Lahat ng Kabanata ng รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู: Kabanata 21 - Kabanata 30

ภายในห้องน้ำของเพนต์เฮ้าส์สุดหรู...เมษายืนตัวตรงหน้ากระจก มือกำชายเสื้อนอนแน่นอย่างประหม่า เธออยากจะเบิ๊ดกระโหลกไอ้พี่คินให้หงายหลังจริง ๆ ... ชุดที่เลือกมาให้ นี่มันคืออะไรก๊านน!?ทั้งที่ความจริงแล้ว มันก็แค่เสื้อเชิ้ตผ้าซาตินบางเบาสีชมพูนู้ด ยาวคลุมต้นขาเพียงนิดเดียว—ไม่มีลวดลาย ไม่มีลูกไม้ ไม่มีความวาบหวามแบบโจ่งแจ้งแต่ปัญหาคือ... ใส่แล้วมัน รู้สึกไม่ปลอดภัยต่อใจตัวเองเลยสักนิด!“แง๊ ทำไมไอ้พี่คินต้องให้ใส่ชุดแบบนี้ด้วยล่ะ ฮือออ...”เธอบ่นงึมงำ ใบหน้าแดงระเรื่อ มือยังวุ่นอยู่กับกระดุมเม็ดสุดท้ายที่ไม่ยอมติดดี ๆ สักที“ก็แค่เสื้อเชิ้ตผู้หญิงตัวใหญ่...แต่พอใส่แล้วทำไมมันดู...ไม่ใช่ผู้หญิงดี ๆ เลยล่ะคะ ฮือ...”ขาเรียวยืนสั่นนิด ๆ ขณะก้าวเข้าใกล้ประตู ในหัวมีแต่ภาพที่ ไม่ควรคิด — กลิ่นสบู่บนตัวคีตะ เสียงเขาหัวเราะ... และหยดน้ำจากกรามคม ๆ ตอนเปิดประตู...“บ้าเอ๊ย!! หนูจะไม่ยอมแพ้ให้ความเขินอีกแล้วค่ะ!!”เธอสูดหายใจลึก กำชายเสื้อแน่น แล้วเปิดประตูออก...อย่างช้า ๆแอ๊ด...คีตะที่นั่งอยู่บนโซฟา เงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเขาสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงวอร์ม ท่าทางผ่อนคลาย ขณะยกแก้วโกโก

หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์ลักพาตัว...ค่ายอาสาสร้างระบบไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ ณ หมู่บ้านกลางหุบเขา กลายเป็นโอกาสพิเศษที่เมษาและคีตะได้กลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้ง — ท่ามกลางธรรมชาติที่เงียบสงบ เสียงลำธารที่ไหลริน และกลิ่นดินชื้นจากป่าหลังฝนเส้นทางลูกรังขรุขระทอดยาวผ่านแมกไม้เขียวขจี สลับกับทิวเขาที่โอบล้อมหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งถูกเลือกเป็นสถานที่หลักสำหรับกิจกรรมในครั้งนี้ นักศึกษาจากหลายคณะมาร่วมแรงร่วมใจ ทั้งเพื่อช่วยเหลือชาวบ้าน และเรียนรู้วิถีชีวิตเรียบง่ายที่ต่างจากเมืองใหญ่คีตะในชุดเสื้อยืดซีดกับกางเกงลุยป่า เดินถือแผงโซลาร์เซลล์อยู่ข้าง ๆ เมษา... ดวงตาเขาแม้จะสอดส่องระมัดระวัง แต่แววบางอย่างกลับอ่อนลงทุกครั้งที่สายตามองไปทางเธอเมษาเองก็ยิ้มกริ่มไม่หยุด — ดีใจจนแทบเก็บไม่มิดที่ได้อยู่กับเขาแบบนี้อีกครั้งในกลุ่มอาสายังมีพริ้มเพื่อนสาวสายฮาจากคณะสถาปัตย์ฯ ที่เรียกได้ว่าเป็นเจ้าประจำของความปั่นป่วน คอยชวนหัวเราะตลอดทาง และที่สำคัญ...เข้าขากับภูผาราวกับคู่หูดูโอ้แห่งความอลเวงไอแดดยามบ่ายคล้อยทอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลำแสงวูบไหว เสียงนกป่าบินเฉียดเหนือศีรษะ พร้อมลมหอบกลิ่นหญ้าเปียกหลังฝนเมื

