All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 361 - Chapter 370

แดนปัญจธาตุยังคงดูสงบเป็นปกติดี เทพรับใช้จากตำหนักซื่อเว่ยยังคงดูแลที่นี่เป็นอย่างดี ตามคำสั่งของเจ้าตำหนัก เกาจางจิ้งกวาดสายตาดูตำหนักปัญจเทวะ ที่นี่พื้นที่ไม่ใหญ่มาก แต่กลับดูอบอุ่นสงบร่มรื่น อากาศถ่ายเทมีสายลมเย็นพัดผ่านอ่อนเบา กลิ่นดอกไม้ป่าล่องลอยมาตามสายลมพอให้ชื่นใจ ตำหนักเก่าแก่โบราณที่ควรทรุดโทรม กลับสะอาดเรียบร้อย เหมือนมีคนอยู่ดูแลไม่ขาด เกาฟางเฟยเดินนำทุกคน มุงหน้าไปห้องใจกลางตำหนัก อย่างคล่องแคล่ว ประหนึ่งเป็นเจ้าของสถานที่ หยุ่นหยวนเจ้ามารบำเรอ ได้แต่ตกตะลึงกับความงามของตำหนักศักดิ์สิทธิ์จนเดินรั้งท้าย หันไปมองเหล่าเทพเจ้าอีกครั้ง พวกเขาก็ล่วงหน้าไปไกลจากเจ้ามารหนุ่มหน้าหวาน จนต้องออกแรงเร่งฝีเท้าตาม ด้วยกลัวพลัดหลงกับสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคยโถงกลางตำหนักปัญจเทวะ มีความวิจิรพิสดาร เกาจางจิ้งมองดูความพิเศษตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ที่นี่งดงามในสายตาที่มองเห็น แต่ภายในจิตใจกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เจียวหัวลี่หมิงนั่งสงบนิ่ง เบื้องหน้าเป็นสระน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก มีการหักเหของแสงสะท้อนทำให้เกิดลำแสงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ตอนที่ฟางเฟยบอกเล่าถึงตำหนักอัศจรรย์แห่งนี้

‘เหตุผลใด ทำไมคันฉ่องวิเศษแห่งปัญจธาตุ ถึงชักจูงข้ากลับมาในช่วงเวลานี้ มีอะไรแอบแฝงอยู่ในห้วงเวลาที่เจ็บปวดนี้อีก’ เจ้ามังกรขาวเกร็ดมุกได้แต่โอบกอดดวงจิตหญิงคนรัก เกาฟางเฟยยังเป็นเพียงเศษแก่นจิตของมู่หลินหนิงอัน เป็นเพียงเศษเสี้ยวของแก่นจิต ที่เทพเจ้าดวงดาวหวงแหนและเก็บซ่อนปกปิดเป็นความลับ 'ข้าย้อนกลับมายาวไกลกี่ร้อยกี่พันปี เจ้าคันฉ่องได้โปรดเถอะ บอกข้าได้หรือไม่ เจ้าต้องการสื่อความหมายใดกับพวกเรา ส่งข้ามาวันเวลานี้เพื่ออะไร แล้วฟางเฟยกับทุกคนเล่า เจ้าส่งพวกเขาไปในเวลาใด เพราะแบบนี้ใช่ไหม เหลี่ยงซูถึงไม่ตื่น ทำไมต้องดึงเจียวหั่วลี่หมิงไปด้วย ถ้าอำนาจของเจ้ามากมายถึงเพียงนี้ เหตุใดมิดึงเทพเจ้าทั้งห้าให้ไปตามที่เจ้าต้องการตั้งแต่แรก ทำไมต้องให้พวกเขาเลือกจัดการตนเองจนเรื่องราววุ่นวาย' ทุกอย่างมีแค่เพียงคำถามของเทพเจ้าดวงดาว ที่เอ่ยถามต่อคันฉ่องทองแดงแห่งปัญจธาตุ ความคิดในใจของเทพเจ้าหนุ่ม ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบและหนาวเหน็บของแดนดาราห้วงเวหา แสงแห่งกุศลบำเพ็ญของเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ แพร่กระจายไปทั่วจักรวาลอันเวิ้งว้าง ความเจ็บปวดของอสนีบาต กลับส่งผลให้เทพมังกรขาวเกร็ดมุกบรรลุขั้นเซี

เทพเจ้าตงฉางเดินวนไปมา อย่างใช้ความคิด ซือซงนั่งกินขนมและน้ำชาแดนพฤกษาอย่างสบายใจ มองดูสหายคนสนิทที่ทำท่าทางดั่งหนูติดจั่น ก็ให้นึกขัน จนตงฉางหันมามองค้อน“ซือซง เหตุใดเจ้าถึงไม่ทุกข์ร้อนใจ ท่านเกาจางจิ้งหายไปเช่นนี้ เจ้าสบายใจได้เช่นนั้นรึ”“แล้วร้อนใจไปได้สิ่งใด ดูเจ้าซิเดินวนไปมากี่รอบแล้ว คิดอันใดออกบ้าง ใจเย็นก่อนเถอะ รอท่านกุ้ยอ้ายป๋อเฉินกลับมา เราคงมีทางออกที่ดี หรือดีไม่ดีท่านเกาจางจิ้ง อาจกลับคืนเวลาในแดนมนุษย์ไปแล้วก็เป็นได้”“ไม่มีทาง ท่านเกาจางจิ้งยังไม่ได้ลาแม่นางฟางเฟย ไม่มีทางกลับคืนวันเวลาโดยไม่บอกลาน้องสาว”ซือซงพิจารณาคำพูดของเทพเจ้าหนุ่มน้อยด้วยความสนใจ “เป็นไปได้หรือไม่ว่าท่านจางจิ้งจะไปพบกับแม่นางฟางเฟยแล้ว”“จะเป็นไปได้อย่างไร ก็เขาต้องรอให้ข้านำทาง แล้วเจ้ากับข้าก็เห็นแล้วว่า ที่ตำหนักมารลี่หยาง ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่น ทั้งที่ควรจะมีท่านอาจารย์และแม่นางฟางเฟย ล่องลอยตะเกียงน้ำมันที่ยังติดไฟ หม้อกำยานกาน้ำชาที่ยังอุ่น ทั้งหมดนี้มันบอกเราไม่พอหรือ ว่าพวกเขาควรอยู่ที่นั่น แต่กลับไม่มี”“เถียงอันใดกันเจ้าเด็กสองคนนี้ พวกเจ้าพูดคุยกันดังเช่นนี้ ลูกค้าจะนอนได้หรือไม่”"

