All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 431 - Chapter 440

“ข้าดีใจกับท่าน ไม่คิดเลย นางจะทำให้ท่านเย็นลงได้ถึงเพียงนี้ เทพเจ้าธาตุไฟเปลี่ยนจากคนลุ่มร้อยเป็นเยือกเย็น ช่างวิเศษเสียจริง”“เอาล่ะ พวกข้าทั้งสี่ ขอตามพวกเขาไปลานเหล่ย์เฉิ่น ดูสิเจ้าตัวแสบจะรอดพ้นโทษทัณฑ์ครั้งนี้ไปได้หรือไม่ ซื่อเว่ยต้าตี้พวกข้ารู้ว่าเช่นไรแล้ว ท่านก็ต้องการรู้ผล ว่าเจ้าน้องชายตัวแสบจะรอดหรือไม่ เอาไว้ข้าจูเชว่จะแจ้งข่าวไป จบเรื่องแล้วแยกย้ายกันไปตามหน้าที่ของตนได้”“หวังให้จบจริงเถอะ” กลุ่มของมารตะวันตกที่เพิ่งก้าวเท้าออกมาจากสภาสวรรค์เอ่ยขึ้น “ข้าจะเตือนเจ้าในฐานะที่ข้าเป็นอาของเจ้า เกาโฮ่วไม่ใช่หญิงชราที่วางใจได้ ครั้งนี้พวกเราพุ่งความผิดไปที่บุตรชายของนาง คิดหรือว่ามันจะจบลงง่าย ๆ พวกเจ้าจะไม่เชื่อข้าก็ได้ ข้าแค่พูดลอย ๆ คิดได้ก็คิด คิดไม่ได้ก็เรื่องของพวกเจ้า”ราชามารพูดจบก็หายตัวจากไป พร้อมองค์หญิงแดนมารเหลี่ยงซู หยุ่นหยวน และผู้ติดตาม ทุกคนต่างแยกย้ายไปตามจุดหมายของตนเอง แต่ซื่อเว่ยต้าตี้ยังคงยืนเหม่อลอย เทพเจ้าตงฉางและซือซงได้แต่ยืนมองหน้ากัน ไม่เข้าใจว่าเวลานี้ซื่อเว่ยต้าตี้กำลังครุ่นคิดสิ่งใดชายชรากลับมาโรงพยาบาลอีกครั้ง ด้วยความร้อนใจ ตงเจ๋อและอาฉู่ต้อง

คณะเดินทางขององค์ชายโจวซานป๋อ ออกเดินทางต่อในช่วงสาย หลังจากช่วยกันฝั่งศพผู้เสียชีวิตเรียบร้อยแล้ว อาการของเกาจางจิ้งดีขึ้นมากจนเป็นปกติ ไม่รู้ว่าเป็นผลจากน้ำในกาชาสีเขียว หรือพิษถอนพิษ หรือเพราะยาวิธีเศษจากพระแม่หวังฉือจินหมู่ ที่มอบให้ผ่านเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้มา“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ สุดท้ายแล้ว เรื่องของไท่จื่อไฉ่เหลียงหวง จะเป็นอย่างไรต่อไป”“ตามที่ข้าเล่าให้ฟัง”“ก็ข้าไม่เข้าใจ”“ฟางเฟิ่ย ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ เล่ามาครั้งที่สี่แล้วนะ เธอสงสัยตรงไหน”“พี่จางจิ้ง ฉันไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาทำผิดขนาดนี้ ทำไมพระแม่หวังฉือจินหมู่ ยังยืดเวลาออกไป รอจนฉันเสร็จเรื่องตามเทพเจ้าทั้งห้าธาตุกลับคืนมาจนครบ ถึงจะตัดสินต่อว่าสมควรให้เขามีจุดจบแบบไหน”“นั่นเป็นพระเมตตาสุดท้าย อย่างไร ไฉ่เหลียงหวงก็เป็นบุตรของเง็กเซียน เป็นบุตรแห่งฮั่นยุหวี่บิดาสวรรค์ เป็นธรรมดาของผู้ใหญ่ ที่สมควรให้โอกาสเด็ก” ซื่อเว่ยต้าตี้อธิบายขยายความ"โอกาสมีไว้สำหรับผู้ที่สมควรได้รับ ไฉ่เหลียงหวงแม้แต่จะยอมรับผิด เขายังไม่ทำ เทพธิดาซูหนี่รักคนผิด ถึงต้องมามีจุดจบเช่นนั้น" “เอาน่าสาวงาม เจ้าอย่าใจดำนักเลย ให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง หากผ

“ชิน อย่าบอกนะ ว่าท่านต้องเดินเข้าวังเช่นนี้ทุกครั้ง ข้าหลงเข้าใจว่านี่เป็นครั้งแรก”“แม่นางเกา ข้าน่ะ ไม่ถูกนับว่าเป็นเชื้อพระวงศ์มานานแล้ว ยิ่งเวลานี้ ท่านพ่อเองก็เปิดเผยที่มาของข้าอีก มีหรือที่จักรพรรรดิองค์ใหม่ กับองค์ชายพวกนั้นจะนับญาติกับข้า”“แต่ถึงอย่างนั้น ท่านก็มีศักดิ์เป็นท่านอ๋องน้อย”“ไม่มี ท่านพ่อข้าสละสิ้นทุกสิ่ง ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับท่านแม่ อยู่ชานเมืองฮูโต๋ ไม่สนใจและยุ่งเกี่ยวกับที่นี่อีก ข้ากับเฟิ่งหวางเอง ก็ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น แต่เขากลับส่งราชโองการไปตามข้ามา สักครู่เราคงได้รู้กัน ว่าพวกมีลูกไม้อะไรกับเรา”เกาฟางเฟยยืนอยู่ด้านหลังโจวซานป๋อ ฟังเสียงขานนามเบิกตัว เรียกเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทเจ้าปัญหาด้วยใจจดจ่อ หญิงสาวใช้นิ้วมือเรียวงามลูบไร้หวงทองคำรายมังกร ที่คล้องอยู่บนลำคองามระหงส์ ห้องทรงงานขององค์รัชทายาทตกแต่งเรียบง่าย แต่กลับใช้โทนสีดำ ดูลึกลับน่ากลัว คงเหมือนเช่นนิสัยของเจ้าตำหนัก“ข้าโจวซานป๋อ ขอคารวะองค์รัชทายาท” โจวซานป๋อวาดแขนขึ้นประสานกัน โค้งศีรษะทำความเคารพชายตรงหน้า ที่มีรอยยิ้มเหมือนเยาะหยันอยู่ในที เกาฟางเฟยทำความเคารพตามโจวซานป๋อ แล้วยืนเงียบ ๆ สัง

