Semua Bab ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Bab 351 - Bab 360

“เทพเจ้าดวงดาวซื่อเว่ยต้าตี้ ไหน รายชื่อเจ้าอยู่ไหน เทพเจ้าระดับซ่างเซียน หลายหมื่นปีจะพบคู่บุพเพสักครั้ง ไหน ๆ ชื่อเจ้าอยู่ตรงไหน นี่ข้าเจอแล้ว” เยว่เซี่ยนเหล่าเหริน ใช้สมาธิไล่รายชื่อเทพเจ้าในสมุดของเข้า จนพบรายชื่อของเทพเจ้าดวงดาว ดวงตากลมโตสุกสกาวแอบแฝงความซุกซน เบิกมองรายนามเทพเจ้าดวงดาวด้วยความสนใจเสียงของผู้เฒ่าจันทราเงียบไป จนเกาฟางเฟยที่แอบฟังอยู่ด้านหลังซื่อเว่ยต้าตี้ทนไม่ไหว แอบโผล่หน้าออกมาดูเทพเจ้าประหลาด“ซื่อเว่ยต้าตี้ ท่านมันร้ายนัก ข้าว่าเจ้าตงฉางเจ้าเล่ห์ เห็นทีเพราะได้ท่านมาซินะ จะว่าเช่นนั้นคงมิได้ ข้าเองที่ลิขิเจ้าเช่นนี้” เยว่เซียนเหล่าเหรินล่ะสายตาจากสมุดเงยหน้าขึ้น ก็สบสายตาเข้ากับหญิงสาวหลังเทพเจ้าหนุ่ม “ออกมาแม่สาวน้อย มิได้นางมิใช่สาวน้อย แต่กำลังจะเป็นเจ้าสาว ตำหนักซื่อเว่ยใกล้ได้เวลางานมงคล ดียิ่งนัก ข้าดีใจกับท่านด้วยซื่อเว่ยต้าตี้ พันปีแดนมนุษย์หนึ่งร้อยวันแดนสวรรค์ ในที่สุดเจ้าก็ทำสำเร็จ”ฟางเฟยกระตุกแขนเสื้อเทพเจ้าหนุ่ม “ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ เทพเจ้าผู้นี้เขายังปกติดีใช่หรือไม่ ตอนข้ามาถึงเขาจะเอาผิดท่านตงฉางให้ได้ มาเวลานี้ก็กระโดดโลดเต้นดีใจกับท่าน อะไ

“ไม่ขอรับ วันนั้น ข้ากับซือซงตั้งใจแค่เรื่องด้ายแดง หวังสร้างสถานะการณ์ให้เหล่านางฟ้าที่มาเฝ้ารอขอด้ายแดงจากท่านเยว่เซียนเหล่าเหรินปั่นป่วน เพื่อที่ข้าจะได้เข้าไปดูรายชื่อตามคำสั่งท่านอาจารย์ เพียงแต่ไม่คิดว่า เมื่อข้าไปถึงบันทึกนั่นไม่สามารถเปิดได้ ข้าจึงจำเป็นต้องใช้ความสามารถพิเศษของข้า จดจำบันทึกสมุดบุพเพทั้งหมดนั่นมา แล้วมาคัดแยกออกอีกที ทำให้เกิดมีบันทึกเกิดขึ้นใหม่อีกเล่ม”“ความสามารถพิเศษของท่านตงฉาง คือจดจำตัวอักษรจากหนังสือทั้งเล่มอย่างนั้นหรือ” ฟางเฟยนั่งลงข้างเทพเจ้าหนุ่มน้อย มองดูใบหน้างดงามของเขาด้วยความทึ่ง “มิน่าพี่จางจิ้งสอนท่านวาดภาพสถาปัตยกรรมอาคารต่าง ๆ ท่านถึงจดจำได้อย่างรวดเร็ว เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง”“แม่นางเกาฟางเฟยเรื่องนี้เป็นความลับ มีเพียงท่านอาจารย์ ซือซง และก็ท่านในตอนนี้ที่รู้เรื่องนี้ พระบิดากำชับข้าแต่เล็กห้ามเปิดเผยเรื่องนี้แก่ผู้ใด”“ทำไม เรื่องนี้น่ายินดีจะตายไป ทำไม่ต้องระวัง” ฟางเฟยทำหน้าสงสัย“ในสามโลกนี้ มีตำลาแลบันทึกลึกลับมากมายที่แต่ละสำนักแต่ละเผ่าต้องการช่วงชิง สิ่งที่ตงฉางเป็นเจ้าคิดว่าหากผู้อื่นรู้เข้า ตงฉางจะเป็นเช่นไร”เกาฟางเฟยมองเทพเ

