงเพียงนั้นเลย”กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงพูดถึงหน้าที่ตนเองก็เกิดเหมือนคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ “เดี๋ยวนะ ข้าเหมือนหลงลืมอะไรบางอย่างไป” เทพเจ้าหนุ่มรีบร้อนรนรานเดินแยกตัวออกไป เกาจางจิ้งมองตามเทพเจ้าธาตุไม้ที่เดินลับหายไป แล้วให้เกิดรู้สึกสงสัย หันไปดูท่านเทพซื่อเว่ยต้าตี้เกาฟางเฟยและท่านเทพตงฉาง ต่างยังคงนั่งเฝ้าร่างเทพเจ้าธาตุไฟ ด้วยใจจดจ่อ กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง เดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่ซับซ้อนของตำหนักปัญจเทวะ แม้แต่เกาจางจิ้งที่เดินตามเขามาไม่ห่าง แต่กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงดูเหมือนจะห่วงเรื่องที่หลงลืม จนไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนเดินตามมา จุดหมายของกุ

ไป่หู่แปลงเป็นพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่กระโดดขึ้นรับร่างของเทพเจ้าหนุ่ม เทพเจ้าธาตุไฟเกาะหลังเสือขาวลงมาอยู่ภายใต้การดูแลของสี่สัตว์เทพ “พวกท่านเป็นใคร มาที่นี่ได้อย่างไร ห่าวหรานล่ะ นางมากับพวกท่านเช่นนั้นหรือ แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ไหน”“เจ้าหนุ่มดูเหมือนเจ้าจะยังไม่ตื่น” สัตว์เทพผู้เฒ่าเซี่ยนหวู่กระแทงไม้เท้างูดำลงพื้น ปรากฏควันสีขาวรอยออกจากดวงตาของงูดำหัวไม้เท้า พุ่งเข้าหาร่างเทพเจ้าหนุ่ม เจียวหัวลี่หมิง มีร่างสองร่างเป็นเงาสองเงาทับซ้อนกัน ไม่นานร่างทั้งสองก็แยกออกจากกัน เป็นเจียวหัวลี่หมิง และซือซง“ไป่หู่เจ้านำเขาทั้งสองกลับไปก่อน นางตัวดีนั่น มีบางอย่างครอบงำนางอยู่ ข้าจะไปช่วยจูเชว่จัดการกับนาง” สัตว์เทพเซี่ยนหวู่ออกคำสั่งน้องสามพยัคฆ์ขาว ไป่หู่ในร่างเสือขาวตัวใหญ่นำเทพเจ้าธาตุไฟและซือซงแบกขึ้นหลังเสือ พุ่งทะยานออกจากห้วงฝันสัตว์เทพเซี่ยนหวู่และชิงหลงมังกรเขียว ร่วมกันตั้งค่ายกลล้อมร่างธิดามารเหลี่ยงซูที่กำลังปะทะกับจูเชว่หงส์เพลิง แววตาของนางไม่มีทีท่าตื่นกลัวหรือประหม่า แต่กลับยิ้มแยะและหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน“พวกเจ้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เหตุใดต้องสอดมือเข้ามาวุ่นวาย”“ใช่พ

“เดี๋ยวจูเชว่ ข้าได้ยินเจ้าคันฉ่องนั่นพูดถึงพลังบริสุทธิ์ของฟางเฟย มันคืออะไร” สัตว์เทพชิงหลงพูดออกมาด้วยความสงสัย แต่ผู้ที่สะดุ้งกับเรื่องนี้ เป็นเทพเจ้าดวงดาว “พวกท่านรีบไปกันเถอะ ข้าเองก็ต้องไปดูโจวซานป๋อ ทิ้งเขากับเฟิ่งหวางมานาน ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้าง”“อ๋อ ใช่ เช่นนั้นข้าลาก่อน จะรีบไปตำหนักเบื้องบน ได้ความเช่นไรจะรีบกลับมาพบพวกท่านอีกครั้ง” ทุกคนต่างโค้งคำนับทำความเคารพต่อผู้อาวุโส เทพเจ้าดวงดาวโค้งศีรษะให้เล็กน้อย สัตว์เทพทั้งสี่จากไปแล้ว ตำหนักปัญจเทวะเงียบเหงาลง หยุ่นหยวนพาดวงจิตของธิดามารเหลี่ยงซูกลับไปคืนร่างนางที่แดนมาร ที่นี่เวลานี้เหลือเทพประจำธาตุไม้ ธาตุไฟ ซือซง เทพเจ้าตงฉาง พี่น้องสกุลเกา และเทพเจ้าดวงดาว“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าจะเดินทางข้ามประตูมิติเวลาเช่นทุกครั้งได้อยู่หรือไม่” เกาฟางเฟยถามขึ้นเสียงอ่อย“ในแดนเวลาแห่งนี้ ข้าและเจ้ารวมทั้งเกาจางจิ้ง เราจะเดินทางไปพร้อมกัน แต่กับมิติเวลาของเจ้า มันไกลเกินอำนาจที่ข้าจะทำเพียงผู้เดียวได้”“แม่นางเกา เจ้าไม่รู้หรือว่า ทุกครั้งที่ซื่อเว่ยต้าตี้ไปพบเจ้าในแดนมนุษย์ ที่ศาลเจ้าสกุลเกา เขาจะสูญเสียพลังปร