ซื่อเว่ยต้าตี้นั่งมองดูหญิงคนรักที่กำลังคิดท่าร่ายรำ กับบทเพลงบรรเลงกู่ฉินฝีมือโจวซานป๋อ เหมือนจะนานแล้ว ที่ไม่เห็นนางร่ายรำอย่างมีความสุข ครั้งก่อนตอนมาถึงห้วงเวลานี้ใหม่ ๆ เฟิ่งหวางพาฟางเฟยซุกซนจนแอบไปสมัครเป็นนางรำของสำนักนาฏศิลป์ เสนอตัวเข้าร่วมแสดงงานใหญ่ ไม่ปรึกษากันแม้แต่น้อย คงเพราะจริง ๆ แล้วเกาฟางเฟยคงมีใจรักในเรื่องนี้“ท่านซื่อเว่ย เป็นอย่างไงบ้าง ท่านนั่งดูนานแล้ว ไม่เห็นปรบมือหรือเอ่ยชมข้าเลย”“อ่า…งดงามมาก ข้ามัวแต่ดูเจ้า เห็นเจ้าตั้งใจก็ไม่อยากรบกวน บทเพลงของท่านโจวซานป๋อก็ไพเราะ ไม่คิดเลยว่าจะมีฝีมือถึงเพียงนี้”“ข้าไม่มีฝีมือทางบู้ เพราะถูกมองว่าอ่อนแอมาตลอด ทำได้แค่เรื่องพวกนี้ เอาล่ะวันนี้เราพอแค่นี้กันก่อน ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่เสียนาน ตั้งใจจะแวะไปดูโรงปั้นหลวงสักหน่อย เชิญพวกท่านตามสบาย ช่วงนี้องค์รัชทายาทคงไม่มีใจคิดลงมือกับข้า วางใจได้”“ทำไมท่านถึงวางใจว่าเขาจะไม่คิดทำร้ายท่าน ถ้าอย่างไร ให้ท่านเกาจางจิ้งไปกับท่านด้วยดีหรือไม่”“ไม่เป็นไร ข้ามีท่านพี่ฉือกับทหารของท่านพ่อคุ้มกัน ไม่น่ามีอะไรต้องห่วง ส่วนเรื่องที่ข้ามั่นใจ เพราะตอนนี้พิษจากเครื่องปั้นแดง น่าจะกำลั

ชายหนุ่มสั่งงานน้องชาย แต่ตนเองกลับยืนเหม่อ ยิ่งเห็นทองคำก้อนใหญ่ ยิ่งเหมือนสมองของเขาว่างเปล่า คุณชายซื่อเว่ยเป็นใครกันแน่ทำไมถึงร่ำรวย และทำไมถึงรู้ทันเขาเกาจางจิ้งลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ในคอรู้สึกแห้งและเจ็บ มีเสียงสัญญาณอุปกรณ์ทางการแพทย์ดังเป็นระยะ ตั้งแต่ยังไม่ลืมตาตื่น ชายหนุ่มพยายามขยับตัวเพื่อยืดเส้นสาย“คุณเจียอี นั่น ดูนั่น” หลี่กังจ้านรีบสะกิดหวังเจียอีให้ดูสิ่งที่เขาเห็นผ่านกระจกของห้องปลอดเชื้อ เจียอีที่กำลังคาบหลอดกาแฟค้างอยู่ ถึงกับรีบล่ะปากออกจากหลอดดูด รีบวางแก้วกาแฟร้านโปรดลงอย่างรีบร้อน เพื่อจะวิ่งไปตามหมิงลี่จู“จางจิ้ง นายอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ รอก่อน ลี่จู ลี่จู จางจิ้งกลับมาแล้ว ลี่จู ลี่จู ลี่จู”“เงียบเลย” หมิงลี่จูรีบเดินออกมาจากห้องทำงาน พร้อมฟาดแฟ้มเอกสารใส่แฟนหนุ่ม โทษฐานที่เขาร้องตะโกนเสียงดัง “เงียบ เงียบเดี๋ยวนี้นะ อะไรของนาย เสียงดังทำไม”หวังเจียอีทำหน้าหงอย ก่อนจะยิ้มกว้าง แล้วรีบดึงแขนแฟนสาวคุณหมอปากแดง ไปดูภาพที่เขาเห็น เมื่อทั้งสองเดินมาถึง หลี่กังจ้านกำลังยืนเกาะกระจกกระโดดโรดเต้นเหมือนเด็ก ๆ หมิงลี่จูมองตามสายตาชายหนุ่มไปด้านในห้อง สิ่งที่เห็นท