All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 461 - Chapter 470

“รีบกลับจวนเถอะตงฉาง เจ้าตัวเปียกเช่นนี่ จะไม่สบายเอาได้ ไปถึงข้าจะต้มน้ำแกงอุ่น ๆ ให้เจ้า จะได้คลายความเย็น ข้าจำได้เจ้าไม่ชอบน้ำ”“ใช่ ๆ ข้าก็ไม่ชอบน้ำ ท่านพี่ตงฉางควรรีบกลับจวนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ กินน้ำแกงฝีมือท่านพี่ซือซง ท่านพี่ช่วยทำเผื่อข้าด้วยข้าหิวแล้ว” เมิ่งหวายรีบเข้ามาตีซี้เรียกชายหนุ่มทั้งสองว่าพี่ ทั้ง ๆ ที่มันยังไม่รู้เลยว่าลำดับอายุใครแก่หรืออ่อนกว่ากัน หรือใครมียศศักดิ์อันควรกล่าวนามให้คู่ควรเหมาะสม“เจ้าเม่น เจ้านี่มันอยู่เป็นจริง ๆ เลย ข้าจะเกลียดเจ้าก็เกลียดไม่ลง จะรักก็รักไม่ลง กะล่อนเสียจริง”เมิ่งหวายเอาแต่ยิ้มกว้าง พร้อมกับยิบลูกหยางเหมยขึ้นมากัดกิน พอมันเห็นแม่นางเจียงซิงมองมาด้วยความสนใจลูกไม้ในมือ ก็จำใจหยิบอีกผลในแขนเสื้อส่งให้นาง “เจ้าชอบหรือ ข้ารู้ว่าที่ใดมีผลหยางเหมย เอาไว้ข้าจะพาเจ้าไป เราเก็บมาเยอะ ๆ ข้าจะทำขนมตอบแทนคนทั้งจวน เช่นนี้ดีไหม”“พี่สาวใจดีจังเลย ไป ๆ ท่านพาข้าไปนะ”“ได้ ข้าจะพาเจ้าไปแต่เป็นวันอื่นนะ วันนี้เย็นแล้ว เรารีบตามพวกเขาไปเถอะ ข้าจะกลับไปทำอาหารเย็น”“ท่านจะทำทำไม จวนนั้นมีพ่อบ้าน ท่านอยู่เฉย ๆ เป็นเพื่อนเล่นข้าดีกว่า”ทั้งสองรีบ

“ไม่เคยมีใครชนะหรือแพ้ เพราะข้าไม่เคยคิดแข่งขันกับเจ้าตั้งแต่แรก ยอมรับว่ามีบ้างที่ข้าเคยรู้สึกน้อยใจ แต่ความเมตตาที่พระบิดามอบให้ มันมากพอสำหรับข้า แต่แรงดูถูกจากเหล่าเทพเซียน มันทำลายและกัดกินหัวใจของข้ามาตลอดจากชาติกำเนิด เช่นนี้ชีวิตข้ามีอะไรให้เจ้าคู่ควรแข่งขัน”“ฮึ…ทั้งหมดเกิดจากความริษยาของข้าเอง ก็ถูก ท่านไม่เคยก้าวก่ายวุ่นวายกับข้าและน้องเลย มีแต่พวกเราที่วุ่นวายกับเจ้า ยิ่งน้องเล็กสนิทกับเจ้า ข้ายิ่งไม่พอใจ” ไฉ่เหลียงหวงพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง เพื่อสนทนากับพี่ชายที่เขาดูถูกมาตลอดชีวิตซื่อเว่ยต้าตี้รีบวางตะกร้าหวายฮวนน่า แล้วเข้าไปช่วยประคองร่างทรุดโทรมของไฉ่เหลียงหวง ผ้าห่มที่ร่วงออกจากกายเผยให้เห็นบาดแผลน่าหวาดกลัว ภาพความทรงจำที่แสนเจ็บปวดสะท้อนเข้าสู่จิตใต้สำนึกของเทพเจ้าดวงดาวอีกครั้ง ซื่อเว่ยต้าตี้มือสั่นเทา ลมหายใจติดขัด ไม่คล่องเหมือนปกติ ไฉ่เหลียงหวงหันมามองหน้าพี่ชาย ด้วยรู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น“ซื่อเว่ย…ซื่อเว่ย…นี่ท่านได้ยินข้าหรือไม่…ท่านพี่…”ซื่อเว่ยต้าตี้รู้สึกตัว เมื่อได้ยินประโยชน์สุดท้าย จากปากน้องชายต่างมารดา “ขอโทษ…แผลของเจ้า ทำให้ข้าคิดถึงอดี