เกาจางจิ้งลืมตาขึ้น กลับพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่หน้าเพิงผา ที่มีทางเข้าเป็นช่องอุโมงค์ดำมืด ขนาดไม่ใหญ่มาก ด้านขวามีแผนป้ายโลหะด้าน ๆ เก่า ๆ สลักชื่อแดนจิงชู่ ‘อะไรคือแดนจิงชู่’ ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจ ชะโงกหน้าเข้าไปด้านในอุโมงค์ มองลึกเข้าไปพอจะเห็นแสงไฟวูบไหว และสัมผัสได้ถึงแรงลมบาง ๆ ที่พัดย้อนออกมาจากภายใน แสดงว่าต้องมีทางออกตรงปลายอุโมงค์ชายหนุ่มกระชับดาบปัญจธาตุในมือมั่น เดินไปตามช่องอุโมงค์ที่มีเพียงโคมประทีปโลหะสีทอง แสงไฟในโคมเทียบได้เพียงเปลวเทียน แต่การออกแบบโคมมีความพิเศษ ทำให้แสงเปลวประทีป ไปตกกระทบกับแผ่นโลหะสีทองเนื้อมันวาว จนทั่วช่องทางเดินบริเวณนั้นสว่างเป็นพิเศษ ผนังหินตลอดแนวทางเดิน มีเส้นสายแร่สะท้อนแสงเปลวประทีปจนดูวิจิตรงดงาม แต่เกาจางจิ้งก็ไม่ได้หยุดใส่ใจกับความตระการตานั้นให้เสียเวลา เพราะจุดหมายคือปลายอุโมงค์พิศวงนี้ต่างหาก ที่จะเป็นคำตอบ ว่าจิงชู่คืออะไรเกาจางจิ้งได้แต่ยืนตกตะลึง เมื่อสิ้นสุดปลายอุโมงค์ กลับเป็นดินแดนที่ต่างออกไป ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดสายตา ตรงจุดนี้เหมือนเป็นช่องเขาขาด ที่ด้านบนเพิงหินผาเป็นช่องโหว่ทำให้แสงแดดส่องลงมาถึง สายลมเย็นสบายพัดโชยแผ่ว

“หาได้ไม่ท่านพี่ฉือถูกภรรยาเอก ตบตีอย่างหนัก เห็นว่าใช้ไม้พลองทหารทุบตีไม่ยั้งมือ เดี๋ยวเขามาถึงเจ้าทั้งสองก็ดูเอาเถอะ นางเข้าใจว่าเขาไปเที่ยวแล้วถูกใจอาซี นางเลยต้องมาอยู่ที่นี่ แทนที่จะได้รับใช้ภรรยาเอกบ้านฉือ ตามที่ท่านพี่ฉือตั้งใจ”“อ๋อ…เป็นเช่นนี้เอง ขอโทษนะ ข้าเห็นแต่ภายนอก ก็คิดว่าเจ้าไม่ระวังเอาสาวงามมารับใช้ข้างกาย ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ อย่างไรเสียก็ไว้ใจไม่ได้ ข้าเข้าใจว่าบุรุษจะมีภรรยาหลายคนไม่ใช่เรื่องแปลก แต่อย่างไรเสียมีเราคนเดียวย่อมดีที่สุด”ซื่อเว่ยต้าตี้กระแอมออกมา ด้วยรู้สึกถึงรังสีความหึงหวงของสตรีที่รุนแรงเฟิ่งหวางถึงกับหัวเราะออกมา “วางใจเถอะ ท่านพี่โจวจะไม่มีวันรับอนุแน่นอน” นางไก่ฟ้าห้าสีพูดออกมาด้วยความมั่นใจ เกาฟางเฟยหันไปมองหน้าซื่อเว่ยต้าตี้ นึกถึงตอนเสนอให้นางลงมารับด่านเคราะห์รักร่วมกับเทพเจ้าธาตุดิน นางยังมีความรังเรอยู่ไม่น้อย แต่เวลานี้กลับดูนางจะหลงสามีเอามากโจวซานป๋อเดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มละมัยเช่นครั้งเก่าก่อน ในมือของเขามีกล่องแพร่ไหมสีน้ำตาลลายเครือเถา ซื่อเว่ยต้าตี้และเกาฟางเฟยมองกล่องแพรไหม ในที่สุดของสำคัญก็ปรากฏเสียที“พวกท่านทั้งสองมาได้เวลา