“ท่านเทพเจียวหั่วลี่หมิงกับข้า เปรียบเสมือนมีตัวตนเดียวกัน หน้าที่นี้มอบให้ข้าเถอะ ข้าควรรับผิดชอบต่อเขาบ้าง ที่ผ่านมาเขาทำเพื่อข้ามากพอแล้ว”“ซือซง เจ้าจะทำอันใด หากผิดพลาดเจ้าอาจต้องรวมเข้ากับเขาอีกครั้ง หากเป็นเช่นนั้นข้าจะต้องทำเช่นไร” เทพเจ้าตงฉางรีบห้ามด้วยความกังวล“สบายใจเถอะตงฉาง ข้าจะรักษาสัญญากลับมาหาเจ้าแน่นอน ขอข้าได้ทำหน้าที่นี้เถอะ เจ้าอยู่ตรงนี้กับท่านกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง ก็ส่งใจช่วยข้า ช่วยอาจารย์ของเจ้า เข้าใจข้าใช่ไหม”เทพเจ้าตงฉางได้แต่ยิ้มอ่อนและพยักหน้า แม้จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับการตัดสินใจของซือซงม้าเร็วจากลั่วหยางควบเข้าเมืองฮูโต๋อย่างร้อนใจ เทียบเชิญถูกส่งถึงมือโจวซานป๋อในเช้าวันนั้น“เกิดอะไรขึ้น ท่านพี่ เด็ก ๆ ไปตามข้า บอกว่ามีทหารส่งเทียบเชิญจากลั่วหยางมาให้ท่าน”“ใช่ มีเทียบเชิญมาจริง ๆ เห็นที่เจ้ากับข้าต้องไปลั่วหยางกันเสียแล้วเฟิ่งหวาง เจ้าไหวหรือไม่ เห็นพักนี้เจ้าไม่ค่อยสบาย”“ข้าไปได้ ข้าไม่มีทางปล่อยท่านไปลำพัง ว่าแต่มันเรื่องอะไร เราถึงต้องไปลั่วหยางอีก อุตส่าห์พาท่านแม่กับท่านพ่อย้ายมาอยู่ถึงที่นี่ ข้าเคยคิดว่าเราจะเปลี่ยนแปลงอะไ

“คันฉ่องไร้หน้า เทพเจ้าธาตุทอง” จูเชว่ใช้ความคิดตามที่ฟางเฟยเล่าให้ฟัง “เอาเถอะจะด้วยเพราะอะไรก็ตาม ตอนนี้เจ้าต้องไปกับข้า”สัตว์เทพหงส์เพลิงคว้าแขนหญิงสาว แล้วดึงนางเข้ามาเกาะไหล่ตนเอง ร่างของจูเชว่ก็เริ่มแปลเปลี่ยนเป็นหงส์เพลิงสีแดงฉาน เกาฟางเฟยที่เกาะหลังนางกลับไม่รู้สึกร้อน ทั้งที่ทั่วร่างของจูเชว่ล้วนเป็นเปลวเพลิง หงส์เพลิงกางปีก พร้อมกับแผดเสียงร้องทรงพลัง ภาพพนังห้องว่างเปล่าเกิดสั่นไหว เหมือนจอโทรทัศน์ที่ภาพไม่ชัดเพราะโดนคลื่นแทรกจูเชว่แผดเสียงเป็นครั้งทีสอง ก่อนจะพ่นไฟออกจากปากนางเอาใส่พนังสีขาวที่ว่างเปล่า จนมันขาดแหว่งเป็นช่อง เหมือนไฟไหม้ผ้า สัตว์เทพหงส์เพลิงกระพือปีนบินมุ่งหน้าไปทีรอยโหว่ ฟางเฟยลืมตาตื่นขึ้น พบว่าตนเองกลับมายังปัญจเทวะแล้ว เกาจางจิ้ง และซื่อเว่ยต้าตี้ก็ลืมตาตื่นขึ้นพร้อม ๆ กันกับเธอ คนต่อไปเป็นหยุ่นหยวน เจ้ามารหนุ่มแทนที่จะดีใจที่ออกมาได้ แต่กลับโกรธเคืองทุกคน ด้วยเห็นว่าตนเองกำลังจะเปลี่ยนแปลงอดีตได้สำเร็จ แต่กลับถูกใครก็ไม่รู้ขัดขวาง จนโดนสัตว์เทพพยัคฆ์ขาวไป่หู่จับมัดมือไขว้หลัง แล้วปิดปากด้วยเศษขนเสือ ที่อุดอยู่เต็มปากจนเจ้ามารหน้าหวาน ต้องใช้สายตาแ