All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 471 - Chapter 480

เกาเจียวเจี่ยเดินไปชิดกระจก มองดูร่างของหลานชายและหลานสาวที่นอนนิ่งสงบ สัญญาณชีพจรทำงานตามจังหวะที่เสมอกัน ‘จางจิ้ง อย่าโทษอาเลย เรื่องนี้อาคิดมาระยะหนึ่งแล้ว หลานเองก็คงปรารถนาชีวิตที่เรียบง่าย อยู่อย่างสงบ ไม่ว่าจะรอดกลับมาหรือไม่ อย่างน้อยหน้าที่ของนายน้อยสกุลเกา ก็ควรมีคนแบ่งรับไปบ้าง พักให้สบายไอ้ลูกชาย พ่อทำทุกอย่างเพื่อแก’เกาจางจิ้งสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด ชายหนุ่มกะพริบตาปรับสภาพแสง ยังดีที่ในห้องนี้ มีแสงจากเปลวประทีป ชายหนุ่มเหลียวมองรอบตัว ที่นี่ช่างคุ้นเคย “หอดับทุกข์อย่างนั้นเหรอ”“ตื่นแล้วรึ ท่านเทพผู้พิทักษ์” เสียงทุ้มต่ำที่สุขุมนุ่มลึกนี้ช่างคุ้นเคย เกาจางจิ้งรีบเหลียวหลังไปมองผู้พูด“ท่านเทพเจ้าธาตุทอง ท่านกลับมาแล้ว ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้”“ข้ากับท่านมาที่นี่พร้อมกัน”“พร้อมกัน ทำไมถึงเป็นแบบนั้น”“เพราะแรงสะท้อนของพลังจากมู่หลินหนิงอัน ข้าคิดว่าตอนนี้นางเอง ก็คงมาอยู่ในมิติเวลาเดียวกับเรา แต่จะเป็นที่ใด ในเวลานี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน มาเถอะเราออกไปข้างนอกกัน น่าแปลก ที่ท่านถูกส่งมาที่จิงชู่ หรือนางมีปริศนาบางอยากต้องการให้ท่านจัดการให้”“ปริศนา แบบนี้ก็แย่

“แสดงว่ารูปร่างหน้าตาของแม่นางเจียงซิงที่พวกเรากำลังเห็นอยู่ก็ไม่ใช่นางเช่นนั้นถูกหรือไม่”“ใช่แล้ว ร่างของผู้หญิงคนนี้แท้ที่จริงคือร่างที่นางคิดไว้ก่อนกินยา ต้องการมีรูปโฉมเป็นแบบไหนก็จะได้ตามใจปรารถนา"เสียงฝีเท้าม้าควบเข้ามาใกล้ เมิ่งหวายเงยหน้าสูดลมหายใจ “ท่านพี่ฉือมาแล้ว”เป็นไปตามที่เมิ่งหวายกล่าว ฉือเกาเทามาพร้อมคนของทางการและทหารจากจวนองค์ชายโจวซานป๋อ มือปราบรีบลงจากหลังม้า ตรงเข้าตรวจสอบศพชายชุดดำทั้งสอง“มาได้รวดเร็วจริง สมแล้วที่เป็นมือหนึ่งของท่านโจวซานป๋อ” ซือซงมองดูเขาด้วยความพอใจ“เมิ่งหวาย คนชุดสีแดงนั่น เป็นคนของนายอำเภอ เจ้าจะต้องเป็นคนเล่าเหตุการณ์ให้เขาฟัง เพื่อที่จะได้ตามไปจับคนบงการ พูดให้ดี แล้วข้าจะมีผลไม้รสหวานให้เจ้า” ตงฉางพยายามพูดกับเมิ่งหวายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อตงฉางเอาของกินมาล่อ มีหรือจะไม่ได้ผล เมิ่งหวายกอดอกแล้วยักคิ้วให้เขา “สบายมาก ท่านรอดู”“เอ่อ…ท่านทั้งสอง คนร้ายยังมีอีกคน” ชายผมสีเงินรีบบอกพวกเขา“ตงฉางหันกลับมามองหน้าโปอัน” ชายหนุ่มยิ้มให้เขา พร้อมชี้มือไปที่ริมแม่น้ำ จากตลิ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ มองเห็นได้ชัดเจนว่ามีร่างใครสักคนนอนนิ่งอยู่“เขายัง

ทั้งหมดเดินจากมา ตงฉางยังคาใจเรื่องของซงมู่เซ่อ “ท่านโจวซานป๋อ ซงมู่เซ่อ คืออะไร”“มันเป็นสีเคลือดินเผา ที่ข้าคิดขึ้นเอง ผู้ที่ได้ใช้เห็นจะมีแต่ในราชสำนักเท่านั้น”“เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าเขาถึงดูดีใจนัก เพราะมันสำคัญนี่เอง”“คุณชายตงฉาง ท่านยังไม่เคยไปโรงปั้นหลวง ผลงานของคุณชายโจวซานป๋อเก็บไว้ที่นั่นเป้นจำนวนมาก ซงมู่เซ่อมีไม่กี่ชิ้น เพราะทำออกมาจำกัด หากท่านไม่มีธุระที่ไหน ข้าพาท่านไปชมดีหรือไม่”“ขอข้าคิดดูก่อนนะท่านพี่ฉือ ตอนนี้สิ่งที่ควรเป็นห่วงและเฝ้าดู คือแม่นางเจียงซิง ท่านอาจารย์สั่งข้าให้ดูแลนางให้ดี เหตุการณ์วันนี้ยิ่งทำให้อดห่วงไม่ได้ อ้อ…ท่านโจวซานป๋อ ในจวนท่านมีสระน้ำในสวนใช่หรือไม่”“มีอยู่ด้านหลัง เดิมส่วนนั้นเป็นที่ประทับของท่านแม่ แต่ตอนนี้ปิดเอาไว้ มีอันใดหรือไม่”“อ๋อ…ไม่มี ๆ ข้าแค่สงสัย เจ้าเมิ่งหวายเล่าว่าหลังจวนมีต้นหยางเหมย ใกล้ต้นหยางเหมยมีสระน้ำ ข้าอยู่ที่นี่มาหลายวัน ไม่เห็นสระน้ำเช่นที่เมิ่งหวายพูดถึง เลยถามท่านดูก็เท่านั้น" ตงฉางถามไปเหมือนไม่คิดอะไร เมิ่งหวายหน้าคว่ำ ดึงแขนเสื้อของเทพเจ้าหนุ่มยิก ๆ ด้วยเรื่องที่เทพเจ้าตงฉางกำลังพูดถึง ล้วนไม่ใช่เรื่องจริ

