ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ의 모든 챕터: 챕터 391 - 챕터 400

เสียงเครื่องมือแพทย์ดังขึ้นเป็นระยะ ผู้เฒ่าเกาซูว่านนั่งมองร่างไร้สติของหลานสาวแล้วได้แต่ถอนหายใจ “หลายวันแล้วนะเจ้าสี่ อาการของฟางเฟยครั้งนี้มีแต่ทรงตัว เป็นแบบนี้ต่อไปเห็นทีจะแย่ ผู้ชายคนนั้น ที่เป็นคนรักของฟางเฟยติดต่อมาบ้างไหม”“ไม่เลยครับ คงติดงานอยู่ต่างประเทศ แปลกนะพี่ใหญ่ผมส่งคนไปตามที่อยู่ที่พี่ใหญ่ให้มา แต่กลับไม่เจอเขาเลย บ้านหลังนั้นเป็นบ้านใหญ่ตระกูลเก่าแก่ ดูแล้วฐานะพ่อหนุ่มนั้นคงไม่ธรรมดา แค่ผมรู้สึกแปลกใจว่าเขารักกันอย่างไง มีเรื่องต้องคุยกันจะติดต่อกันแบบไหน นี่ขนาดฟางเฟยป่วยขนาดนี้ เรายังตามตัวไม่พบ วันข้างหน้าแต่งงานกันไปหลานสาวเราจะเป็นแบบไหน ใช้ชีวิตอย่างไง”“พอเถอะเจ้าสี่ ตอนนี้ให้ตื่นขึ้นมา แล้วมีชีวิตปกติให้ได้ก่อนเถอะ เรื่องชีวิตคู่มีครอบครัวฉันเลิกคิดให้ฟางเฟยนานแล้ว ดูสภาพเธอสิ ถ้าความมั่งคั่งร่ำรวยของตระกูลต้องแรกด้วยชีวิตของคนบริสุทธิ์แบบนี้ ฉันของเป็นตาแก่ธรรมดานั่งเล่นหมากกับเพื่อน ในสวนสาธารณะ ดื่มชาฟังเพลงงิ้วมีความสุขไปวัน ๆ แต่มีลูกหลานอยู่พร้อมหน้า ไม่ดีกว่าเหรอ”อาสี่น้ำตาคลอ เมื่อได้ยินคำพูดสั่นเคลือของผู้เป็นใหญ่ในตระกูล ภาพของเกาฟางเฟยนอนราบแน่

บุรุษชุดดำสะบัดแขนเสื้อใส่นางปีศาจด้วยความไม่พอใจ ร่างบางกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ใกล้เคียง จนร่วงลงมากระแทกพื้นซ้ำสอง ใบไม้ร่วงจากต้นลงมายังพื้นดินรอบตัวนาง“คันฉ่อง ข้าต้องการคันฉ่องนั่น เรื่องอื่นใดยังไม่สำคัญเท่าเรื่องนี้ ทำไมผิดพลาดได้ ไหนเจ้าว่าแผนการของเจ้ารอบนี้จะไม่ผิดพลาดแล้วอย่างไรเล่า ทำไมยังเกิดเรื่องขึ้นอีก”“นายท่าน ข้าทำดีที่สุดแล้ว ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน แต่เพราะสี่สัตว์เทพ ทำให้ทุกอย่างเป็นเรื่องยากสำหรับข้า ท่านก็รู้ ผู้อาวุโสทั้งสี่นั้นเป็นสัตว์เทพโบราณ หากข้าเผยตัวช่วงชิง ข้าคงไม่มีชีวิตกลับมารายงานท่าน”“พอที แล้วตอนนี้คันฉ่องนั่นอยู่ที่ไหน”“ข้าไม่รู้ ข้ารู้เพียงว่าอยู่ในมือของสี่สัตว์เทพ และพวกเขาก็หายไปในเขตแดนสวรรค์เบื้องบน นายท่านก็รู้ ข้าไปได้แค่ตำหนักของท่านเท่านั้น สถานที่อื่นใดบนแดนสวรรค์ แค่เข้าใกล้ข้ายังทำไม่ได้เลย นายท่านอย่าโกรธข้าเลยนะ ข้าภักดีเพียงท่านผู้เดียว ข้าทำทุกอย่างก็เพียงเพื่อให้ท่านพอใจ” นางพยายามพาร่างบอบช้ำ เข้ามาโอบกอดขาของบุรุษชุดดำ อ้อนวอนเขาขออภัยกับคำสั่งที่ทำได้ไม่ดีพอ“เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว ต่อไปจงทำให้ดีกว่านี้” เขาลูบศีรษะของนาง

