Lahat ng Kabanata ng ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Kabanata 381 - Kabanata 390

เกาจางจิงมองดูใบหน้าเซียนรับใช้ในวัยกลางคน “ท่านกู่เป่า เห็นทีท่านจะมิใช่แค่เซียนรับใช้ ท่านดูสุขุมเยือกเย็น และรอบรู้”กู่เป่าหัวเราะในลำคอแล้วเดินกลับมานั่งลงบนเบาะรองนั่ง หน้าเทพเจ้าธาตุทองอีกครั้ง โดยไม่ตอบคำถามใดแก่เกาจางจิ้ง รอจนชายหนุ่มเดินกลับมานั่งข้าง ๆ เขา “เช่นนั้นท่านคิดว่าข้าเป็นใคร”เกาจางจิ้งได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้า “ข้าไม่รู้หรอก ทุกคนเรียกข้าว่าเทพผู้พิทักษ์ปัญจธาตุ แต่เอาเข้าจริง ข้ากลับจดจำอะไรไม่ได้เลย สิ่งที่รับรู้และจดจำได้ มีเพียงสิ่งเดียวคือหน้าที่และภักดี นอกนั้นใครเป็นอะไร ดินแดนไหนมีอะไร หรือแม้แต่ข้าคือใคร ทั้งหมดข้าจำไม่ได้เลย”“ชื่อเดิมของท่าน มีนามว่า จางเหว่ยเสิงจวิน ระดับเทพเสินจวินจัดว่าสูงส่ง แต่ท่านก็เลือกจบทุกอย่างเพียงเพื่อนาง ก็ไม่แปลก เพราะท่านถูกกำหนดมาแบบนั้น แต่เอาเถอะ ในเมื่อเวลานี้ตอนนี้ ท่านเป็นเกาจางจิ้ง จงใช้ชีวิตในแบบของเกาจางจิ้งก็ดีแล้ว อดีต บางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าจดจำ การมีชีวิตยืนยาว บางครั้งก็เป็นเรื่องสุดแสนทรมาน เอาล่ะ ตอนนี้ ท่านคิดว่าจะทำเช่นไรต่อไป มองเห็นอะไรในเรื่องราวของเทพเจ้าธาตุทองบ้างหรือไม่”เกาจางจิ้งที่กำลังตั้งใ

“ท่านคิดการใหญ่เช่นนี้ แล้วไยต้องเอานางไปด้วย หากท่านรอดพ้นความผิดก็ดีไป แต่ถ้าไม่รอด แล้วเฟิ่งหวางจะเป็นเช่นไร”โจวซานป๋อเอื้อมไปจับมือภรรยา สบตามองใบหน้างดงาม จดจำเรื่องราวแสนอบอุ่นที่นางมอบให้“ข้าและเฟิ่งหวางเคยสัญญาร่วมกัน เราจะไม่มีวันทอดทิ้งกัน ไม่ว่าชีวิตจะพบเจออุปสรรค์ขวางหนามแค่ไหน ข้าปรารถนาให้มารดามีความสุข ตอนนี้นางก็มีแล้ว ใจข้าต้องการมีบุตรหลาย ๆ คน สร้างสกุลหลี่และสกุลโจวให้ยิ่งใหญ่ แต่หากเหตุการณ์ในครั้งนี้ จะดับฝันข้าแล้วต้องตายร่วมกับนาง ข้าก็ยินดี”“ยินดีอะไรกัน” ฟางเฟยแย้งขึ้น “ฟังความเห็นข้าก่อน ท่านด้วยท่านซื่อเว่ย ฟังข้าอธิบายก่อน หากท่านไม่เห็นด้วยหรือมีทางออกอื่นที่ดีกว่า ข้าย่อมรับฟัง เพราะท่านนั้นปราดเปรื่องกว่าข้ามาก” ลงท้ายได้ดี ซื่อเว่ยต้าตี้อมยิ้มให้กับความสมบัติสำนวนของหญิงคนรัก“ข้าจะสวมรอยเป็นเฟิ่งหวาง ภรรยาขององค์ชายโจวซานป๋อ เข้าวังร่วมกับท่าน พร้อมผู้ติดตามคือท่านซื่อเว่ย และท่านฉือเกาเทา ท่านเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ แม้จะอยู่นอกสายตานอกเขตพระราชวัง ก็หาได้ไร้อิทธิพลคุ้มกาย การมีผู้ติดตามคงไม่ใช่เรื่องแปลก"โจวซานป๋อคิดตามที่เกาฟางเฟยพูด แล้วพยักหน้าเห

