All Chapters of Seducing My Scumbag Ex's Hot Father (SPG): Chapter 121 - Chapter 130

Heaven’s POVNanunuod ako ng palabas sa TV nang marinig ko ang yabag ng paa pababa ng hagdan. Napatingin ako agad nang nakita si Reece galing sa silid namin. Hindi ko mapigilang makagat ang labi ko nang makita ko ang suot niya. Plain shirt, fitted na jacket, at pantalon na mukhang pang-practice talaga. Hindi siya naka-coat ngayon. Hindi siya mukhang doktor. Mukha siyang ibang tao. Overall, ang hot ng awra niya ngayon.“Why are you staring?” tanong niya, sabay hinto sa may paanan ng hagdan.“Hindi naman,” depensa ko, sabay iling. “Nanunuod lang ako.”“You’re drooling, Heaven,” sabi niya, may ngisi.Agad kong isinara ang bibig ko at hinaplos ang baba ko. “May tumulo ba?” seryosong tanong ko.Heaven, umayos ka!Tumawa siya nang mahina. “Relax. I’m kidding.”“Hindi nakakatuwa,” sabi ko. “Nakakahiya kaya.”“Then stop staring,” sagot niya.“Eh ikaw kasi,” sagot ko rin. “You look so…”Huminto ako. Napalunok. Nakatingin siya diretso sa mga mata ko. Parang hinihintay niya ang kasunod. Ako nama

Heaven’s POVNanunuod ako ng palabas sa TV nang marinig ko ang yabag ng paa pababa ng hagdan. Napatingin ako agad nang nakita si Reece galing sa silid namin. Hindi ko mapigilang makagat ang labi ko nang makita ko ang suot niya. Plain shirt, fitted na jacket, at pantalon na mukhang pang-practice talaga. Hindi siya naka-coat ngayon. Hindi siya mukhang doktor. Mukha siyang ibang tao. Overall, ang hot ng awra niya ngayon.“Why are you staring?” tanong niya, sabay hinto sa may paanan ng hagdan.“Hindi naman,” depensa ko, sabay iling. “Nanunuod lang ako.”“You’re drooling, Heaven,” sabi niya, may ngisi.Agad kong isinara ang bibig ko at hinaplos ang baba ko. “May tumulo ba?” seryosong tanong ko.Heaven, umayos ka!Tumawa siya nang mahina. “Relax. I’m kidding.”“Hindi nakakatuwa,” sabi ko. “Nakakahiya kaya.”“Then stop staring,” sagot niya.“Eh ikaw kasi,” sagot ko rin. “You look so…”Huminto ako. Napalunok. Nakatingin siya diretso sa mga mata ko. Parang hinihintay niya ang kasunod. Ako nama

Reece’s POVUmupo ako sa swivel chair at mariing ipinikit ang mga mata ko bago muling idilat. Masakit ang ulo ko. Kulang sa tulog. Kulang sa pahinga. At puno ng alaala na ayaw kong balik-balikan.Naroon sa harap ko ang tauhan ni Daddy. Tahimik na hinawakan na folder.“Doc,” panimula niya, “we traced the men who fired at your car.”Hindi ako sumagot agad. Tumango lang ako, senyas na magpatuloy siya.“It’s one of Arnold Manalo’s men.”Napahawak ako sa armrest ng upuan. Napapikit ulit ako. Hindi na bago ang pangalang iyon sa akin.“Sigurado ka?” tanong ko kahit alam ko na ang sagot.“Opo,” sagot niya. “Confirmed. May mga larawan, may statement din ang isa sa nahuli.”“Arnold Manalo,” ulit ko. “Eve’s stepfather.”“Opo.”Huminga ako nang malalim. Limang taon na. Limang taon na mula nang mamatay si Eve. Limang taon na mula nang araw-araw kong dalhin ang sisi sa dibdib ko.“Galit pa rin siya,” sabi ko. “Hindi pa rin siya tapos.”“Sa record po, Doc, never siyang tumigil,” sagot ng tauhan ni D

Reece’s POVUmupo ako sa swivel chair at mariing ipinikit ang mga mata ko bago muling idilat. Masakit ang ulo ko. Kulang sa tulog. Kulang sa pahinga. At puno ng alaala na ayaw kong balik-balikan.Naroon sa harap ko ang tauhan ni Daddy. Tahimik na hinawakan na folder.“Doc,” panimula niya, “we traced the men who fired at your car.”Hindi ako sumagot agad. Tumango lang ako, senyas na magpatuloy siya.“It’s one of Arnold Manalo’s men.”Napahawak ako sa armrest ng upuan. Napapikit ulit ako. Hindi na bago ang pangalang iyon sa akin.“Sigurado ka?” tanong ko kahit alam ko na ang sagot.“Opo,” sagot niya. “Confirmed. May mga larawan, may statement din ang isa sa nahuli.”“Arnold Manalo,” ulit ko. “Eve’s stepfather.”“Opo.”Huminga ako nang malalim. Limang taon na. Limang taon na mula nang mamatay si Eve. Limang taon na mula nang araw-araw kong dalhin ang sisi sa dibdib ko.“Galit pa rin siya,” sabi ko. “Hindi pa rin siya tapos.”“Sa record po, Doc, never siyang tumigil,” sagot ng tauhan ni D

Reece’s POVTahimik ang biyahe namin papunta sa bahay nila Heaven. Hindi iyong komportableng katahimikan na sanay ako kapag kasama ko siya nitong mga nakaraang araw, kundi iyong klase ng katahimikan na may malinaw na distansiya. Ramdam ko sa bawat segundo ng pagiging malamig niya.Nasa passenger seat si Heaven, diretso lang ang tingin sa kalsada. Hindi niya ako tinitingnan. Ni “Junior engineer ka na pala bukas,” basag ko sa katahimikan.“Oo,” maikli niyang sagot.“Handa ka na ba?”“Matagal na,” sagot niya. Walang emosyon. Parang trabaho lang ang usapan.Napahawak ako sa manibela. “Kung gusto mo, pwede kitang ihatid araw-araw. Bago ako papasok sa ospital, ihahatid muna kita. Para masiguro ko ang seguridad mo.”Dahan-dahan siyang napalingon sa akin. Hindi galit ang nakita ko. Hindi rin lambing, kundi pagod.“Huwag na,” sabi niya. “Para hindi kita maabala. Mas mabuti ‘yon.”“Bakit?” tanong ko.“Because this is real life,” sagot niya. “Hindi na ito parte ng kontrata.”“Still,” sabi ko, “