All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 441 - Chapter 450

“อาการป่วยของเขาล่ะ ได้ยินว่าท่านทำเขาสาหัสนัก”“ไม่ต้องห่วง แม่นางเกาเตือนสติข้าแล้ว ข้าจะไม่ลงมือถึงขั้นทำให้คนผู้นั้นเสียชีวิตข้าเพียงต้องการสั่งสอนเขาเท่านั้น ครั้งอดีตข้าอ่อนแอจนเป็นฝ่ายถูกกระทำมาตลอด ในเมื่อมีโอกาสย้อยมาแก้ไข ข้าควรจัดการหาทางออกให้ดีที่สุด”สาวใช้ทั้งสี่เดินออกมาด้านนอก ผู้ที่ตามมาทีหลังคือเกาฟางเฟย หญิงสาวในชุดสีแดงเข้มขอบผ้าดำปักลายมังกรสีแดงเช่นเดียวกับตัวชุด ไม่ได้มีอะไรพิเศษแต่กลับดูงดงามแปลกตา ด้วยเครื่องสำอางแห่งยุคโบราณ ทรงผมใหม่ที่ดูรับกับวงหน้า พร้อมเครื่องประดับที่ส่วนมากทำมาจากหยกและลูกปัดหิน ซื่อเว่ยต้าตี้ได้แต่ยิ้มหวานมองดูสตรีเลอโฉม ที่พร้อมจะสำแดงแสงสะท้อนแห่งพิภพ ให้คนพลิกดำเป็นขาว มองเห็นสัจธรรมของชีวิตโจวซานป๋อและเกาฟางเฟย ถูกพาไปนั่งในส่วนของโต๊ะรับรอง ที่จัดขึ้นสำหรับเขาโดยเฉพาะ คันฉ่องทองแดงบานใหญ่ห้าบาน ถูกจัดวางเรียงแถวเป็นวงกลมอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง เสียงผู้คนพูดคุยกันไปต่าง ๆ นานา ถึงความไม่เหมาะสมเกี่ยวกับของล้ำค่านั่น แต่ชายหนุ่มหญิงสาวที่เพิ่งมาถึง กลับไม่สะทกสะท้อนต่อเสียงวิพากษ์วิจารณ์นั้นเลยโจวซานป๋อมองเห็นองค์รัชทายาทจากระยะไกล

“ได้ยินมาว่าท่านไม่สบาย ตอนที่ข้าอยู่ฮูโต๋มีโอกาสได้เรียนรู้ศาสตร์สมุนไพร กับท่านหมอที่เชี่ยวชาญหลายท่าน วันนี้ข้าเลยปรุงยาตามอาการ เพื่อมอบให้ท่านโดยเฉพาะ”ชายหนุ่มเมื่อถูกทักเรื่องอาการป่วยไข้ เขาก็ถึงกับ แสบคันแผลผดผื่นบนผิวหนังขึ้นมาทันที แม้ใจจะแข็ง อยากปฏิเสธคนตรงหน้า แต่อาการป่วยของเขาในตอนนี้ แม้แต่หมอหลวงในวังก็ไม่อาจรักษามันได้ “ได้ข้าจะให้เจ้ารักษา แต่มีข้อแม้ หากข้าไม่หายข้าจะเอาชีวิตเจ้า”“ไม่มีปัญหา”“อะไรนะ โจวซานป๋อ นี่เจ้าดูเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถ้าเป็นเช่นอดีต ป่านนี้เจ้าคงร้องไห้ไปแล้ว”“วันเวลาที่โหดร้าย มักหล่อหลอมจิตใจเราให้เข็มแข็ง ท่านเองเล่า ผ่านไปกี่ปีแล้ว ไหนมีสิ่งไดบ้าง ที่พัฒนา”“โจวซานป๋อ เจ้าด่าข้าเช่นนั้นรึ” เสียงตวาดกร้าวราว แต่พูดออกมาเพียงได้ยินกันแค่สองคนชายหนุ่มยิ้มเยาะ อย่างผู้มีโอกาสชนะ “ไหนเลยข้าจะอาจหาญไปด่าทอท่านได้ มาเถอะข้าเตรียมยามาแล้ว”องค์รัชทายาทมองดูป้านชาสีเขียว ที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ "เชิญเจ้าที่ศาลาด้านล่าง ดีเหมือนกันอย่างน้อยก็ได้ออกมาพัก ด้านในอุดอู้น่าเบื่อหน่ายสิ้นดีโจวซานป๋อรินน้ำจากป้านชาสีเขียว แล้วส่งมอบจอกชา ให้กับ

