All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 481 - Chapter 490

“เจ้าก็กล่าวเกินไปนะซูเหลียงเจียวจิน แค่เทพเจ้าดวงดาวยังไม่ได้ไปรายการตำหนักสวรรค์ว่าเจ้ากลับมาแล้ว ไม่เช่นนั้น แดนจิงชู่ คงได้ถลุงแร่กันทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่”“ฮึ…หากเป็นเช่นที่เจ้าพูดมา คิดว่าแดนอัคคีของข้าควรเตรียมสิ่งใด” เทพเจ้าทั้งสามหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขาดูมีความสุข ที่ได้หนุนนำพลังงานของตนให้แก่กัน เกาจางจิ้งโบกมือเลื่อนหน้ากระดาษใบงานของเทพเจ้าธาตุไม้ จะดูสักกี่ครั้งก็ไม่ผิด นี่คือผลงานออกแบบของเขาแน่นอน เกิดอะไรขึ้นกับหลี่กังจานและหวังเจียอี ทำไมแบบก่อสร้างศาลเทพเจ้าปัญจธาตุ ถึงมาอยู่ในมือของตำหนักสวรรค์ มาอยู่ในดินแดนแห่งความฝันของเกาฟางเฟยเกาจางจิ้งเหมือนคิดอะไรขึ้นได้ รีบหันไปชวนเทพเจ้าแห่งปัญจธาตุไปตำหนักซื่อเว่ย “ทำไมรีบร้อนเช่นนี้ เจ้าคิดอะไรอยู่เกาจางจิ้ง”“ข้าก็ไม่รู้ แค่รู้สึกว่ามันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ท่านบอกว่าน้องเกาฟางเฟย กับเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้มีความสัมพันธ์ต่อกัน นางอาจไปที่ตำหนักซื่อเว่ยหรือแดนดาราห้วงเวหา ในเมื่อท่าน เทพเจ้าธาตุไฟและไม้ อยู่กันปกติดี มีเพียงข้าที่อยู่ใกล้เกาฟางเฟยในตอนนั้น กับท่าน เทพเจ้าธาตุทองที่อยู่ในคันฉ่อง ซึ่งฟางเฟยค

“เหตุใด ท่านหลิงหยางโม่วโฉ่ว ถึงมาปรากฏกายที่นี่ได้ ข้าหลงคิดว่าท่านหลับใหลไปที่ใดเสียอีก ทำไมมาถึงมาในห้วงอดีตของท่านโจวซานป๋อได้”“เรื่องมันยาว ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาแล้ว ข้าจะกลับทะเลประจิมมีเรื่องที่ข้าต้องสะสางรออยู่”“ทะเลประจิม ที่อยู่ของเผ่าตีเหรินเช่นนั้นรึ”“ถูกต้อง ข้าตั้งใจจะบอกโจวซานป๋อ แต่ดูสิเขาไม่ได้สนใจพวกเราแม้แต่น้อย”“ข้ากับซือซงก็ต้องรีบกลับไปตำหนักซื่อเว่ย ท่านซื่อเว่ยต้าตี้กำลังมีปัญหา เช่นนั้นเราคงต้องจากกันตรงนี้ แล้วพวกข้าจะตามไปหาท่านที่ทะเลประจิม”หลิงหยางโม่วโฉ่วได้แต่ยิ้มตอบ ซือซงผิวปากเรียกอะไรบางอย่าง ชั่วอึดใจเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มแต่มีเส้นผมสีแดง ก็รีบวิ่งออกมาพร้อมกับผลหยางเหมยที่ถูกห่อด้วยชายเสื้อของเขา“เจ้าจะเก็บไปทำไมมากมาย”“ข้าจะเอาไปฝากท่านเกาจางจิ้ง”“ท่านเทพผู้พิทักษ์ ไม่ได้อยู่ที่ตำหนักของท่านเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ เขาอยู่ในแดนมนุษย์ เจ้าเอาไปมากมายไม่มีใครช่วยกินนะ มันเปรี้ยวจะตายไป”เจ้าเมิ่งหวายหน้าเศร้าลงเล็กน้อย ก้มมองผลไม้ที่ตนตั้งใจเก็บเฉพาะผลที่มีสีแดงฉ่ำ "“ไม่เป็นไร บนตำหนักซื่อเว่ย มีเซียนรับใช้มากมาย ไม่เจอเทพผู้พิทักษ์ เจ้าก็มอบมัน

“ท่านเกาจางจิ้ง ท่าผู้นี้คือท่านเยว่เซียนเหล่าเหริน เทพเจ้าแสงจันทร์”เกาจางจิ้งทะลึ่งตาจ้องมองชายหนุ่ม ที่ดูอย่างไรอายุก็น่าจะไม่มาก “ว่าไงนะ เขานี่น่ะหรือ ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้ ข้ารู้มาตั้งแต่เด็กว่า เทพเจ้าแสงจันทร์เป็นตาเฒ่าผมเผ้าหนวดเคราล้วนเป็นสีขาวโพลนทั้งศีรษะ แล้วนี่คืออะไรกัน ดูอย่างไรเขาก็เป็นหนุ่ม อายุน่าจะพอกับท่านเสียด้วยซ้ำไป ข้าไม่เชื่อ”“ไม่เชื่อ ก็เรื่องของเจ้า แบบนี้อย่างไรเล่า ถึงต้องอยู่เดียวดายเช่นนี้ทุกชาติภพ เป็นตาย ข้าก็ไม่มีทางผูกด้ายสัมพันธ์ให้เจ้ากับสตรีนางใดเป็นอันขาด เดียวดายเช่นนี้ต่อไปเถอะ เทพผู้พิทักษ์แห่งปัญจธาตุ"พูดจบเทพเจ้าแสงจันทร์ก็สะบัดพัดขึ้นกระพือลมอย่างอารมณ์เสีย พร้อมเตรียมตัวเดินจากไป“ช้าก่อนท่านเทพ ข้ามีเรื่องอยากสอบถาม” เทพเจ้าตงฉางรีบเอ่ยรั้งเขาไว้ ก่อนที่เทพเจ้าแสงจันทร์จะเดินจากไป“มีอะไรว่ามา เห็นแก่เจ้าหรอกนะ มังกรดำ”“เกิดอะไรขึ้นกับเขาทั้งสอง”เทพเจ้าเยว่เซียนเหล่าเหรินหันหลังกลับมา เพื่อตอบคำถามของเทพเจ้าตงฉาง โดยมีสายตาใคร่รู้ของเกาจางจิ้งที่ส่งมาถึงเขา“แม่หนูนั่น ใช้พลังของมู่หลินหนิงอันในแดนมนุษย์ ซึ่งเป็นเรื่องที่เกินขอบเขตพล