เพียงแค่เกาจางจิ้งเงยหน้าจากไหสุรา ลู่ซิงอีก็ถึงกับใจเต้นรัว ชายหนุ่มรูปงามปานเทวดาปั้นแต่ง นั่งอยู่ตรงหน้านางแล้วในเวลานี้ แก้มและปลายจมูกเป็นสีชมพูด้วยฤทธิ์สุราเกาจางจิ้งมองดูสตรีโฉมงาม ภายใต้สายตาที่พร่าเลือน เขามองเห็นร่างบาง ภายใต้แสงจากประทีปโคมไฟสีแดงของงานวิวาห์ ชายหนุ่มไม่รอช้า เรียกดาบปัญจธาตุออกมาถือไว้ในมือ เทพผู้พิทักษ์เกาจางจิ้งชักดาบออกยื่นจ่อคอนาง ลู่ซิงอีได้แต่ตกตะลึงต่อสิ่งที่เห็น 'ชายหนุ่มรูปงามผู้นี้ทำเรื่องแบบนี้ได้เช่นไร เข้าคือเซียน หรือปีศาจ' ลู่ซิงอีทำท่าจะกรีดร้อง แต่แล้วนางก็เหมือนโดนทุบที่ท้ายทอย ทำให้หมดสติลงทันที“ท่านเกาจางจิ้ง ที่นี่เป็นแดนมนุษย์ท่านจะเรียกอาวุธเทพเช่นนี้มิได้ โชคดีที่ข้ากับซือซงมาทัน ไม่เช่นนั้นคงได้โกลาหลเป็นแน่”“ท่านตงฉาง”“ใช่ข้าเอง ทำไมท่านถึงตกอยู่สภาพเช่นนี้ ท่านอาจารย์และแม่นางเกาฟางเฟยเล่าอยู่ที่ใด”เพียงได้ยินชื่อทั้งสอง เกาจางจิ้งก็ปล่อยโห ร้องไห้ออกมาเสียงดัง ซือซงได้แต่ตกตะลึง หันไปสบตากับเทพตงฉาง“หากเป็นผู้ใหญ่ แล้วต้องเป็นบ้าเช่นนี้ ข้าของหยุดการเจริญเติบโตไว้เพียงเท่านี้ได้หรือไม่”“ซือซงเจ้าอย่ามัวพูดเล่น มาช่วยข้าหน

เมื่อประตูถูกเปิดออก ห้องนอนสวยงามอันควรเป็นรังรักที่หอมหวาน กลับเป็นเพียงห้องว่างเปล่ารอบด้านดำมืดจนหาความสุดของขอบผนังไม่เจอ ซื่อเว่ยต้าตี้ก้าวเท้าข้ามธรณีประตู ทันทีที่เท้าแตะพื้น กลับพบว่าพื้นห้องคือเวิ้งน้ำกว้างใหญ่ที่มีความลึกเพียงฝ่าเท้าสัมผัส“นี่มันอะไรกัน” หยุ่นหยวนที่วิ่งตามมา ได้แต่ตกตะลึกกับสิ่งที่เห็น ตำหนักร้างของธิดามารผู้สาบสูญ ต่างล่ำลือถึงความงามอันวิจิตร เหตุใดจึงมีห้องเช่นนี้อยู่ภายในตำหนักที่ควรงดงาม“มิติลึกลับแดนสนธยาของคันฉ่องปัญจธาตุ”“คันฉ่องปัญจธาตุ คันฉ่องของเทพธิดาผู้นั้น” หยุ่นหยวนคิดตาม “เสียงร้องเมื่อครู่ เป็นของนางเช่นนั้นรึ”“หยุ่นหยวนเจ้าเลิกพูดมาก แล้วช่วยข้าหาประตู”“นั่นไงประตู ก็ท่านกับข้าเพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกัน” ซื่อเว่ยต้าตี้มองหน้าเจ้ามารหนุ่มด้วยความไม่สบอารมณ์ แต่จะว่ากล่าวเขาก็เห็นจะผิด เพราะที่หยุ่นหยวนเข้าใจเช่นนั้นก็ไม่แปลก“ข้าหมายถึงประตูมิติแดนสนธยา นี่เจ้าแค่เล่นหรือว่าเบาปัญญา”“ได้ เจ้ามังกร ข้าไม่เล่นแล้วนะ” หยุ่นหยวนพายมือออกเครื่องดนตรีชิ้นโปรดปรากฏบนฝ่ามือ เจ้ามารหนุ่มเริ่มบรรเลงซางเซียน เสียงเครื่องสายดังเป็นจังหวะสะท้อนไปมาใ

เทพเจ้าตงฉางและซือซงมองหน้ากัน ก่อนจะหันกลับไปมองเกาจางจิ้งที่แช่น้ำอยู่ “นี่ท่านเกาจางจิ้งชอบแม่นางเกาฟางเฟย เช่นนั้นรึ”เกาจางจิ้งเหมือนรู้ตัว มองหน้าเทพเจ้าหนุ่มทั้งสองไปมา “เอ่อ ไม่ใช่ ๆ ไม่มีอะไร ข้าก็พูดไปเช่นนั้นเอง ท่านทั้งสองไปพักเถอะ รุ่งสางจะได้เดินทางกัน” เกาจางจิ้งยิ้มเจื่อนแก้ตัวพัลวันเทพเจ้าหนุ่มน้อยได้แต่พยักหน้าให้กัน แล้วทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง เกาจางจิ้งได้แต่ถอนหายใจ เรื่องอับยศหากใครจะล่วงรู้ ว่าพี่ชายแอบหลงรักน้องสาว สู้ปล่อยให้เป็นเช่นนี้คงดีที่สุดแล้ว ร่างกายในโลกของความจริง เปลี่ยนแปลงไปเป็นเหมือนร่างมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง คงเพราะฟางเฟยเลือกแล้วที่จะอยู่กับผู้ชายที่ตนเองรัก ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าตนเองในอ่างน้ำที่นิ่งสงบ ‘ดูซิจางจิ้ง นายน้อยแห่งสกุลเกา เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่กับแค่ผู้หญิงคนนึง นายกลับไม่สามารถได้ครอบครอง นายมันไม่เอาไหน มีโอกาสบอกรักเธอ มีโอกาสได้ใกล้ชิดเธอ นายก็ไม่พููดออกไป ปล่อยจนความสัมพันธ์พี่น้องแน่นแฟ้น ปล่อยจนเธอได้พบผู้ชายคนอื่น ปล่อยจนเธอมอบใจและกายให้เขาไป’เกาจางจิ้งทิ้งตัวจมลงสู่สายน้ำอุ่น ต้องการให้ทุกอณูของร่างกายถูกชะล้างด้วยน้