หญิงสาว มองตามท่านหมอชราและสาวใช้ที่เดินจากไป แต่สายตาก็สะดุดเข้ากับร่างของชายหนุ่มที่คุ้นเคย นั่งยิ้มอยู่ข้างตัวนาง“อาโป เกิดอะไรขึ้น ที่นี่ที่ไหน ข้าควรอยู่ที่รังของท่าน เดี๋ยว…ทำไมปวดหัวแบบนี้ ใช่…เป็นเพราะยาของท่านใช่ไหม ท่านปรุงยาประสาอะไรกัน นี่…ข้าจะตายหรือไม่”“นั่งพูดกับข้าอยู่จะตายได้เช่นไร มีข้าอยู่ทั้งคน ใครจะปล่อยให้เจ้าตายกัน มาเถอะ เจ้าควรนอนพักอีกหน่อย เดี๋ยวตาเฒ่านั่นเข้ามาให้เจ้าบอกเขาว่าตัวเองชื่อ เจียงซิง”“ทำไมต้องเจียงซิง นั่นไม่ใช่ชื่อข้านะ”“เอาน่าเชื่อข้าเถอะ แล้วข้าจะเล่าเรื่องทุกอย่าง ตั้งแต่ที่เจ้ากลืนยาเม็ดนั้นเข้าไป ให้ฟัง”หญิงสาวพยักหน้าแบบข้อไปที แล้วเอนตัวลงนอน สักพักหมอชราและสาวใช้ก็กลับเข้ามาอีกครั้ง “เอ่อ…แม่นาง เจ้าเพิ่งฟื้นตัว พักผ่อนมาก ๆ ข้าจัดยาบำรุงไว้ให้ต้องกินตามเวลา แล้วพรุ่งนี้ข้าจะกลับมาดูอาการ วันนี้ขอตัวกลับก่อน”“ขอบคุณท่านหมอมาก รบกวนท่านแล้ว”“มิได้ คุณชายโจวซานป๋อ มีบุญคุณต่อข้านัก การได้ดูแลเจ้าก็เท่ากับตอบแทนผู้มีคุณ”หญิงสาวเพียงได้ยินชื่อเจ้าของเรือน ก็ถึงกลับกระตุกร่างรีบลุกขึ้นนั่ง จนท่านหมอชราและสาวใช้ถึงกับผวาตกใจ“เฮ้ย…”

“แปลกมาก ชีพจรทำไมปั่นป่วนเช่นนี้ มิได้การแล้ว หากปล่อยไว้นานไม่เป็นผลดีแน่ ใจเย็นไว้เจ้าหนู ข้าจะหาทางช่วยเจ้าเอง” เทพเจ้าแสงจันทร์ตบบ่าเทพเจ้าดวงดาวเบา ๆ แล้วจากไปซื่อเว่ยต้าตี้ได้แต่เช็ดตัวให้หญิงคนรัก มองใบหน้าของนาง ที่ควรจะมีรอยยิ้มให้เขา มีเสียงออดอ้อนมีเสียงหัวเราะ แต่เวลานี้กลับนิ่งราวหุ่นกระดาษ “หากข้ารู้ว่าการส่งเจ้ากลับไปจะเป็นเช่นนี้ ข้าจะไม่มีวันให้เจ้ากลับไปเลยเกาฟางเฟย ลืมตามองข้าเถิดยอดดวงใจ ข้าจะไม่ไหวแล้วนะ เจ้าทำไมต้องให้ข้าทรมานเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ระหว่างเราทำไมต้องมีอุปสรรคนับไม่ถ้วน เมื่อไหร่จะสิ้นสุดเสียที พันปีหมื่นปี หรือเท่าไหร่ถึงจะเพียงพอ หรือวาสนาของมังกรต่ำต้อย ไม่มีสิทธิ์วาดหวังเอื้อมคว้าราชินีปัญจธาตุมาครอบครอง”เสียงพูดคุยของชายหนุ่มหญิงสาวดังแว่วมาจากภายในห้อง โจวซานป๋อรีบเร่งฝีเท้าไปยังห้องของเจียงซิงอย่างร้อนใจ ภายในใจได้แต่คิด ขอให้เสียงผู้ชายที่ได้ยินเป็นเมิ่งหวาย เพราะมีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่ได้ติดตามทุกคนไปร้านบะหมี่โปอันกำลังหวีผมให้หญิงสาว ที่เวลานี้ยาที่นางได้กินเข้าไป หมดฤทธิ์แล้วโดยสิ้นเชิง ใบหน้างดงามของเจียงซิงเปลี่ยนไป กลับมาเป