“ท่านป้าลู่…” เฟิ่งหวางเรียกชื่อนางเสียงดัง จนแม่เฒ่าลู่ต้องรีบหุบปากตนเองทันทีลู่ซิงอีมองหน้าเฟิ่งหวาง แล้วมองหน้ามารดาของตนเอง ที่ตอนนี้นางเอาแต่ก้มหน้ารู้ความผิด“เข้าไปด้านในได้แล้ว ข้าหิ้วแล้ว วันนี้มีอะไรกิน”“หลายอย่างเลยเจ้าค่ะ คนของจวนแม่ทัพนำอาหารอย่างดีมาส่งท่านถึงจวน แล้วยังบอกอีกว่า พรุ่งนี้ท่านทั้งสองจะมาพบนายหญิงด้วยตนเอง”เฟิ่งหวางพยักหน้ารับรู้ แล้วรีบเดินเข้าไปภายในบ้าน ลู่ซิงอีได้แต่หันไปมองหน้ามารดาด้วยความสงสัย ต่อเรื่องที่นางหุบปากค้างคาเอาไว้ นกสีเทาตัวใหญ่เกาะอยู่ที่ราวระเบียงหน้าห้องของหญิงสาว เฟิ่งหวางแค่มองผ่าน ๆ ก็รู้ทันทีว่าเป็นนกส่งสารของฉือเกาเทา “ลู่ซิงอีกจดหมายของข้า”“เจ้าค่ะ ๆ ข้าจัดการเอง นายหญิงเข้าไปนั่งรอด้านในก่อนเจ้าค่ะ” หญิงสาวจับนกส่งสารได้อย่างง่ายดาย ด้วยเพราะมันถูกฝึกฝนมาเพื่อทำการนี้โดยเฉพาะ หลอดโลหะบรรจุจดหมายที่เขียนจากแผ่นผ้าบางบาง ๆ ถูกยื่นส่งให้เฟิ่งหวาง ทันทีที่จดหมายถูกคลี่ออก ปรากฏอักษรเพียงไม่กี่ตัว แต่แฝงความหมายที่สำคัญต่อหัวใจไว้มากมาย“ไม่ต้องเตรียมของไปลั่วหยางแล้ว เดือนหน้าท่านพี่จะกลับมาฮูโต๋ พรุ่งนี้เจ้าให้คนงานมาเก็บก

“ซูเหลียงเจียวจิน ท่านอยู่ที่นี่กับท่านเกาจางจิ้งไปก่อน คอยดูท่านซื่อเว่ยต้าตี้และเกาฟางเฟยด้วย ข้ากับกู้ยอ้ายป๋อเฉิงจะไปตำหนังเบื้องบนอีกครั้ง หากพระแม่หวังฉือจินหมู่ ออกจากบำเพ็ญโชคดีอาจเป็นของพวกเรา”“เมื่อครู่ท่านเยว่เซียนเหล่าเหริน ก็บอกแล้วนี้ ว่าพระแม่เพิ่งเข้าบำเพ็ญ พวกท่านไปจะมิเท่าเสียเวลาเปล่าหรือ”“พวกเรารั้งรออยู่ที่นี่ กับแยกกันไปรอที่ตำหนักเบื้องบน บางที่การรออยู่เช่นนี้ ก็อาจเสียเวลาเช่นกัน จะไม่ดีกว่าเหรอ หากข้ากับเจ้าธาตุไม้ไปรอที่หน้าตำนักเบื้องบน”เกาจางจิ้งพยักหน้าให้เทพเจ้าธาตุทอง “ข้าเห็นด้วยกับท่านเจียวหั่วลี่หมิง เราแยกกันไปหาทางออก ประตูบานไหนเปิดก่อน เราก็หาทางออกเจอเมื่อนั้น ไม่ว่าจะเป็นเทพธิดาฉางเอ๋อ หรือพระแม่หวังฉือจินหมู่ สำหรับพวกเราตอนนี้มีเพียงแค่สองทางนี้เท่านั้น”“ได้ ท่านทั้งสองไปเถอะ ที่นี่ข้าดูแลเอง”โจวซานป๋อกลับมาถึงจวนเป็นเวลาดึกสงัด เซินฉีหอบม้วนกระดาษและม้วนผ้าเอกสาร เดินตามหลังเจ้านายอย่างอ่อนแรง โจวซานป๋อเองก็ไม่ต่างกัน ชายหนุ่มเอาของทั้งหมดแยกไปเก็บในห้องหนังสือ ส่วนโจวซานป๋อกำลังแยกไปห้องนอนตนเอง“คุณชายจะรับอาหารไหมเจ้าคะ”“ดึกป่านนี้