All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 501 - Chapter 510

องค์ชายโปอัน พาบุคคลทั้งสามเดินลัดเลาะมาตามเส้นทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหิน มีทั้งแบบแผ่นเรียบ ก้อนกรวดหรือมีไม้น้ำเตี้ย ๆ นุ่ม ๆ เหมือนพรหม สลับกันไปมาตามบรรยากาศของสถานที่ตรงนั้น เกาจางจิ้งสังเกตเห็นสถาปัตยกรรมที่สวยงามแปลกตา ดูวิจิตรงดงามมากเสียกว่าบนบก เพราะมีไม้น้ำหลากหลายสีสันเกาะติดมีชีวิตพลิ้วไหวตามกระแสน้ำ ยิ่งทำให้ลวดลายมังกรหรือนางฟ้าที่อยู่ตามเสาหิน ดูราวกับมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ ทั้งหมดเดินขึ้นมาจนถึงจุดที่สูงที่สุด ลานโล่งเงียบสงบไม่มีผู้คนพลุกพล่าน เหมือนเมื่อครู่ที่เดินผ่านมา ลานหินทรงกลมขนาดใหญ่ มีตัวอักษรมากมายสลักอยู่บนพื้น ใจกลางมีเสาหินขนาดใหญ่ที่ตั้งตรงตระหง่านมองจนสุดสายตาก็ยังไม่เห็นส่วนปลาย“นี่นะหรือ เสาค้ำสมุทร” เทพเจ้าตงฉางในร่างสตรีโฉมงาม ยืนมองดูเสาในตำนานพิภพสวรรค์ด้วยอาการตกตะลึง“งดงามนัก ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่า มีอะไรเช่นนี้ด้วย”“ข้าเคยได้ยินมาตลอด แม้แต่ในทะเลอุดรเอง เราก็มีเสาเช่นนี้เหมือนกัน แต่อายุข้ายังไม่ถึงกำหนด ผู้อาวุโสของดินแดนจะไม่อนุญาตให้เขาไปบริเวณนั้น ไม่คิดเลยว่าทะเลประจิม กลับไม่เข้มงวดเรื่องธรรมเนียม”“มิได้ ขออภัย ข้ามีตาหามีแววไม่ นี่ท่าน

“เมื่อครั้งอดีตกาล ข้าเป็นเพียงปลาหลี่ฮื้อ กำเนิดในแดนมนุษย์เช่นมัจฉาทั่วไป เพียงแต่ปลาตัวนี้มีโชควาสนาดี ได้ฟังธรรมจากนักพรตพเนจรท่านหนึ่งที่ผ่านมา จากปลาหลี่ฉื้อธรรมดา ก็พัฒนาจนสำเร็จเป็นเซียน จากปลาธรรมดาในชาติภพหนึ่ง สู่เทพเซียนในภพต่อมา ข้ากำเนิดจากฟองสมุทร ”“ดูแล้ววิถีเทพเซียนของท่านก็ราบรื่นดี"“มันควรจะเป็นเช่นนั้น หากข้าเลือกปฏิเสธเขา ข้ามมันไปเถอะ อดีตบางอย่าก็ไม่ใช่เรื่องควรจดจำ พวกเราถูกหลอก งานแต่งงานที่บ่าวสาวควรรื่นรมย์ กลับเป็นวันนองเลือด ข้าใช้ร่างตนเองรับพลังจากการต่อสู้เพื่อปกป้องเสาต้นนี้จากการถูกโจมตี เสาต้นนี้มีร่องรอยเช่นนี้เป็นเพราะข้า ที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ”“ท่านเลยลงมาอยู่เฝ้าเสาต้นนี้ เทพเจ้าธาตุน้ำ อย่าหาว่าข้าสอนท่านเลย แต่การที่ท่านทำเช่นนี้ ก็หาได้เป็นประโยชน์ไม่ มีแต่ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก ดินแดนปัญจธาตุไม่สามารถขาดเทพเจ้าประจำธาตุได้ เรื่องนี้ควรให้ตำหนักสวรรค์รับรู้ เสาค้ำสมุทรทั้งสี่ เป็นเขตพื้นที่ของตำหนักสวรรค์ต้องร่วมดูแล ไม่ใช่หน้าที่ของท่าน หรือเผ่าใดเผ่าหนึึ่ง ในสี่ทะเล”“เทพผู้พิทักษ์ ท่านจะกล่าวเช่นนั้นข้าก็ไม่ปฏิเสธ แต่นี่เป็นเพราะข้า

