Todos os capítulos de Seducing My Scumbag Ex's Hot Father (SPG): Capítulo 111 - Capítulo 120

Heaven’s POV Maingat akong nakinig sa buong orientation. Nakabukas ang notebook ko, may ballpen sa kamay, at halos lahat ng sinasabi ng speaker ay sinusulat ko. Ayokong may makaligtaan. Mahirap na. Next week agad ang simula ng face-to-face review at alam kong hindi biro ang engineering board exam. Anim na buwan lang ang pagitan. Walang room for excuses. Pagkatapos ng orientation, sabay-sabay kaming lumabas ng building. May ilan akong nakausap kanina, pero hindi na kami nagtagal. Gusto ko na lang talagang umuwi. Paglabas ko sa gate, agad kong nakita si Reece. Nakasandal siya sa kotse niya, naka-cross arms, halatang kanina pa naghihintay na matapos ang orientation. May bitbit siyang paper bag ng pagkain. “Ang tagal niyo naman natapos,” bungad niya. “Orientation ‘yon,” sagot ko. “Hindi puwedeng umalis agad. Maiinip ka naman pala. Hindi mo na lang sana ako sinundo.” “Alam ko,” sabi niya. “Kaya nga bumili na lang ako ng food natin. Baka nagugutom ka na.” Inakbayan niya ako nang parang

Heaven’s POV Lunch na nang matapos ako sa mga dokumentong pinapa-check sa akin. Halos nanginginig na ang kamay ko sa pagod at inis. Hindi pa rin mawala sa isip ko ang file na biglang nagbago. Kaya kahit gutom na gutom na ako, dumiretso muna ako sa CCTV room. Kailangan kong makita kung sino ang lumapit sa mesa ko. Pagdating ko roon, agad akong hinarang ng isang lalaki na naka-uniporme. “Miss, ano po ang kailangan?” tanong niya, diretso at walang emosyon. “Gusto ko lang pong makita ang CCTV footage sa area ng department namin. Kahapon po, may nangyari sa file ko,” maayos kong sabi kahit ramdam ko na ang bigat sa dibdib ko. Umiling siya. “Hindi po puwede.” “Bakit po? May dahilan naman ako. Importanteng dokumento po ang naapektuhan.” “Confidential po ang CCTV. Hindi po puwedeng basta-basta ipakita.” “Sir, hindi ko naman ipo-post. Kailangan ko lang malaman kung sino ang lumapit sa table ko,” pilit kong pagpipigil sa boses ko. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “Problema niyo

Heaven’s POV Tuwang-tuwa sina Mama, Papa, at lalo na si Luna nang makita nila akong bumaba ng tricycle sa tapat ng bahay namin. Halos sabay-sabay silang lumabas, parang may bisitang matagal nang hinihintay. “Ay si Heaven!” masiglang sabi ni Mama habang pinupunasan ang kamay sa tapis. “Bakit hindi ka man lang nagsabi na uuwi ka?” “Akala ko nga may nangyari,” sabat ni Papa. “Ilang linggo ka ring hindi tumatawag.” Ngumiti lang ako at agad nilapitan si Luna. Hinawakan ko ang magkabilang balikat niya at pinagmasdan siya mula ulo hanggang paa. “Ayos ka lang?” tanong ko agad. “Oo naman, Ate,” masiglang sagot niya. “Kita mo, tumaba pa nga ako.” Napangiti ako nang totoo. “Oo nga. Mukha ka nang malusog.” “Dahil ‘yan sa iyo,” biglang sabi ni Mama. “Kung hindi ka nagsumikap—” “Ma,” putol ko agad. “Okay na. Basta ayos na si Luna.” Pumasok kami sa loob ng bahay. Hindi pa rin sila tumitigil sa mga tanong. “Bakit hindi ka tumatawag?” tanong ulit ni Papa habang nagsasalin ng tubig sa baso.

Heaven’s POV Tanghali na nang magising ako. Tahimik ang silid. Walang nakayakap sa akin at walang mabigat na brasong nakapulupot sa baywang ko. Agad kong napansin na wala na si Reece sa tabi ko. Umupo ako sa kama at hinaplos ang sentido ko. Masakit pa rin ang ulo ko, pero malinaw na ang isip ko. Nasa Mendoza Compound kami. Isang lugar na hindi basta-basta napupuntahan ng kahit sino. Isang lugar na malinaw na para lang sa pamilya nila at sa mga sitwasyong kailangang itago sa mata ng publiko. Hindi ko alam kung sino ang gustong pumatay sa amin. Mas lalo na kay Reece. Pero malinaw sa akin ang isang bagay—kung hindi niya ako isinama rito, baka patay na ako ngayon. Napahinga ako nang malalim. Kailangan pa ako ng pamilya ko. May mga pangarap pa akong tinatakbuhan. Hindi ako puwedeng mamatay dahil lang sa kontratang hindi naman dapat nagkaroon ng emosyon. Nagbihis ako at dahan-dahang lumabas ng silid. Pagbaba ko ng hagdan, agad kong nakita si Reece. Kasama niya ang mga kapatid niyang si

Heaven’s POVNanunuod ako ng palabas sa TV nang marinig ko ang yabag ng paa pababa ng hagdan. Napatingin ako agad nang nakita si Reece galing sa silid namin. Hindi ko mapigilang makagat ang labi ko nang makita ko ang suot niya. Plain shirt, fitted na jacket, at pantalon na mukhang pang-practice talaga. Hindi siya naka-coat ngayon. Hindi siya mukhang doktor. Mukha siyang ibang tao. Overall, ang hot ng awra niya ngayon.“Why are you staring?” tanong niya, sabay hinto sa may paanan ng hagdan.“Hindi naman,” depensa ko, sabay iling. “Nanunuod lang ako.”“You’re drooling, Heaven,” sabi niya, may ngisi.Agad kong isinara ang bibig ko at hinaplos ang baba ko. “May tumulo ba?” seryosong tanong ko.Heaven, umayos ka!Tumawa siya nang mahina. “Relax. I’m kidding.”“Hindi nakakatuwa,” sabi ko. “Nakakahiya kaya.”“Then stop staring,” sagot niya.“Eh ikaw kasi,” sagot ko rin. “You look so…”Huminto ako. Napalunok. Nakatingin siya diretso sa mga mata ko. Parang hinihintay niya ang kasunod. Ako nama