“อืม…งั้นก็รับของหวานสักหน่อยแล้วกัน” อาสะใภ้คนสวยเลื่อนของหวานมาตรงหน้าเธอ“ไม่เป็นไรค่ะ อิ่มแล้วจริง ๆ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเพิ่งฟื้นตัว หลายอย่างอาจยังไม่ค่อยปกติ” ลู่ซินได้แต่ยิ้มเจื่อน แล้วพยักหน้าเข้าใจ“อยากกลับบ้านไหม พี่จะไปส่ง” เกาจางจิ้งที่รู้สึกตั้งแต่แรก ว่าเกาฟางเฟยมีทีท่าไม่สบายใจ กับการที่ต้องมาพบปะผู้คนจำนวนมากแบบนี้ ทั้งที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาล“ดีค่ะ พี่จางจิ้ง คุณปู่ค่ะ หนูขอกลับไปพักที่บ้านก่อนนะ ยังรู้สึกเวียนหัวอยู่นิดหน่อย”“เอาสิ จางจิ้งดูแลน้องด้วย เสร็จจากตรงนี้เราค่อยไปเจอกันที่บ้าน”หลี่กังจ้านเมื่อเห็นเกาฟางเฟยและนายน้อยเกาลุกออกจากงานเลี้ยง เขาก็รีบขอตัว แล้วตามเขาทั้งสองออกไป หวังเจียอีทำท่าจะลุกตามไปด้วย แต่หมิงลี่จูตบขาของเขาไว้ ด้วยคนที่ร่วมโต๊ะไม่ได้มีแค่คนของตระกูลหวัง แต่มีพ่อของเธอและผู้ใหญ่ของตระกูลหมิงร่วมอยู่ด้วย “มันใช่หน้าที่คุณไหมเจียอี นี่พ่อฉัน คุณควรคุยกับท่าน เรื่องงานแต่งงานของเรา”“ครับ ผมแค่มีเรื่องอยากคุยกับเขาสองพี่น้อยแค่นั้นเอง”“ไม่ใช่ตอนนี้เจียอี ให้จบเรื่องที่นี่ เราค่อยตามเขาไปที่บ้านสกุลเกาก็ได้”"จ้าที่รัก อย่าทำตาโตสิ ผมกลัว"“

“เชื่อฉัน จอดรถ บางทีนายน้อยเกา ควรให้นายหญิงจัดการกับขยะพวกนี้บ้าง”เกาจางจิ้งมองดูน้องสาวร่างผอมบางด้วยความแปลกใจ แต่แววตาที่เปลี่ยนไป กลับทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก“ไม่ได้ มันเสี่ยงเกินไป แถวนี้ย่านชุมชน ถ้าอย่างไงขอพี่ล่อมันไปนอกเมืองจะดีกว่า คนอื่นจะได้ไม่เดือดร้อน” ชายหนุ่มแกล้งพูดออกไปแบบนั้น แท้จริงก็เพื่อยืดเวลาความดื้อรั้นออกไป และรอคนจากตระกูลเกามาสมทบ มาถึงตอนนี้เกาจางจิ้งกลับคิดถึงดาบปัญจธาตุ วันนี้เขากลับหล่ะหลวมไม่เอามันติดตัวมาด้วยเหมือนทุกวัน"“ในแดนสวรรค์ทำเช่นไร เวลาคับขันเช่นนี้ก็ทำเช่นนั้น” คำพูดของเกาฟางเฟยยิ่งทำให้เขาถึงกับตกใจและงุนงง หญิงสาวหงายฝ่ามือออก มีดสั้นคู่ใจก็ปรากฏขึ้น จางจิ้งได้แต่กะพริบตาถี่ ๆ "เธอทำได้อย่างไง ฟางเฟยที่นี่มันต่างเวลากันนะ ทำไมเธอใช้พลังเวทย์ที่นี่ได้“จางเหวิยเซินจวิน ท่านจำข้าไม่ได้จริง ๆ เหรอนี่” เกาจางจิ้งถึงกับเบรกหยุดรถกลางถนน หญิงสาวข้างกายเปิดประตูลงไปยืนรอบุคคลในที่ลับ ที่ติดตามเธอและพี่ชายมาจากเกากังเฟยหรงเกาจางจิ้งรู้สึกในหัวมีแต่ความว่างเปล่า แล้วถามตัวเองซ้ำ ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เกาฟางเฟยในเวลานี้ ที่นี่ เธ

“นี่ท่านไม่รู้หรือ องค์ชายโจวซานป๋อส่งท่านพี่ฉือไปเจรจา พร้อมทำสัญญาหย่าและซื้อตัวท่าน ออกจากกระกูลจิง”เจียงซิงมองไปยังสายน้ำ คิดถึงคำพูดพยากรณ์ขององค์ชายตีเหริน ไม่คิดเลยว่าผู้ที่มาปลดปล่อยนางสู่อิสระ กับเป็นคนที่ไม่เคยรู้จัก “หายเหนื่อยรึยัง เราไปต่อกันได้แล้ว” เจียงซิงยกตะกร้าขึ้นใส่หลังมัดผูกเชือกจนแน่น แล้วมุ่งหน้าเดินต่อโดยไม่รอเมิ่งหวาย หญิงสาวเหม่อลอยจนไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกของเด็กหนุ่ม “หยุดเดี๋ยวนี้” หญิงสาวหยุดฝีเท้า รู้สึกได้ถึงเหล็กแหลมคมที่จ่อเอว ชายร่างใหญ่ที่ยืนชิดร่างนางมีกลิ่นสุราและกลิ่นเหงื่อไคลน่าสะอิดสะเอียนนัก“ท่านเป็นใคร ข้าไปทำสิ่งใดให้ ข้ากับน้องชายไม่มีเงินติดตัว หากท่านจะปล้นชิงทรัพย์ ข้าไม่มีให้หรอกนะ”“ข้าไม่ได้มาชิงทรัพย์ แต่มาชิงตัวเจ้า”มือหยาบกล้านใช้มีดตัดเชือกมัดตะกร้าออก แล้วกระชากร่างหญิงสาวมาที่ต้นไม้ใหญ่ เมิ่งหวายที่กำลังถูกมัดมือมัดเท้า มองดูการกระทำของพวกมันด้วยความไม่พอใจ“พี่เจียงซิง ข้าเรียกท่านตั้งหลายครั้งทำไมไม่ได้ยินข้าเลย คนพวกนี้เป็นใครกัน ทำไมหยาบช้าเช่นนี้”“ข้าไม่รู้” เจียงซิงถูกผลักให้ล้มลง มือสองข้าถูกมัดไขว้หลัง แล้วถูกพวกมั