ทั้งสามมองดูปู่กับหลานเผ่าปลาตีเหรินเดินจากไป พร้อมเสียงบ่นด่าของท่านผู้เฒ่าที่เฝ้าตักเตือนสั่งสอนหลานชาย“ท่านทั้งสอง องค์ชายโปอันผู้นี้ เขายังเด็กมากเหรอ ทำไมท่านปู่ตีเหรินถึงทำเหมือนเขาไม่ได้เรื่องไปซะทุกอย่าง ข้าก็เห็นว่าเขาปกติ ไม่ใช่คนขลาดกลัว หรือขาดความรับผิดชอบ จนถึงขั้นต้องต่อว่ากันต่อหน้าพวกเราเช่นนี้”“ใช่ ท่านเกาจางจิ้งพูดถูก ดูเขาสิน่าสงสารชะมัด”“ปล่อยไปเถอะ นั่นเป็นเรื่องของพวกปลาตีเหริน ให้พวกเขาไปอยู่ในที่ของตนแบบนี้ดีแล้ว ท่านเทพหลิงหยางโม่วโฉวจำเป็นต้องใช้สมาธิ นางต้องใช้พลังสำหรับผนึกรอยร้าวของเสาค้ำสมุทร ไม่มีใครรบกวนเป็นเรื่องดี ว่าแต่เราทั้งสามเถอะ จะเอาเช่นไรกับเรื่องหินสามพิภพ ข้าคิดว่าเราควรกลับไปปรึกษาท่านอาจารย์กันก่อน หากเกิดความผิดพลาดเช่นเหตุการณ์ที่ตำหนักแสงจันทร์ ข้าเกรงว่าท่านอาจารย์จะรับไม่ไหว”ซือซงพยักหน้าเห็นด้วยกับสหาย “เกิดอะไรขึ้นที่ตำหนักแสงจันทร์ ร้ายแรงมากจนท่านซื่อเว่ยต้าตี้รับไม่ไหวเชียวรึ”“ท่านเทพผู้พิทักษ์ มันเป็นความผิดข้าเอง ข้าเห็นว่าที่นั่นมีเหล่าเทพธิดาและเทพเซียนมากมาย ไม่สะดวกที่ตงฉางจะทำงานให้ท่านเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าเลยสร

ซือซงในร่างสตรี เริ่มขยับกายอยู่ไม่สุข ในคอแห้งผากกระหายน้ำขึ้นมาอยากบอกไม่ถูกเกาฟางเฟยหันไปมองท่านซื่อเว่ยต้าตี้ พอเห็นเทพเจ้าหนุ่มเจ้าตำหนักพยักหน้า จึงสั่งเซียนรับใช้ให้เอาน้ำมาให้เขาทั้งสาม เพียงแต่ไม่คิดว่า ทั้งสามจะกินน้ำมากมายจนดูน่าตกใจ แต่แล้วอยู่ ๆ ร่างทั้งสามกลับเปล่งแสงออกมา ก่อนจะกลับคืนเป็นร่างชายหนุ่มที่คุ้นเคย“นี่พวกเจ้า” ซื่อเว่ยต้าตี้รีบเดินเข้ามาดูตงฉางเป็นคนแรก ด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าทั้งสามถึงเป็นหญิง”“ท่านอาจารย์ ข้ากินยาขององค์ชายโปอันแห่งเผ่าปลาตีเหรินเข้าไป เพื่อปลอมตัวเป็นนางกำนันแห่งวังบาดาลประจิม”“ยาของโปอัน พิเศษถึงเพียงนี้ สามารถเปลี่ยนร่างคนหนึ่งเป็นอีกคนเช่นนั้นรึ”“ท่านจำแม่นางเจียงซิงสะใภ้สกุลจินได้หรือไม่”“ใช่ นางคือเทพเจ้าธาตุน้ำ หลิงหยางโม่วโฉว เป็นเพราะยาขององค์ชายโปอัน...”“ถูกแล้ว แต่ยาที่เทพเจ้าธาตุน้ำกินนั้น ต่างจากที่เราทั้งสามกิน ยาเม็ดนั้นของหลิงหยางโม่วโฉว คือตัวทดลอง ถึงได้เกิดข้อผิดพลาดทำให้นางตกอยู่ในร่างนั้นนานเกินเวลาที่ควรจะเป็น และอีกประการ นางไปโลกมนุษย์เพื่อตามหาหินสามพิภพ” เกาจางจิ้งอธิบายต่อสิ่งที่เกิดขึ้นให้เทพ

เทพเจ้าดวงดาวจูงมือหญิงคนรัก เดินออกมาจากทางเข้าตำหนักสวรรค์“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ แดนสวรรค์กว้างใหญ่ขนาดไหน”“ทะเลประจิมและทะเลอุดรหรือแม้แต่แดนบุพผาก็ล้วนเป็นเขตแดนสวรรค์” เทพเจ้าดวงดาวพูดจบ ก็หยุดฝีเท้าลง เหมือนคิดบางอย่างขึ้นมาได้“เจ้าถามแบบนี้…”“ใช่ บางที่หินก้อนนั้น อาจไม่ได้อยู่ในตำหนักสวรรค์ แต่อยู่ที่ไหนก็ได้ในเขตแดนสวรรค์ หรือแม้แต่ในตำหนักของท่านเองก็เช่นกัน”“นั่นสิ เหตุใดข้าถึงคิดไม่ออก ใจจดจ่อแต่มาที่นี่ รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ต้อนรับ”“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ในเขตแดนสวรรค์มีตำแหน่งใดที่นับได้ว่าเป็นสถานที่สำคัญ หรือเป็นสถานที่รวบรวมของวิเศษมีค่าของแดนสวรรค์หรือไม่”“มีสิ นี่เจ้ากำลังคิดว่าหินก้อนนั้นอาจถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี เช่นนั้นหรือ”“ก็เดาเอา ไม่รู้หรอก แค่คิดว่าหากมันมีค่า มันควรได้รับการดูแลเช่นไร บนสวรรค์เทพเจ้าทุกคนต่างมีของล้ำค่าประจำตัว ดูอย่างมู่หลินหนิงอัน นางยังมีคันฉ่อง ท่านมีดาบดาราพิฆาต ท่านกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงมีปิ่นพฤกษา เทพเจ้าตนอื่น ๆ ต่างมีของวิเศษประจำตัว เช่นนี้ก้อนหินแบบนั้นควรเก็บรักษาแบบไหน”“เข้าใจแล้ว เรามีสถานที่แห่งหนึ่ง แต่เจ้ากับข้าอาจเข้าไม่ได้ หากไ