All Chapters of Bound to My Ruthless Zillionaire Fiancé: Chapter 221 - Chapter 230

Iniwas ni Zandrae ang tingin at bahagyang ngumiti. "Maayos na po ang pakiramdam ko. Huwag ka nang mag-alala.""Iyan lang ang sinasabi mo. Napapansin kong hindi maganda ang lagay mo nitong mga nakaraang araw. Zandrae, talagang nag-aalala ako sa iyo. Para lang mapanatag ang loob ko, magpatingin ka na, okay?"Dahil sa pagpupumilit ni Kaizan, hindi malaman ni Zandrae kung ano ang dapat niyang gawin.Hindi niya mabasa ang iniisip nito. Kung magdadahilan pa siya, baka lalo itong maghinala. Pero kung magpapatingin naman siya, baka may lumabas na hindi niya kayang tanggapin."Zandrae?"Napabalik siya sa kasalukuyan nang marinig ang pagtawag nito. Pilit siyang ngumiti bago sumagot. "Wala na talaga akong magagawa sa iyo. Sige, pupunta ako. Pero Lunes pa lang ngayon. Sa Sabado na lang tayo magpunta.""Sige.""Pwede na ba tayong kumain? Gutom na gutom na ako.""Oo naman. Kain na tayo."Pagkaupo nila sa hapag-kainan, napansin niyang wala si Inara kaya agad siyang nagtanong. "Nasaan si Inara?"Lumi

Bumuntong-hininga nang mahina si Kaizan bago dahan-dahang inilayo si Inara sa gilid ng entablado. Sa sandaling iyon, lumabas ang tagapagdaloy at nagsimulang tumugtog ang musika. Mabait ang boses nito at nakakaakit ang ngiti kaya napalingon ang maraming tao. Pero hindi interesado si Inara sa alinman sa mga iyon. Ang gusto lang niya ay makaalis agad dahil sa sobrang ingay. "Ngayon, darating na ang pinakamasayang sandali! Tumingin po kayo sa malaking screen at alamin kung sino ang mapalad na makakakuha ng ating premyo!" Kumislap ang mga ilaw at natahimik ang buong lugar. Napuno ng pag-asa at kaba ang bawat isa habang hinihintay ang lalabas sa screen. Biglang tumigil ang musika at lumitaw ang mukha ng isang babae sa malaking screen. "Wow, napakaganda!" bulong ng isang tao. Ngumiti ang tagapagdaloy. "Ang swerte naman natin ngayon! Napakaganda ng ating nanalo. Palakpakan natin siya!" Kasabay ng malakas na palakpakan ng lahat, lalo namang nairita si Inara sa ingay. 'At bakit parang

Ngumiti si Wyatt. "Hindi mo na kailangang magpasalamat. Ang kasiyahan mo ang pinakamagandang regalo na maibibigay mo sa akin."Pagkasabi niyon, dahan-dahan niyang itinaas ang baso ng alak at humigop.Habang pinagmamasdan siya, hindi napigilan ni Zandrae ang mapabuntong-hininga. Alam niyang malamang ay habambuhay niyang dadalhin ang utang na loob sa lalaking nasa harapan niya.Talagang hindi patas ang pag-ibig. May mga taong handang ibigay ang lahat kahit walang hinihintay na kapalit, habang ang iba naman ay basta na lang tumatanggap nang walang pag-aalinlangan. May mga taong buong pusong naghahangad nito pero hindi kailanman makuha, samantalang ang iba ay walang pakialam at tuluyang binabalewala ito.Bakit nga ba laging hinahabol ng mga tao ang mga bagay na hindi nila maaaring mapasakanila? Kung natuto lang sana siyang makuntento at yakapin ang taong naroon na para sa kanya, marahil ay masaya na siya kasama si Wyatt.Ngunit... hindi niya iyon magawa.Abalang-abala si Liora sa pagtatra

'Baliw na talaga ang lalaking iyon! Tiyak na nawawala na siya sa katinuan para magsalita ng ganoon.' Ayaw na sanang makipagtalo pa ni Inara kay Brent. Naniniwala siyang hindi basta maniniwala si Kaizan sa ganoong kalokohan, kaya marahan niyang hinawakan ang braso nito. Ngunit pagdampi pa lang ng kamay niya sa manggas nito, mariin na siyang tinabig at napasigaw ang lalaki. "Ilang beses na kitang pinaniwalaan kahit labag sa loob ko, pero ano ang naging kapalit? Ganito ba ang isinusukli mo sa akin? Napakababa mo, Inara." Sa sobrang gulat, hindi agad nakagalaw si Inara. Ilang sandali pa ang lumipas bago siya nakapagsalita. "Naniniwala ka ba sa sinabi niya? Puro kasinungalingan ang lahat ng iyon!" "Walang butas ang kuwento niya. Lahat ng sinabi niya ay nagtutugma. Plano ko pa sanang alamin kung sino talaga ang ama ng batang dinadala mo, pero siya na mismo ang lumapit. Mukhang siya mismo ang naghahanap ng gulo." Si Liora na ang sumagot para kay Inara. "President Kaizan, huwag po kayo

Paglubog ng araw, umuwi si Kaizan at napansin ang isang katulong na may dalang tray ng pagkain pababa ng hagdan.Napakunot ang noo niya. "Hindi pa ba kumakain ang Young Madame?"Umiling ang katulong. "Hindi pa po."May hangganan din dapat ang pagpapapansin, hindi ba?Naglakad siya paakyat at huminto sa harap ng silid. Mariin siyang kumatok. "Inara, hindi ba gusto mo akong makausap? Buksan mo ang pinto."Nanatiling tahimik ang loob ng ilang sandali bago narinig ang mabibigat na yabag na papalapit. Nang bumukas ang pinto, bumungad sa kanya ang magulong buhok ng dalaga at ang tinging puno ng sama ng loob.Inutusan niya ang mga kasamang ipasok ang pagkain. Pagkatapos ay isinuksok ang mga kamay sa bulsa at nagsalita nang may halong panunuya."Sabi mo mahal mo ang baby ninyo, pero hindi ka man lang makakain nang maayos. Nakakatawa."'Sa wakas, nagpakita ka na rin.'"Kumain ka muna. Paano ka makakapagsalita kung wala kang lakas?"Maghapon nang walang laman ang sikmura niya, pero natabunan iy