รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู

รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู

last updateÚltima actualización : 2025-11-08
Por:  เซเรียCompletado
Idioma: Thai
goodnovel16goodnovel
No hay suficientes calificaciones
48Capítulos
2.5Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

💞 “หนูไม่ได้อยากเป็นน้องพี่...หนูอยากเป็นของพี่ต่างหาก” 💞 เมื่อ ลูกสาวมาเฟียผู้หวานซ่อนคม ต้องมาอยู่บ้านเดียวกับ รุ่นพี่วิศวะสุดฮอต ที่เธอแอบรักมาครึ่งชีวิต จากความผูกพันกลายเป็นความรู้สึก ที่ไม่มีใครห้ามหัวใจได้อีกต่อไป…

Ver más

Capítulo 1

ตอนที่ 1 พบกันอีกครั้ง...ในบ้านเดียวกัน

脳腫瘍と診断された後、白石紗季(しらいし さき)は二つの事実を知ることになった。

一つは黒川隼人(くろかわ はやと)との婚姻届が偽物だったこと。もう一つは実の息子――黒川陽向(くろかわ ひなた)もその事実を知っており、他人を母親として望んでいたこと。

この時紗季は自分の家族を捨て、全てを彼らに捧げた七年間が、まるで茶番だったことを悟った。

そこで紗季は三つのことを実行し、この薄情な父子の前から完全に姿を消すことにした。

一つ目は、一ヶ月前に予約していた結婚七周年記念のキャンドルディナーをキャンセルし、陽向の幼稚園のクラスLINEグループと、父子の健康のために入っていた数十の健康関連のグループから退会すること。

二つ目は、医師からストレステストを受け、特効薬を処方してもらい、海外まで移動できる体調を確保すること。

三つ目は、七年間連絡を絶っていた兄の白石隆之(しらいし たかゆき)に電話をかけ、遠くへ嫁いだことを後悔して、帰りたいと告げること。

――

「紗季さん、がん細胞が脳神経を圧迫しています。早急な決断が必要です」

消毒液の匂いが漂う病院の廊下で、医師の言葉が今も紗季の耳に響いていた。

全身を震わせながら、しわくちゃになった検査結果の用紙を握りしめた。

最近頭痛や嘔吐に悩まされ、時々鼻血も出ていた。

寝不足による単なる体調不良だと思っていたのに、検査結果は恐ろしい事実を突きつけてきた。

医師は治療方針を選択する必要があると言った。

手術をして五十パーセントの生存確率に賭けるか。

それとも保守的な治療を選び、投薬と化学療法で髪の毛は抜け落ちるが、あと数年の命を繋ぐか。

紗季はその五十パーセントという確率に賭けることが怖かった。

幼い頃から注射さえ怖がっていた彼女にとって、冷たい手術台の上で生死を分ける選択をすることは想像もできないほど怖かった。

しかし手術をしなければ、脳の腫瘍は大きくなり、苦しみながら死んでいくという残酷な現実が待っている。

紗季は目を閉じ、隼人のことを考えた。

彼女は隼人と結婚してもう七年になる。彼女は彼を愛していて、まだ長い間一緒に生活したいと思っている。

そして何より、二人は頭がよく、優秀な息子――陽向を一緒に育てている。

人生で最も大切な二人のことを考えると、勇気が湧いてきた。

彼女は立ち上がり、医師の診察室のドアを開けた。

「先生、決心しました。開頭手術の予約をお願いします」

医師は厳かな表情で言った。

「五十パーセントの確率です。怖くないのですか?」

紗季は微笑んだ。「怖くありません。夫と子供が私の側にいてくれると信じています。二人がいれば、何も怖くありません」

医師はゆっくり頷いた。

「分かりました。一ヶ月後の手術を予約しておきます」

紗季は病院を出て、急いで帰宅した。夫と子供の慰めと支えが欲しかった。

家政婦は隼人が会社に行ったと告げた。

紗季は急いで黒川グループへ向かい、社長室の前まで来た。

中に入る前に、男性の声が聞こえてきた。

「隼人、紗季にお前が美琴を秘書にしたことを知られたら、怒るんじゃないか?」

紗季は凍りつき、ドアの隙間から隼人の親友――青山翔太(あおやま しょうた)の姿をはっきりと見た。

美琴?

美琴!

この名前は彼女にとってあまりにも馴染みがあった。隼人が十年もの間、心の奥底に秘めていた初恋の人だった。

机に向かって座る隼人は目を伏せ、袖をまくり上げた。黒いシャツの襟元は少し開いていて、どこか冷たい既婚者の雰囲気を醸し出していた。

彼はいらだって言った。

「会社のことに口を出すな」

翔太は首をすくめ、苦い顔をした。

「まあね、俺はこの何年もお前の面子を立てて、紗季のことを奥さんって呼んできたけど、周りの人はみんな、お前たちが偽装結婚だって知ってるよ。それに婚姻届は俺が偽造したんだ。ハハハハ!」

これを聞いた紗季は、顔が真っ白になり、その場で凍りついた。

彼女は......何を聞いたのだろう?

隼人との結婚は......偽装だったの?