ซือซงหยุดคิดชั่วครู่ ชายหนุ่มชำเลืองตามองตงฉาง แล้วหันไปมองเจียวหั่วลี่หมิง สิ่งที่ท่านเทพซื่อเว่ยต้าตี้พูดออกมาก็ถูก ตัวเขาเองเป็นเทพก็ไม่ใช่เซียนก็ไม่ใช่ เป็นแค่พลังงานวิเศษที่เจียวหัวลี่หมิงสร้างขึ้น อายุในร่างทิพย์นี้ก็แค่ไม่กี่ร้อยปี มีเพียงแค่ประสมการณ์ตามล่าปีศาจ กับการใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์ที่ติดกับเขตแดนเซียน เทียบไม่ได้เลยกับองค์ชายเผ่ามังกรอย่างตงฉาง แต่นั่นไม่เคยเป็นปัญหาต่อมิตรภาพอันดี ที่เทพเจ้าตงฉางมอบให้เขา“ในชีวิตข้าซือซง นอกจากท่านจงหยวนเจี่ยหรือก็คือเขา เทพเจ้าธาตุไฟ ข้าก็มีแต่ท่านเทพตงฉาง เขาทั้งสองคือความสำคัญของข้า ท่านเทพเจ้าธาตุไฟเป็นผู้ใหญ่แล้ว อำนาจบารมีความสามารถของเขาข้าไม่ห่วง แต่กับท่านเทพตงฉาง ข้ารู้ว่าชาติกำเนิดข้าอาจต่ำต้อยกว่า ความรู้ความสามารถของข้าก็ด้อยกว่า แต่ข้าไม่อยากทิ้งให้สหายที่ข้ามีเพียงหนึ่งเดียว ต้องผจญปัญหาอุปสรรคตามลำพัง ท่านเทพซื่อเว่ยต้าตี้ ได้โปรดอนุญาตให้ข้าไปกับท่านตงฉางเถิดขอรับ”“ท่านอาจารย์ ซือซงแม้จะไม่มีความรู้ความสามารถดั่งเทพสวรรค์ แต่เขาเป็นผู้มีพละกำลัง และมีพลังเวทย์แห่งธาตุไฟ ไม่ด้อยไปกว่าท่านเทพเจียวหั่วลี่หมิงเลย ข้ามีควา

“นี่พวกท่าน หยุดเดี๋ยวนี้นะ จะไม่หยุดกันใช่ไหม” นางเสกพัดใบไม้สีเขียวอันใหญ่ออกมา แค่ด้ามพัดกระทุ้งลงพื้น แผ่นดินก็สะเทือนจนทั้งสี่ทรงตัวแทบไม่อยู่“ท่านเทพฮั้งเจียงลี้ ไม่พบกันนาน ไม่เห็นต้องรุนแรงกันเลย”“ข้าก็ไม่อยากรุนแรงกับพวกท่าน ที่เป็นผู้เฒ่า ในสวรรค์ชั้นเก่าเก็บห่างไกล หากจะเผื่อหูไว้ฟังข้าบ้าง ข้าคงมิต้องเรียกพัดใบกล้วยออกมา พระแม่หวังสือจินหมู่ มีรับสั่งให้พวกท่านทั้งสี่เข้าพบได้”สี่สัตว์เทพนำคันฉ่องทองแดงปัญจธาตุ ของทายาทสกุลเกา ส่งมอบให้ผู้เป็นใหญ่่แห่งสวรรค์ตรวจสอบ เพียงปลายนิ้วสัมผัส กระแสพลังประหลาดก็แล่นผ่านขึ้นมาจนถึงข้อมือ พระแม่คว้ำคันฉ่องด้านเรียบลงบนตัก เผยรอยยิ้มมุมปากแล้วหลับตาลง เหล่าสี่สัตว์เทพต่างมองหน้ากันไปมา รวมทั้งเทพธิดาฮั้งเจียงลี้ ที่เกิดความสงสัยไม่ต่างกัน“เกิดอะไรขึ้น พระนางหลับเช่นนั้นรึ” จูเชว่เอ่ยขึ้น ท่ามกลางความสงสัยของทุกคนสองเทพเจ้าหนุ่มน้อย ก้าวเท้าเหยียบย่างสัมผัสแผ่นดินแดนพฤกษา ที่นี่ก็ดูปกติไม่ได้มีอะไรสะดุดตา จนผิดสังเกต เหล่าเซียนแรงงานต่างปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง ตงฉางมองดูบรรยากาศโดยรวมก็ไม่พบพิรุธอะไร“ทุกอย่างเป็นปกติเช่นนี้ หรือที

รถม้าแล่นไปตามเส้นทางที่ขรุขระ เกาฟางเฟยนั่งเท้าแขนกับขอบหน้าต่างมองออกไปด้านนอกที่แสนไกล ทุ่งหญ้าต้นสูงพลิ้วไหวในสายลม ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนแรง ขบวนเดินทางขององค์ชายโจวซานป๋อมีรถม้าด้วยกันสามคัน และทหารม้ากับนักดาบฝีมือดี ที่ติดตามกันมาเป็นขบวนใหญ่ เกาฟางเฟยและซื่อเว่ยต้าตี้นั่งในรถม้าคันกลาง ส่วนโจวซานป๋ออยู่คันแรก ส่วนคันสุดท้ายใช้สำหรับขนสัมภาระและของกำนันซึ่งเป็นไม้หอมกำยาน ใบชาชั้นดี และเครื่องปั้นดินเผา สินค้าในสกุลโจวและสกุลหลี่ ของดีจากฮูโต๋“แดดแรงแล้วไม่ร้อนหรือ มานั่งด้านในกับข้าเถิด” หญิงสาวหันมามองหน้าเทพเจ้าหนุ่มที่นั่งตัวตรงนิ่งสงบ เกาฟางเฟยมองดูทิวทัศน์ด้านนอกอีกครั้งแล้วถอนหายใจ ปิดผ้าม่านลงแล้วเลื่อนกาย ย้ายมานั่งชิดข้างกับเทพเจ้าดวงดาว“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้”เทพเจ้าหนุ่มลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินหญิงคนรักเอ่ยนามแล้วเงียบไป“มีอะไร ไม่สบายใจเรื่องใด”“ท่านคิดว่าคันฉ่องของข้า มีปัญหาอะไร ข้าเห็นมันแบบนี้มาตั้งแต่เกิด ตอนเด็กก็คิดแค่ว่ามันเป็นกระจกโบราณ สวยและอยากได้เป็นเจ้าของ มาถึงเวลานี้ได้มาแล้ว แต่กลับรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ของของข้า ข้ากลายเป็นคนที่ถูกเจ้ากระจกควบคุม มัน