جميع فصول : الفصل -الفصل 210

Ayaw na ni Inara ng paligoy-ligoy ng manager kaya dumiretso na siya sa tanong. "Pwede na ba kaming mag-check in?""Opo naman po. May tatlong kwarto kami rito. Pili na lang po kayo kung alin ang gusto ninyo."Pagkarinig noon, napakunot ang noo ni Zandrae. "Tatlong kwarto? Kulang iyon. Magdagdag pa kayo ng isa.""Pasensya na po. Ang ibang kwarto ay inaayos pa ang kuryente kaya hindi pa puwedeng gamitin. Bukod pa roon, tatlong kwarto lang po ang in-book ninyo at iyon lang din po ang naihanda namin."Lalong sumimangot si Zandrae dahil sa paliwanag ng manager.Para maiwasan ang hindi pagkakaintindihan, nagpaliwanag si Inara. "Hindi kasi sinabi ni Wyatt na sasama ka kaya tatlong kwarto lang ang na-book namin. Kung nalaman namin agad, hindi sana tayo nahihirapan nang ganito."'Hindi sinabi? Sa ganito kalaking hotel, paanong wala silang ekstrang kwarto? Ginagawa lang talaga ito ng babaeng ito nang sadya.'Masamang tingin ang ipinukol ni Zandrae kay Inara habang pinipigilan ang sobrang sama ng

Nakatakip ang mga mata at tainga ni Liora habang inuunat ang mga daliri at nakangiting nagsalita. "Sige na, babalik na ako sa pagkain ngayon.""Kumakain ka pa rin ba? Liora, baboy ka ba?""Tingnan mo naman ang pagkain, ang dami pa tapos kaunti pa lang ang nakakain mo. Kumakain pa ako kasi ayaw kong magsayang.""Hehe, so dapat papurihan pa kita kasi matipid ka?""Oo naman, walang problema roon."Umiling na lang si Inara. Kitang kita na matakaw lang talaga ang kasama niya, pero napakarami pa rin nitong dahilan para ipagtanggol ang sarili.'Mukhang kailangan kong maghanda ng gamot sa tiyan mamaya. Noong huli, madaling araw na siyang nagreklamo na sumasakit ang tiyan niya.'Samantala, bumalik si Zandrae sa kuwarto at naligo. Pagkalabas niya ng banyo, may waiter na kumatok sa pinto."Magandang gabi po. Ito po ang libreng red wine ng hotel. Gusto niyo po ba?"Kumaway si Wyatt at umiling. "Hindi na, ibalik mo na lang."Pero agad na inabot ng maninipis na kamay ni Zandrae ang bote ng alak.Ha

Pag-uwi nila sa bahay, naging sobrang antukin si Inara. Halos lahat ng oras niya ay ginugol niya sa pagtulog.Samantala, sa tuwing natutulog si Inara, naghahanap naman si Kaizan ng iba't ibang impormasyon. Ngunit sa halip na gumaan ang pakiramdam niya habang binabasa ang mga dokumento, lalo lamang naging malamig ang ekspresyon ng mukha niya.'Ano ba talagang nangyayari?'Halos mapuno na siya ng galit. Kung maaari lang, ayaw na ayaw niyang pagdudahan si Inara.Pero paano niya ipapaliwanag ang petsang nakalagay sa resulta ng pagsusuri?Noong panahong iyon, wala naman silang ginawang masinsinan ni Inara. Ibig sabihin, posible bang...'Hindi, imposible iyon.'Agad niyang itinaboy ang isiping iyon at marahang hinaplos ang kaniyang sentido.Ilang sandali pa, may kumatok sa pinto at narinig niya ang boses ni Inara."Kaizan, busy ka ba?"Pagkarinig sa tanong nito, mabilis niyang isinara ang website at nagpanggap na kalmado."Pasok ka."Dahan-dahang binuksan ni Inara ang pinto at pumasok haban

Sa ospital.Mabuti na ang kalagayan ni Lola Evelyn nitong mga nakaraang araw, at mas lumakas na rin ang kanyang pagkain.Subalit dahil matagal na siyang nakaratay sa banig ng karamdaman, unti-unti ring humihina ang kanyang alaala. May mga bagay na paulit-ulit niyang sinasabi, habang ang iba naman ay agad niyang nakakalimutan matapos banggitin.Ayon sa doktor, senyales na iyon ng unti-unting paghina ng kanyang isipan. Dahil sa kanyang edad, mahirap na itong pigilan.Bagaman wala nang paraan upang tuluyan itong mabago, may mga hakbang pa ring makatutulong upang mapabagal ang paglala ng kanyang kalagayan.Kabilang dito ang madalas na pakikipag-usap sa kanya at ang pagdadala sa iba't ibang lugar upang makakita siya ng mga bagong tanawin.May pag-asa pa ring nakikita ang doktor, ngunit hindi pa rin mawala ang lungkot na nararamdaman ni Inara.Buong buhay na naghirap si Lola, ngunit hindi pa rin niya naranasan ang payapang pagtanda na nararapat sana para sa kanya. Sa halip, mas marami pa si

Tila walang muwang si Kaizan habang nagpapaliwanag. "Nagkataon lang talaga iyon. Bihira lang akong mag-video call kay Dad. Kapag madalas kasi, siguradong maghihinala na iyon at magtatanong ng kung ano-ano. Pero nakita mo naman kanina, wala naman siyang ibang tinanong. Nagkuwentuhan lang kami nang normal, hindi ba?"Makatwiran naman ang paliwanag niya. Pero dahil halos wala itong mahanapang butas, lalo itong naging kahina-hinala.Alam ni Inara ang sarili niyang limitasyon. Alam niyang hindi niya kayang daanin sa salita ang lalaking nasa harap niya. Kaya ang pinakamainam na lang na gawin ay lumayo.Hindi na siya nakipagtalo. Lumingon siya at bumaba ng hagdan. "Pagod na akong kausapin ka. Kakain na ako."Nakahanda na ang pagkain, at ang mabangong amoy nito ay sapat na para lalong magutom siya. Mabilis siyang lumapit sa hapag, kumuha ng kutsara, at tikim agad ang ginawa. Napakasarap pala talaga ng mga putahe.Pagdating sa dining area, nadatnan siya ni Kaizan na abala sa pagkain. Hawak niy