Lahat ng Kabanata ng รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู: Kabanata 31 - Kabanata 40

หลังงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเมษาเสร็จสิ้น เมษาที่ร่ำลาเพื่อน ๆ เสร็จเรียบร้อย ก็ตรงเข้าห้องนอนของตนเอง เพื่อจัดการธุระส่วนตัวภายในห้องนอนสีพาสเทลอุ่น ๆ กลิ่นแชมพูหอมอ่อน ๆ ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ เมษาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมชุดนอนคิตตี้สีชมพูลายแมวน้อย เสื้อกล้ามแนบตัวเน้นรูปร่างบางเบา กับกางเกงขาสั้นที่เผยผิวเนียนน่ารักเธอเช็ดผมพลางปีนขึ้นเตียงนอน พร้อมเจ้าตุ๊กตาปลาหมึกสีม่วงตุ่น ที่คีตะคว้ามาให้จากสวนสนุกเมื่อช่วงบ่าย“ฮึ่ม~ ไอ้เจ้าปลาหมึกบ๊องเอ๊ย~”เธอกอดมันแน่นแล้วซุกหน้าลงบนหมอน“รู้มั้ย~ ว่าพี่คีตะเขาเท่มากเลยอะวันนี้! แบบ...ไม่ไหวแล้วววววว~”เมษาบิดตัวไปมา ขายกขึ้นถีบอากาศด้วยความฟิน“ตอนไปสวนสนุกนะ เขินหนูด้วยล่ะ! หูแดงเลยอะ ฮิฮิ~”เธอหัวเราะคิกคักแล้วจิ้มตาของเจ้าปลาหมึกเบา ๆ“แล้วหมวกกันน็อคนี่อีก~ สีชมพูอ่ะ สีที่หนูชอบสุด ๆ เลยนะ!”เมษาใช้ปลายผมเปียก ๆ จิ้มปลาหมึกเหมือนจะพามันเขินไปด้วย“ว่าแต่…ยังไม่ได้ของขวัญจากพี่คีตะเลยแฮะ…”เธอพูดเบา ๆ แล้วทำหน้ามุ่ย“หรือว่า...เขาจะไม่ให้เพราะถือว่าพาไปสวนสนุกก็พอแล้ว...”ดวงตากลมโตหรี่ลง เธอถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกอดเจ้าปลาหมึกแน่น“ก็ไม่เป็นไร

หลังจากวันนั้น…ชีวิตประจำวันของเมษากับคีตะเหมือนจะค่อย ๆ กลับเข้าสู่จังหวะใหม่ที่ดูเหมือนจะหวานแหววขึ้น (รึเปล่า?)ทุกเช้าคีตะก็พาเมษาซ้อนมอเตอร์ไซค์คันโปรด โดยที่เมษาชื่นชอบหมวกกันน็อคสีชมพูที่เขาซื้อให้อย่างมาก“พี่คีตะ~ วันนี้เลิกเรียนเร็วใช่มั้ยคะ?” เธอยิ้มถามขณะก้าวขึ้นซ้อนท้าย“อืม” เขาพยักหน้าเรียบ ๆ แต่หูแดงเล็กน้อยทุกครั้งที่เธอโอบเอวช่วงกลางวัน เมษาลากพริ้มไปหาคีตะและภูผาที่โรงอาหารทุกวันจนกลายเป็นกลุ่มสี่คนที่นั่งโต๊ะเดียวกันประจำ —เสียงหัวเราะของเมษากับพริ้มผสมกับเสียงบ่นนิ่ง ๆ ของคีตะ และเสียงแซวไม่หยุดของภูผาดูเหมือนความรักของเมษาจะค่อย ๆ เติบโตขึ้นโดยที่เธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำแต่เมื่อโลกเริ่มสดใสเกินไป…บางคนก็ชักจะไม่พอใจ“ยัยเด็กปีหนึ่งนั่นมานั่งกับพี่คีตะได้ไงวะ?”เสียงกระซิบจากกลุ่มสาว ๆ คณะบริหารฯ ดังขึ้นเบา ๆ ขณะที่เมษากำลังปอกเปลือกไข่ต้มอย่างตั้งใจ“เห็นว่าอยู่บ้านเดียวกัน ข้ออ้างเอาไว้อ้อยมากกว่า”“เห็นแล้วหมั่นไส้ว่ะ”เมษาได้ยินแต่ทำเป็นหูทวนลม พริ้มเหลือบไปมองบรรดาสาว ๆ ที่ตั้งใจนินทาให้ได้ยิน‘รู้จักยัยเมษาน้อยไปซะแล้ว รุ่นพี่พวกนั้น’พริ้มได้แต่แสยะยิ้มเล็