หลังมื้อเย็นผ่านพ้นไปไม่นานเสียงพูดคุยคึกคักเริ่มดังขึ้นทั่วลานกิจกรรมกลางค่ายที่กำลังก่อกองไฟใหญ่ ทุกคนทยอยนั่งล้อมวงเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมยามค่ำคืนที่พี่ประสานงานออกตัวไว้แต่แรกว่า... ‘คืนนี้มีอะไรพิเศษแน่นอน!’“กิจกรรมทดสอบความกล้า ‘Night Challenge!’ จะเริ่มในอีก 15 นาที”เสียงประกาศของพี่ประสานงานดังขึ้นท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน“จับคู่กันเป็นทีม 2 คน แล้วเตรียมรับซองภารกิจ เพื่อเดินเข้าป่าฝ่าด่านทดสอบ!”เสียงฮือฮาโหมกระหน่ำทันที ทั้งตื่นเต้น ทั้งหวาดเสียวเมษาหันซ้ายแลขวา พลางมองหาใครบางคนที่เธอหวังลึก ๆ ว่าจะได้จับคู่ด้วย...แต่คีตะกลับยังไม่ปรากฏตัวเลยแม้แต่เงา“ทีมที่ 3: เมษา กับ…พี่ภัทร!”“หา? หนูเหรอคะ?”เมษาเบิกตากว้างขึ้นนิด ๆ ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันไปสบตากับพริ้มที่รีบยิ้มล้อทันที“เอ๋...พี่ภัทรเหรอคะ?”“อ้าว ไม่รู้จักเหรอ” รุ่นพี่สาวข้าง ๆ โน้มตัวมากระซิบเสียงกลั้วหัวเราะ“พี่เขาอยู่ปี 4 เครื่องกล นิสัยดีมากเลยนะ อบอุ่นสุด ๆ เลยล่ะ~”เมษาหัวเราะแห้ง ๆ ทั้งที่ในใจรู้สึกเหมือนโดนพรากฝันไปเฉย ๆ เธอไม่ได้ไม่อยากร่วมกิจกรรมหรอกนะ... แต่ก็อดรู้สึกผิดหวังนิด ๆ ไม่ได้เธอก้มลง

แดดยามเย็นของวันที่สองเริ่มอ่อนแรง เงาของต้นไม้ทอดยาวไปทั่วลานดินหน้าศาลาอย่างแผ่วเบาเมษากำลังเดินตรงไปยังห้องเก็บของสดข้างโรงครัว เธอถูกมอบหมายให้เป็นลูกมือช่วยพี่ ๆ จัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นวันนี้มือเรียวถือถุงเปล่าไว้ในข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างยกขึ้นปัดเหงื่อบนหน้าผาก ภายในใจกำลังคิดถึงเมนูอาหารโปรดของพี่คีตะ‘ดีล่ะ วันนี้แอบทำกะเพราหมูสับให้พี่คีตะดีกว่า’เมษาอมยิ้มพลางฮัมเพลงเดินไปด้วย ในขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวผ่านมุมหนึ่งของอาคาร...เสียงสนทนาพูดคุยกันก็ดังลอดออกมา“แหม...นึกว่าจะเลิกทำตัวเป็นนางเอกเสียที”“ใช่ ทำเป็นแกล้งล้มให้คีตะช่วย น่ารังเกียจจริง ๆ นะยะ”เมษาหยุดเดินทันที เสียงถากถางที่ดังลอดออกมาจากหน้าต่างไม้เก่า ทำให้เธอหรี่ตาลงอย่างไม่พอใจเมษามองผ่านบานหน้าต่างไม้ที่เปิดแง้มอยู่ ด้านในคือห้องเก็บวัตถุดิบอีกห้องเล็ก ๆ และเธอเห็นมีนากำลังนั่งก้มหน้าอยู่ข้างลังผักที่กระจายเกลื่อนพื้น รายล้อมด้วยกลุ่มหญิงสาวรุ่นพี่ 2–3 คน ที่เธอจำได้ว่าเป็นสายแอนตี้ตัวแม่ของค่ายนี้“ชอบทำตัวสนิทกับคีตะ”“คิดว่าเด่นนักเหรอ?”“คิดเหรอว่าคีตะจะกลับมาชอบคนแบบเธออีก?”คำพูดนั้น...แทงลึกเกินก

หลังจากที่คีตะสั่งเค้กวันเกิดเรียบร้อยแล้วที่ร้านของป้าแมรี่ ร้านเค้กชื่อดังที่ไม่ว่าใครก็ต่างก็ชื่นชอบ ร่างสูงในเสื้อฮู้ดสีเทาและกางเกงยีนส์ขยับข้อมือดูเวลา ก่อนจะเปลี่ยนใจไม่กลับบ้านในทันทีเขาเดินทอดน่องเข้าไปในตัวห้างสรรพสินค้าอย่างไม่มีเป้าหมายแน่ชัด ผู้คนเดินสวนกันไปมา เสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ คลอในอากาศ มีกลิ่นหอมของขนมและเครื่องสำอางลอยปะปนอยู่ในบรรยากาศคีตะเดินช้า ๆ ผ่านร้านเสื้อผ้า ร้านเครื่องเขียน จนกระทั่งหยุดยืนอยู่หน้าร้านเครื่องประดับแบรนด์หรูแห่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัวสายตาคมเหลือบมองผ่านกระจกหน้าร้าน เห็นสร้อยคอสีเงินบางเส้นวางอยู่ในตู้โชว์ พร้อมจี้เล็ก ๆ รูปดอกไม้สีชมพูพาสเทล ซึ่งดูคล้ายดอกไม้ที่เขาเคยเห็นในหนังสือเมื่อตอนเด็ก ๆ“ดอกเมษา...”เขาพึมพำชื่อของเธอในใจ แล้วพลันนึกขึ้นได้ว่า ครั้งหนึ่งแม่เคยบอกว่า ชื่อของเมษา มีที่มาจากคำว่า ‘เมษา’ หรือ ‘April’ ซึ่งเป็นเดือนที่เต็มไปด้วยความสดใสของฤดูใบไม้ผลิในเมืองนอก และในไทยก็เป็นเดือนของความร้อนแรง สดใส มีชีวิตชีวา เปี่ยมพลัง...เหมือนตัวของเมษาไม่มีผิดดวงตาคมนิ่งมองจี้รูปดอกไม้ในตู้โชว์อีกครั้ง มันไม่ใช่ดอกไม้ชื่อเมษา แต่กลับ