“พอที นี่ต่อหน้าข้า ยังจะเถียงกันไปมา อืม…ใช่สิ ซูเหลียงเจียวจิน ท่านมันเป็นเทพเจ้าประจำธาตุทอง แห่งแดนเอกเทศปัญจธาตุ นอกเหนืออำนาจข้าอยู่แล้วนี่”“หาได้พระแม่ เพียงแต่เจ้าเซียนกระจกโลหะ มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะควบคุมได้ ด้วยเป็นชิ้นส่วนของข้าที่กำเนิดอาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ขึ้นมา หัวใจมักเต้นไปกับอารมณ์ หากควบคุมอารมณ์ได้ จังหวะการเต้นก็เป็นไปตามปกติ”“ใช่เจ้าพูดถูก”“เจ้าไร้หน้า แค่บำเพ็ญตบะ เจ้าจะดื้อดึงไปทำไมกัน เจ้าเห็นเกาฟางเฟยหรือไม่ ไม่สงสารนางบ้างรึ”“ไม่”“เจ้านี่มัน…” เทพเจ้าธาตุทองทำตาขวางใส่เจ้าเซียนกระจกโลหะ แต่มันก็ยังลอยหน้าลอยตากวนประสาทเขาอยู่แบบนั้น“สงสารนางทำไมกัน เจ้ามังกรขาวเกร็ดมุก รักนางจนสามารถตายแทนนางได้ เคียงข้างนางดั่งเงาตามตัว คงหมายชดเชยวันเวลาของอดีตที่หายไป”พระแม่หวังสือจินหมู่หัวเราะชอบใจ กับคำพูดของเจ้าเซียนกระจกโลหะ “ซูเหลียงเจียวจิน ข้าเพิ่งรู้ว่าเทพเจ้าที่มีความสุขุมเช่นท่าน จะมีหัวใจริษยาเช่นนี้ ดูเหมือนไม่มีอะไรปกปิดได้เลยสินะ หัวใจเป็นเช่นไร ก็แสดงออกเช่นนั้น ต่างกับสมอง ที่คิดตริตรอง ร้อยรอบพันรอบก็ยังไม่กล้าตัดสิน เพราะรอหัวใจลงมติ”คำคืนอันเงี

สตรีเลอโฉมยิ้มมุมปาก “เจ้าคันฉ่อง ข้าเข้าใจเจ้าแล้ว รับปากข้าเรื่องนึงจะได้หรือไม่ แล้วข้าจะทำให้เจ้ามีตัวตนเช่นพวกเขาทั้งห้า”“พระแม่ต้องการสิ่งใด ข้าน้อมรับคำบัญชา ขอเพียงข้าเป็นเช่นพวกเขา ไม่ต้องทนเงียบเหงาลำพังในคันฉ่อง”“เจ้าต้องตั้งใจเชื่อฟัง ซูเหลียงเจียวจิน ฝึกบำเพ็ญตบะควบคุมตน หากทำได้สำเร็จตามนี้ ข้าจะให้พรแก่เจ้า เจ้าจะมีตัวตนและใบหน้าเช่นเทพเจ้าทั้งห้าแห่งแดนปัญจธาตุ อย่าลืมคำสั่งแห่งพระแม่หนี่วา พวกเจ้าทั้งหมดถูกสร้างมาเพื่อสิ่งใด การของพวกเจ้าสำคัญมากต่อสรรพสิ่ง อย่างหลงระเริงจนลืมคำสั่งแห่งหนี่วา”“น้อมรับคำบัญชา” ซูเหลียงเจียวจินและเซียนกระจกโลหะ โค้งคำนับต่อพระแม่หวังสือจินหมู่ ก่อนที่ร่างงดงามจะเลือนหายไปคันฉ่องทองแดงแห่งปัญจธาตุ ถูกส่งคืนให้เหล่าสี่สัตว์เทพ ผู้เฒ่าเต่าดำเซียนหวู่ ก้มมองดูกระจกเงาในมือ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรพิเศษขึ้นหรือผิดแผกไป“ทุกอย่างจบได้ที่การเจรจา ไม่เห็นต้องใช้กำลังแต่อย่างใด” “นั่นเพราะเป็นท่าน ขนาดท่านเทพซื่อเว่ยต้าตี้ ยังไม่สามารถทำอะไรเจ้าคันฉ่องได้แม้แต่น้อย”จูเชว่เอ่ยขึ้น“นั่นเป็นเพราะเจ้ามังกรนั่น เป็นห่วงสตรีเจ้าของคันฉ่

ทั้งสองเรียกอาวุธวิเศษออกมาเตรียมพร้อม แยกกันออกไปซ้ายขวา แล้วร่ายหมดสร้างข่ายกักวิญาณ แต่นางปีศาจกลับรู้ตัวนางปล่อยพลังสะท้อนกลับ จนซือซงและตงฉางกระเด็นไปคนละทิศละทาง“จัดการพวกมัน อย่าให้ใครชิงตัวเทพเจ้าธาตุไม้ไปได้” นางพญาปีศาจออกคำสั่งเหล่าสมุน เสียงดั่งกึกก้องผืนป่าซือซงและตงฉาง รีบลุกตั้งท่าเตรียมพร้อม เมื่อนักรบปีศาจเข้าใกล้ความวุ่นวายจึงเริ่มขึ้น ทั้งสองต่างใช้กลยุทธ์การเอาตัวรอดและรับมือ ตามรูปแบบของตนเอง ซือซงที่ทำได้เพียงใช้ยันต์เวทย์ที่เตรียมมาจัดการพวกมัน และพละกำลังที่มีรับมือเข้าต่อสู้ และดูเหมือนจะเป็นรองเพราะปีศาจที่กำลังปะทะไม่ได้มีแค่สองหรือสามตัว แต่มีมากมายนับสิบต่างกับเทพเจ้ามังกรดำที่ตอนนี้กลับคืนเป็นร่างมังกรเพียงพ่นไฟในปาก เหล่าทหารปีศาจก็ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ ด้วยรู้ดีว่าไฟของมังกรดำแห่งเผ่ามังกรสวรรค์สามารถเผาไหม้ได้ถึงแก่นจิต ตายไปแล้ว แม้อยากมาเกิดใหม่ก็ไม่มีโอกาสไม้เท้าเต่าดำกระแทกลงพื้นดิน พลังแห่งสี่สัตว์เทพแผ่รัศมีออกเป็นวงกว้าง เหล่าทหารปีศาจที่กำลังชุลมุนวุ่นวาย ต่างกระเด็นออกไปไกลคนละทิศละทางนางพญาปีศาจมองเห็นสี่สัตว์เทพโบราณ แม้นางจะมีพลังวิ