Todos os capítulos de Seducing My Scumbag Ex's Hot Father (SPG): Capítulo 101 - Capítulo 110

Reece’s POV Pareho kaming hinihingal ni Heaven paglabas namin ng cottage. Tahimik ang paligid, pero ramdam ko pa rin ang tensyon sa pagitan namin. Hindi ako agad nagsalita. Siya rin. Parang pareho naming iniiwasang basagin ang katahimikan dahil baka may masabi kaming hindi na namin mababawi. Hinagod ko ang likod niya, hindi dahil gusto kong magpatuloy, kundi dahil ayokong bumitaw agad. “Let’s go back to our room, Reece,” sabi niya habang inaayos ang buhok at tuwalya niya, parang kayang-kaya niyang magpalit ng emosyon kahit ilang minuto pa lang ang nakalipas. Tumingin ako sa kaniya. “You act like nothing affects you.” Huminto siya at hinarap ako. “Gano’n ba dapat?” “Hindi,” sagot ko. “Pero parang sanay ka na.” Ngumiti siya, pero walang saya. “Sanay akong mag-adjust. Kailangan kong mag-adjust lalo na sa iyo.” Napailing ako. “You don’t have to do that with me.” “Talaga?” tanong niya. “Hindi ba iyon ang gusto mo?” Huminga ako nang malalim. “Hindi ko alam kung ano ang gusto ko.”

Reece’s POV Napahawak ako sa panga ko matapos akong suntukin ni Tito Gabriel. Ramdam ko ang kirot, pero mas ramdam ko ang bigat ng galit niya. Umingay ang paligid. May sumigaw. May nagmura. May pumigil. “Hinayaan mong saktan ang anak ko ng babaeng dinala mo rito?!” sigaw niya habang pilit siyang hinahawakan ni Daddy. “Don’t hurt my son, Gabriel,” sagot ni Daddy, mariin ang boses. “Walang kasalanan ang anak ko sa nangyari sa mga bata.” Napatawa si Tito Gabriel nang mapait. “Walang kasalanan? Oliver, I trusted you. Alam mo namang matagal nang may gusto si Sophia rito sa panganay mo. Mula nang mawala si Eve, hindi na nawala ang anak ko sa tabi ni Reece. She stayed. She supported him. Tapos sa mismong birthday ng asawa mo, malalaman namin na may girlfriend na siya? That’s an insult!” Pinunasan ko ang dugo sa gilid ng labi ko. “Don’t mention Eve again,” sabi ko, mababa pero matigas ang boses. Nag-init ang tingin niya sa akin. “She died because of you!” Naglakad ako palapit sa kaniya.

Heaven’s POV Nanunuod ako ng palabas sa TV nang marinig ko ang yabag ng paa pababa ng hagdan. Napatingin ako agad nang nakita si Reece galing sa silid namin. Hindi ko mapigilang makagat ang labi ko nang makita ko ang suot niya. Plain shirt, fitted na jacket, at pantalon na mukhang pang-practice talaga. Hindi siya naka-coat ngayon. Hindi siya mukhang doktor. Mukha siyang ibang tao. Overall, ang hot ng awra niya ngayon. “Why are you staring?” tanong niya, sabay hinto sa may paanan ng hagdan. “Hindi naman,” depensa ko, sabay iling. “Nanunuod lang ako.” “You’re drooling, Heaven,” sabi niya, may ngisi. Agad kong isinara ang bibig ko at hinaplos ang baba ko. “May tumulo ba?” seryosong tanong ko. Heaven, umayos ka! Tumawa siya nang mahina. “Relax. I’m kidding.” “Hindi nakakatuwa,” sabi ko. “Nakakahiya kaya.” “Then stop staring,” sagot niya. “Eh ikaw kasi,” sagot ko rin. “You look so…” Huminto ako. Napalunok. Nakatingin siya diretso sa mga mata ko. Parang hinihintay niya ang kasunod

Reece’s POV Tahimik ang biyahe namin papunta sa bahay nila Heaven. Hindi iyong komportableng katahimikan na sanay ako kapag kasama ko siya nitong mga nakaraang araw, kundi iyong klase ng katahimikan na may malinaw na distansiya. Ramdam ko sa bawat segundo ng pagiging malamig niya. Nasa passenger seat si Heaven, diretso lang ang tingin sa kalsada. Hindi niya ako tinitingnan. Ni “Junior engineer ka na pala bukas,” basag ko sa katahimikan. “Oo,” maikli niyang sagot. “Handa ka na ba?” “Matagal na,” sagot niya. Walang emosyon. Parang trabaho lang ang usapan. Napahawak ako sa manibela. “Kung gusto mo, pwede kitang ihatid araw-araw. Bago ako papasok sa ospital, ihahatid muna kita. Para masiguro ko ang seguridad mo.” Dahan-dahan siyang napalingon sa akin. Hindi galit ang nakita ko. Hindi rin lambing, kundi pagod. “Huwag na,” sabi niya. “Para hindi kita maabala. Mas mabuti ‘yon.” “Bakit?” tanong ko. “Because this is real life,” sagot niya. “Hindi na ito parte ng kontrata.” “Still,”

Heaven’s POV Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Reece kagabi—ang tono ng boses niya, ang mga salitang binitawan niya na parang sinadya niyang itulak ako palayo. Pinilit kong ipaliwanag sa sarili ko na baka nakainom lang siya, baka pagod lang, baka nadala lang ng emosyon. Pero kahit anong pilit ko, hindi mawala ang bigat sa dibdib ko. Bumangon ako nang maaga. Kailangan kong gumalaw. Kapag humiga pa ako, mas lalo lang akong mag-iisip. Tahimik pa ang paligid. Tulog pa rin si Reece sa tabi ko, nakatihaya, mahimbing ang tulog. Sandali akong napatigil. Ang laki ng pagitan ng itsura niya kapag tulog at kapag gising—kapag tulog, parang wala siyang iniisip. Kapag gising, parang laging may pader. Tumayo ako at pumasok sa banyo. Pagkatapos kong maligo, sariwa ang pakiramdam ko pero magulo pa rin ang isip ko. Nagsuot ako ng simpleng damit pangtrabaho. Pagbalik ko sa kama, napansin kong wala na si Reece. Napakunot ang noo ko. Hindi ko narinig