All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 451 - Chapter 460

“คุณชายทั้งสอง แม่นางเกา ท่านซื่อเว่ย อยู่กันครบเลยนะขอรับ ท่านซือซงไมไปร้ายบะหมี่หรือขอรับ”“ข้าเบื่อแล้ว หยุดกินสักวันดูแปลกหรือ”ฉือเกาเทาอดหัวเราะไม่ได้ ด้วยผู้คนล่ำลือกันว่า แขกรูปงามของจวนคุณชายโจว มักไปนั่งพูดคุยกับตาเฒ่าร้านบะหมี่ตั้งแต่รุ่งเช้าจนพลบค่ำ หากไม่รู้ว่าเป็นแขกจวนใหญ่สามแยกตระกูลโจว คงคิดว่าเป็นหลานตาเฒ่า “รู้หรือไม่ ท่านชอบไปนั่งเล่นที่นั่น จนสาวงามหอจันทราต่างล่ำลือว่าท่านรูปงามน่าหลงใหลยิ่งนัก”“ท่านกล่าวเกินไป พวกนางอาจหมายถึงท่านตงฉางก็ได้”“ไม่ผิดแน่ขอรับ คุณชายตงใส่ชุดขาว แต่ท่านใส่ชุดดำ พวกนางพูดถึงชายชุดดำ ย่อมเป็นท่านไม่ผิดเลยขอรับ”เทพเจ้าตงฉางเหล่ตามองสหาย ที่เวลานี้เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ น่ามั่นไส้ยิ่งนัก“พอเถอะ ข้าเหม็นขี้หน้าคนรูปงาม ว่าแต่ท่านเถอะ เสียงดังอันใด พูดจาเบาหน่อยมิได้หรือ ทั้งจวนต่างรู้กันหมดหากท่านมาถึง”ฉือเกาเทาหัวเราะเสียงดัง “พวกเขาน่าจะชินกันหมดแล้วนะขอรับ ไม่เห็นมีใครตำหนิข้าสักคน เอาล่ะเข้าเรื่อง เมื่อครู่ข้าไปส่งคุณชายโจวเข้าวัง เพื่อเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ในช่วงเช้า เห็นว่ายังมีเวลาอีกนาน จึงกลับออกมาก่อน ระหว่างทางผ่านแม่น้ำใหญ่

โจวซานป๋อกลับมาจากในวัง รีบมุ่งหน้ามาหาซื่อเว่ยที่ห้องรับรอง ด้วยรู้ว่าเหล่าสหายจะต้องกลับไปในที่ของตน ชายหนุ่มมองดูหญิงสาวที่มีร่างกายผอมบาง เสื้อผ้าที่นางใส่ขาดหลุดลุ่ย ดวงตาเหม่อลอย นั่งซุกตัวหนาวสั่นอยู่ข้างกายเกาฟางเฟย“นางผู้นี้คือ”“นางชื่อเจียงซิง เป็นสะใภ้ตระกูลจิง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว พวกเราไปช่วยนางจากการถูกฆ่า”“ถูกฆ่า นี่มันเรื่องอะไรกัน”“นางถูกแม่สามีใส่ร้ายว่าคบชู้ จนถูกผู้นำหมู่บ้านตัดสินให้ถ่วงน้ำ สภาพร่างกายข้าตรวจดูแล้ว นางมีสภาพอ่อนเพลีย ส่วนจิตใจคงบอบช้ำมาก สิ่งที่ข้าจะขอรบกวนท่าน คือฝากดูแลนางไปก่อน หากฟื้นตัวดีจนพูดคุยกันรู้เรื่อง ท่านจะให้นางไปที่ใดก็สุดแล้วแต่ท่าน” ซื่อเว่ยต้าตี้กล่าวจบก็มองหน้านางด้วยความเวทนา“เช่นนี้ ก็คงต้องตามนั้น แต่ข้าเป็นชายคงไม่สะดวก อย่างไรคงต้องให้สาวใช้มาช่วยกันดูแลนางแทน”“สุดแล้วแต่ท่าน ข้ามีความจำเป็นต้องพาฟางเฟยกลับคืนเวลาของนาง และข้าต้องรีบกลับแดนดาราห้วงเวหา ท่านเยว่เซียนเหล่าเหลินต้องซุกซนจนทำอะไรบางอย่างผิดพลาดเป็นแน่ ข้าสังหรณ์ใจชอบกล”โจวซานป๋อถอนหายใจ มองดูเหล่าสหาย “ถึงเวลาแล้วซินะ สุดท้ายข้าก็ต้องจัดการทุกอย่างด้วยตนเ

