บทที่ 146. ตอนที่ 2. ความทรงจำที่หายไป

กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงถึงกับหัวเราะในคอ “ท่านนี่นะ เหงาก็บอกว่าเหงา เป็นผู้ใหญ่แล้วพูดความรู้สึกจากใจไม่น่าอายหรอก เช่นวันนี้ข้าเต็มไปด้วยความกังวล จึงตัดสินใจมาพบท่าน ข้ากับมู่ตันปรึกษากันแล้ว เราเห็นสมควรที่จะยกเด็กคนนี้ให้พระโพธิสัตว์เป็นผู้ดูแลอบรมเลี้ยงดูเขา อย่างน้อยอนาคต ข้าก็ได้แต่หวังว่าเขาจะได้พบกับบิดาที่แท้จริงอย่างสมภาคภูมิ เรื่องน่าอับอายนี้ จะต้องไม่ทำให้เขาด่างพร้อย”

“น้ำใจของท่านช่างประเสริฐนักกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง”

“ตั้งแต่นางจากไป ท่านไม่เคยไปแดนปัญจธาตุเลย” เทพเจ้าธาตุดิน ยื่นส่งหนังสือเล่มหนึ่งแก่เทพเจ้าดวงดาว

“นี่อะไรกัน”

“หนังสือเชิญจากหลิงหยางโม่วโฉว”

เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้รับหนังสือสีแดงมาดูด้วยความประหลาดใจ “นางจะแต่งงาน กับโปอันเช่นนั้นรึ แย่จริงนานเท่าใดแล้ว เหตุใดข้าไม่รู้เรื่องของพวกเขาเลย”

“จะรู้ได้เช่นไร ในเมื่อท่านเอาแต่เก็บตัวเช่นนี้ ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ท่านก็รู้ว่าเมื่อถึงเวลานางจะกลับมาเอง ไยต้องเก็บตัวเงียบเหงาเช่นนี้ด้วย ไปเถอะ ไปร่วมงานมงคล ถือว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเราแทนเกาฟางเฟย”

เทพเจ้าดวงดาวยิ้มกว้างให้กับเทพเจ้ากุ้ยอ้ายป๋อเฉิง “ใช่ ท่านพูดถูก ขอบใจท่านมากท