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังกระหึ่มฝ่าความเงียบของค่ำคืนในเมือง ไฟหน้ารถสาดส่องเป็นลำแสงสีขาว พุ่งฉีกความมืดบนถนนแคบระหว่างคอนโดกับซอยด้านหลังร่างสูงของคีตะโน้มตัวเล็กน้อยตามจังหวะรถ แววตาคมใต้หมวกกันน็อคเต็มไปด้วยความกังวล ริมฝีปากเม้มแน่น ใจของเขาเต้นรัว... ไม่รู้เพราะลมเย็น หรือเสียงสะอื้นของปลายสายนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวเมื่อมาถึงหน้าโถงคอนโดหรูในเขตกลางเมือง เขาเบรกกะทันหันจนล้อเสียดกับพื้นเสียงยางบดกับคอนกรีตดัง ครืด! เขารีบจอดรถดับเครื่อง ดึงหมวกกันน็อคออก แล้วหันมองซ้ายขวาอย่างเร็ว...และแล้วเขาก็เห็นเธอมีนา ร่างบางในชุดนักศึกษากำลังนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่ตรงม้านั่งหน้าคอนโด ไหล่บางสั่นไหว เส้นผมยุ่งเล็กน้อยตามแรงลมแม้จะพยายามเช็ดน้ำตา แต่เปลือกตาแดงช้ำของเธอก็ไม่สามารถหลอกใครได้เลยเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเห็นเขา—แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็เปล่งประกายขึ้นทันที“...คีตะ”น้ำเสียงนั้นเหมือนคำขอความช่วยเหลือจากคนที่หมดแรงเหลือเกินเธอลุกขึ้นจากม้านั่ง และในวินาทีนั้น...เธอโผเข้ากอดเขาทันทีร่างเล็กกระแทกกับแผงอกของเขาเบา ๆ อ้อมแขนของเธอกอดเขาแน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป กลิ

ห้องนอนของคีตะเงียบสงบในยามเช้าม่านโปร่งปลิวไหวแผ่วเบาตามแรงลมอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ แสงแดดอุ่นในยามเช้าส่องกระทบเตียงไม้เรียบเรียงด้วยผ้าห่มสีกรมท่า กลิ่นชาหอมอ่อนจากแก้วที่ยังวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงยังไม่จางไปเมษายืนอยู่ข้างเตียง…ในชุดเสื้อยืดสีขาว แจ็กเก็ตสียีนส์ กางเกงยีนส์ขายาวทรงสกินนี่ ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ เธอไม่ได้แต่งหน้า มีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่ดูเศร้าสร้อยคีตะนอนหลับอยู่บนเตียง ร่างสูงใหญ่ยังขดตัวเล็กน้อยเหมือนคนที่นอนพักไม่เต็มตื่น เสี้ยวหน้าด้านที่หันมาทางเธอดูสงบ…จนเมษาเองก็ไม่กล้าทำให้เขาตื่นขึ้นมา“…”เธอสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้ ช้า…และแผ่วเบาที่สุดหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกก้าว —เพราะเธอรู้ดีว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย ที่จะได้อยู่ใกล้เขาแบบนี้เมษาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงเงียบ ๆดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าที่เธอรักสุดหัวใจ — คิ้วเข้มที่มักขมวดเวลาตั้งใจอ่านหนังสือ ริมฝีปากที่พูดกับเธอน้อย แต่เธอฟังได้ทั้งวัน และมือใหญ่ที่เคยลูบหัวเธอเบา ๆมือเล็กของเมษาค่อย ๆ ยื่นออกไป…แตะแผ่วลงบนหน้าผากของเขา ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้เธอจุมพิตเขาเบา ๆ ที่ห

คีตะ โชติธาดาลูกชายคนเดียวของตระกูลโชติธาดา หนึ่งในตระกูลนักธุรกิจระดับแนวหน้าของเมืองไทย ที่แม้จะมีชื่ออยู่ในทำเนียบทายาทพันล้าน แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับเติบโตมาอย่างเรียบง่ายเขาไม่เคยอวดความร่ำรวย ไม่เคยแสดงตัวว่าเป็นใคร และไม่เคยใช้ชื่อเสียงของตระกูลเพื่อผลประโยชน์ใดก็ตามคีตะเติบโตมาท่ามกลางความคาดหวัง แต่แท้จริงแล้ว เขาเป็นเพียงเด็กชายผมสีดำที่ชอบนั่งงมต่อเลโก้เครื่องยนต์ มากกว่าชวนใครคุยในสนามเด็กเล่นเมื่อเข้าสู่วัยมัธยม คีตะกลายเป็นที่ป๊อปปูล่า และมีคนรู้จักมากมายในโรงเรียน ไม่ใช่แค่หน้าตาที่หล่อเหลา แต่เป็นเพราะเขามีความสามารถด้านวิศวกรรมเครื่องกลและกีฬา โดยเฉพาะบาสเก็ตบอลรูปร่างสูง 185 ซม. ผิวคล้ำแดดนิด ๆ ดวงตาคมเข้มที่มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่า...เขาไม่ใช่คนที่จะเข้าหาใครก่อน ทำให้เขามีเพื่อนสนิทเพียงแค่ภูผา และธามเท่านั้นแต่วันหนึ่งใครบางคน...ก็เดินเข้ามาในหัวใจเขาโดยไม่ทันตั้งตัว‘มีนา’เพื่อนร่วมรุ่นที่รู้จักกันผ่านการแนะนำของภูผา เธอสดใส ร่าเริง เป็นธรรมชาติ เก่ง และเป็นคนเดียวที่กล้าแกล้งเขาแบบไม่กลัวข่าวลือทุกวันหลังเลิกเรียนมีนามักจะขโมยลูกชู้ตของเขาในสนามบาส แล้ว