เสินฉีมองดูเด็กหนุ่มผมแดง ที่วิ่งออกไปด้วยความงุนงง “คุณชาย เจ้าตัวประหลาดนั่น…ใครขอรับ ไม่คุ้นเลย”โจวซานป๋อสบตากับซื่อเว่ยต้าตี้ อย่างขอความเห็น เทพเจ้าดวงดาวพลอยคิดขึ้นได้ ถึงรูปลักษณ์ที่ผิดแปลกของเมิ่งหวาย เขาขยับปากท่องมนตร์แล้วเป่าตามหลังชายหนุ่มผมแดง พลันเส้นผมสีเพลิงก็เปลี่ยนเป็นสีดำเช่นคนทั่วไป“ใครกันประหลาด ท่านตาลายมองผิดสิไม่ว่า อย่าสนใจเรื่องนั้นเลย ตอนนี้เจ้ารีบไปตามหมอมาเถอะ ตรวจดูอาการแม่นางผู้นี้ รวมทั้งจัดคนมาดูแลนางด้วย”เสินฉีหันไปมองสตรีร่างโทรมที่เอาแต่นั่งเบียดกายติดกับขาของเกาฟางเฟย “นี่มันแม่นางที่ถูกโยนลงแม่น้ำใช่หรือไม่ ทะ…ทำไม นางมาอยู่ที่นี่ นางตายไปแล้วมิใช่หรือ คุณชายท่านรับนางเข้าจวนเช่นนี้ไม่ดีเลย นางเป็นหญิงสกปรก คบชู้ช่างอัปมงคลยิ่งนัก”“หุบปากเจ้าซะ ใครกันอัปมงคล ท่านหรือนาง ท่านนอนใต้เตียงเขารึ ถึงรู้ว่านางคบชู้จริงหรือไม่ ทุกอย่างล้วนมาจากปากของนางเฒ่าแซ่จิง ใครบ้างได้ยินนางแก้ตัว ใครบ้างให้โอกาสนางได้แก้ต่าง ผู้หญิงอายุแค่สิบเจ็ด ฐานะทางบ้านยากจน ยอมแต่งกับคนแก่กว่าและป่วยด้วยโรคประหลาด กลับถูกแม่สามีบีบบังคับดั่งสาวใช้ ผู้คนต่างรู้กันทั่ว ท่าน

ลมหายใจแรกถูกดึงเข้าปอดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาจะเปิดโพรงขึ้น ทั้งห้องสว่างไปด้วยแสงจากไฟ หญิงสาวต้องรีบหลับตาลงแล้วค่อย ๆ ตั้งสติ หายใจเข้าออกให้ช้าลง และเป็นจังหวะที่เสมอกัน ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นอีกครั้ง เสียงสัญญาณอุปกรณ์ทางการแพทย์ยังคงทำงานอยู่ข้างตัวเธอ“กลับมาแล้วเหรอ ที่นี่…โรงพยาบาลใช่ไหม”เกาฟางเฟยพยายามยกมือขึ้นลูบใบหน้าตนเอง และรับรู้ได้จากการสัมผัสว่าตัวเธอเองผอมลงไปมาก“น้องฟางเฟย ตื่นแล้ว ดีจังเลย มีแรงยกแขนด้วย” เกาฟางเฟยมองเห็นใบหน้าของหมิงลี่จูได้อย่างชัดเจน สายตาเธอไม่พล่าเรือนเหมือนครั้งก่อน"พยาบาลและลี่จูเร่งตรวจดูอาการต่าง ๆ ของหญิงสาว เวลาผ่านไปผลสรุปเป็นที่พอใจ “ดีมาก ดีจริง ๆ”“อะไรค่ะ พี่ลี่จู”“นายน้อยเกา ได้ยาบางอย่างมาให้เธอกิน ไม่คิดเลยว่า มันทำให้ร่างกายเธอดีขึ้นมาก ตอนนี้จะเหลือก็แค่เราควรไปกินปิ้งย่างกัน เธอควรกินให้มาก ๆ จะได้กลับมามีเนื้อมีหนัง พี่ดีใจมากเลยที่เธอกลับมา อย่าหายไปนานแบบนี้อีกนะ”“คันฉ่องมีปัญหาค่ะ ฉันเลยกลับมาไม่ได้”“อะไรนะ...” หมิงลี่จูมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา “พี่เคยคิดไว้ ถ้าคันฉ่องนั่นมีปัญหา เธอกับเกาจางจิ้งจะเป็นอย่างไง ไม่

“ตงฉางกำลังมองหาเจ้าปลาใหญ่เหมือนเราอยู่ใช่ไหม”เมิ่งหวายมองหน้าซือซงแล้วส่ายหน้าช้า ๆ “เรามาหาอะไร ท่านตงฉางก็คงมองหาสิ่งนั้นนั่นแหละ ท่านจะถามเอาความอันใด”“นี่เมิ่งหวาย เจ้าจะหาเรื่องกวนประสาทข้าทำไม”“ก็ท่านนั่นแหละ พูดจากไม่รู้ความ ท่านจะถามข้าทำไมกัน ในเมื่อต่างก็รู้ว่าเรามาด้วยเรื่องปลาประหลาด”“เจ้าทั้งสองช่วยเงียบเสียงลงก่อน” โจวซานป๋อยกมือขึ้นห้ามเขาทั้งสอง พร้อมกับส่งสายตาไม่พอใจไปที่ซือซงและเมิ่งหวาย “ท่านตงฉางและแม่นางเจียงซิง รอยลำเรืออยู่กลางแม่น้ำ อันตรายอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ แต่เจ้าทั้งสองกับโต้เถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง”แต่แล้วเสียงเป่าปากให้สัญญาณจากตงฉางก็ดังขึ้น ฉือเกาเทาส่งสัญญาณให้ทหารติดตามเริ่มออกแรงดึกเชือก ชักเอาตัวเรือที่รอยลำอยู่กลางน้ำกลับเข้าหาฝัง ในกระแสน้ำไม่ไกลจากตัวเรือมากนัก มีลักษณะไหลเวียนวนผิดปกติ ตงฉางตัดสินใจกระโดดลงน้ำแล้วดิ่งหายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน“ฉือเกาเทา เจ้าเตรียมทหารที่ว่ายน้ำเก่ง ๆ ลงไปช่วยท่านตงฉางด้วย”“อย่าร้อนใจไป ตงฉางว่ายน้ำเก่งไม่แพ้ท่านซื่อเว่ยต้าตี้เลย นี่ก็เป็นหนึ่งในแผนที่เขาคิดไว้ ท่านโจวซานป๋อโปรดวางใจแล้วรอดูผลงานเ