“อำนาจแห่งธาตุดิน เกาฟางเฟย ข้าได้คืนเพียงความทรงจำ แต่พลังเทพเซียนไม่ได้มีในตัวข้าเลยแม้แต่น้อย”“ว่าอย่างไงนะ ท่านนั่งต่อรองกับองค์รัชทายาท ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตนเองไม่มีพลังเทพเซียนเลย ท่านนี้มันบ้าระห่ำเกินไปแล้ว หากคนป่าเถื่อนนั่นคิดเล่นงานท่านจริง ท่านจะทำเช่นไร”“ในตอนนั้นข้ามั่นใจ ข้าถึงกล้าเดิมพัน หากภายในหนึ่งก้านธูป องค์รัชทายาทนั่นไม่หาย ข้าจะใช้ป้านชาดำชงชาให้เขาแทน”“ท่านโจวซานป๋อ ท่าน...กล้าฆ่าเขาจริง ๆ เหรอ”“ข้าไม่รู้ หากคิดย้อนไปในวัยเด็ก เขาสมควรตาย แต่ตอนนี้มีหลายอย่างข้ากลับคิดเปลี่ยนไป คงเป็นเพราะความทรงจำที่ท่านซื่อเว่ยต้าตี้คืนให้ มันทำให้ข้าคิดว่า บางทีเขาควรอยู่ต่อ เพื่อรอดูความตายของคนรอบตัว ที่จะทยอยจากไปตามเวลาของตนเอง ทุกสิ่งที่เขาหวงแหน ทุกสิ่งที่เขามองว่าเป็นของตนเอง ยึดมันเอาไว้ จะค่อย ๆ เสื่อมสลาย หมดเวลาของมันแล้วจากเขาไป”เกาฟางเฟยเอื้อมไปจับมือของเทพเจ้าธาตุดิน แล้วยิ้มให้เขา “ข้าเข้าใจท่านดี ว่าการเป็นคนที่ถูกเอาเปรียบเป็นเช่นไร ข้าเองไม่เหลือพ่อแม่ให้ห่วงหาอาทร มีพี่ชายแต่เขาก็มีครอบครัวไปแล้ว ข้าไม่มีใครให้ต้องห่วงไย”“เจ้ามีท่านซื่อเว่ยต้าตี้ เทพเจ

“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ท่านพานางไปพักเถอะ พรุ่งนี้เช้านางจะฟื้นตื่นมาพร้อมกับความทรงจำบางส่วน แค่บางส่วนนะ อย่างลืมว่านางเวียนว่ายตายเกิดในภพของมนุษย์ ผ่านถ้วยน้ำแกงยายเมิ่งมาก่อน ความทรงจำที่เหลืออาจไม่สมบูรณ์เช่นที่เราคิดกัน”“แบบนี้นางคงเหมือนข้าในตอนนี้ มีความทรงจำแต่ไม่ทั้งหมด คงเพราะความเป็นมนุษย์ทำให้เราต่างจากเทพสวรรค์”“ท่านโจวซานป๋อ มู่หลินหนิงอัน นางไปเป็นมนุษย์อยู่หลายภพชาติ ทุกอย่างที่เคยเป็นมันย่อมสูญหาย ข้ารักษามันไว้ได้แค่บางส่วน ก็ยังดีกว่าที่ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ได้ติดแก่นจิตไป เอาเถอะ รอพรุ่งนี้เช้าเราก็จะรู้เอง ว่าเกาฟางเฟยจะกลับมาเป็นมู่หลิงหนิงอันได้มากน้อยแค่ไหน”“ได้เท่านี้ดีแล้ว ข้าไม่อยากให้นางจดจำอดีตได้” สองเทพเจ้าหันมามองดูเทพเจ้าดวงดาวด้วยความสงสัย ซื่อเว่ยต้าตี้จ้องมองเทพเจ้าธาตุทอง “ท่านลืมไปแล้วหรือ ในอดีตนางเลือกที่จะทิ้งแดนปัญจธาตุ นางเลือกที่จะทิ้งพวกท่าน นางเลือกที่จะทิ้งข้า”ซื่อเว่ยต้าตี้อุ้มร่างหญิงคนรักเดินจากสองเทพเจ้าไปเงียบ ๆ เทพเจ้าธาตุทองหันไปมองหน้ากับเทพเจ้าธาตุดิน ด้วยความไม่เข้าใจ “ท่านโจวซานป๋อนี่ข้าทำผิดไปใช่หรือไม่”ถาดใส่ขนมและน้ำชาดอกกุ

“ได้ เจ้าว่ามา” ไฉ่เหลียงหวงยิ้มให้นาง แล้วพยักหน้าช้า ๆ“ท่านก่อเรื่องที่เรือนพฤกษา เพราะต้องการให้ข้าและสามีหมางใจต่อกัน ต้องการให้ข้าทุกข์ใจไปจนวันตาย ทำโทษที่ข้าไม่เลือกท่านใช่หรือไม่”“ไม่เลยมู่ตัน จริงอยู่ข้าผิดที่ปลอมตัวเป็นเทพเจ้าธาตุไม้ ทั้งหมดเป็นการฉวยโอกาสของคนชั่วเช่นข้าเอง ในเมื่อแผนการของข้าคือปลอมตัวเป็นเขา การได้อยู่เคียงข้างเจ้าแม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ข้าก็อยากฉกฉวยเก็บเกี่ยวมันเอาไว้ ไม่มีเจตนาอื่นใดให้เจ้ากับเขาต้องมีปัญหากัน เพราะในยามนั้น ข้าคิดจะสังหารเขาอยู่แล้ว หากทำสำเร็จ เจ้าย่อมเป็นของข้า”มู่ตันได้แต่นิ่งเงียบ ฟังเรื่องราวของไฉ่เหลียงหวง รอเขาพูดจนจบอย่างใจเย็น “แต่ตอนนี้แผนการของท่านพังลงแล้ว ท่านทิ้งความทุกข์และบาดแผลให้ข้า โดยไม่มีทางรักษาหาย ท่านลดเกียรติของท่านเทพกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง ท่านลงเกียรติของข้า ทุกคืนวัน ข้ามีแต่ความเจ็บปวด ไฉ่เหลียงข้ามาลาท่าน ชาตินี้ถือว่าชดใช้ให้ท่านหมดแล้ว หากมีวาสนาชาติหน้าข้าขอไม่พบพานท่านอีก ไม่ว่าจะพบใดชาติใดก็อย่าได้พบเจอกันอีก”มู่ตันผายมือออกปรากฏหนามยาวแหลมคมในมือของนาง ไฉ่เหลียงหวงร้องเรียกนางทั้งที่ภายในยังเจ็บปวด