隼人はオフィスのドアに背を向けて座り、ドアの外に人が立っていることに全く気付いていなかった。

翔太は好奇心に駆られて尋ねた。

「隼人、なんで黙ってるの?今美琴が戻ってきたんだから、早く紗季と別れればいいじゃん?当時紗季がしつこく迫って、お前が酔っ払ってた時に誘惑して妊娠したから、子供の戸籍のために仕方なく偽装結婚したんだろ。その結果、美琴が傷ついて出て行って、今やっと戻ってきたわけだし」

紗季は息を飲んだ。

激しい頭痛が襲ってきて、紗季は口を押さえ、必死に吐き気をこらえた。

あの夜、バーに翔太も確かにいたはずなのに!

自分は隼人にお酒を勧めてなどいなかったのに、隼人はビジネスライバルに薬を盛られていた。翔太はそれを分かっていたはずだ。

自ら「解毒剤」になろうとして、隼人とホテルへ行ったのだ。

なぜすべての責任を自分一人に押し付けるのか?

翔太は軽く笑い、からかうような口調で言った。

「お前はいつ美琴と結婚するつもりだ?当時彼女は重い心臓病にかかって、お前の足手纏いになるのを恐れて去った。紗季にその隙を突かれたんだろう?美琴はもともとお前の妻になるはずだったのに!」

隼人は鋭い視線で翔太を見つめた。

その目は氷のように冷たく、警告が伝わってくる。

「俺と紗季には陽向がいるんだ......」

紗季は全身を激しく震わせ、立っているのがやっとだった。

彼女は彼らの会話に吐き気を催した。聞き続けられなくなり、そのままトイレに駆け込んだ。

そのため隼人が言いかけていた言葉を聞き逃してしまった。

紗季は洗面所で激しく嘔吐した。

残酷な真実に吐き気を催したのか、脳腫瘍による生理反応なのか分からなかった。

女性社員が入ってきて驚き、急いでティッシュを差し出した。

紗季は目を赤くしてティッシュを受け取り、泣くよりも醜い笑顔を作って言った。

「ありがとうございます......隼人には私が来たことを言わないでください」

彼女は振り返り、よろめく足取りで会社を出て、まるで生ける屍のように街をさまよった。頭の中では、隼人との初めての出会いが思い返されていた。

7年前、彼女は海外でも有名なデザイナーで、兄――隆之のジュエリー会社で重要なポジションを担っていた。その頃、隼人とは何の接点もなかった。

ある出張の際、紗季がホテルを出たところで突然スカートが裂けてしまったのだ。

彼女が露出してしまいそうになり、ひどく恥ずかしく慌てていた時、隼人が高級車から降りてきて、彼女の前に歩み寄り、スーツの上着を差し出した。

「腰に巻いてください」

適切な援助が、見知らぬ環境での彼女の窮地と不安を一瞬で解消した。

彼女は顔を上げると、かっこいい顔に一目惚れした。

それ以来紗季は彼のことが忘れられず、隆之を通じてコネを作り、あらゆる手段を尽くして隼人との仕事上の接点を作り、積極的に追いかけた。

隼人の心の中に忘れられない初恋相手がいることを知りながらも、彼女は決して諦めなかった。

その後、酒の席で偶然会ったことがきっかけとなって二人は親しくなった。紗季が妊娠したことで、自然な流れで結婚することになったのだ。

紗季は新婚初夜のことを覚えていた。彼女は隼人に尋ねた。

「私は責任を取れとは言わなかったのに、なぜ私と結婚してくれたの?」

いつも冷淡な隼人が、初めてあんなに真剣に彼女を見つめ、ゆっくりと答えた。

「お前に、そして俺たちの子供に、家族を与えたいんだ」

この一言のために、紗季はこの結婚に全てを捧げた。彼女は隆之の強い反対を押し切って自身のキャリアを捨て、国内に留まり、妻として母として全力を尽くした。

しかし今、彼女が全てを捧げた結婚は最初から最後まで偽りだったのだ!

隼人は最初から彼女を本当の妻とは見ていなかった!この7年間、彼の心には別の女性がいて、彼女とは夫婦のふりをしていただけだった!

紗季の心はまるで血を流すように痛んだ。最初から最後まで完全な笑い物だったことを痛感した。

彼女は決心した。

一ヶ月後、もし手術が成功して生き延びたら陽向を連れて出て行こう。

隼人は陽向のことを遠慮する必要はない。好きな人と結婚すればいい!

子供のことを考えると、紗季に少し力が戻ってきたような気がした。

彼女は家に駆け戻り、階段の入り口まで来たところで、陽向が執事――森下玲(もりした れい)と話しているのが聞こえた。

「パパとママの婚姻届が授与されてないって、ママが知ったらどうなると思う?」

陽向の幼い声が聞こえてきた。

紗季は目を見開き、その場に立ち尽くした。

玲は優しく笑って答えた。

「仕方がないですよ、坊ちゃま。ご主人様は奥様のことをお好きではないですからね、それはご存知でしょう」

陽向は子供らしく鼻を鳴らした。

「実は僕もママのこと、あんまり好きじゃないんだ。僕は美琴さんの方が好き!すっごく優しいんだよ。ママが僕をパパの会社に連れて行くたびに、美琴さんはいっぱいおいしいものとか、面白いものをくれるんだ。ママみたいに、お菓子を食べ過ぎちゃダメだとか、勉強しなさいとか言わないし。うるさくないんだよ!美琴さんがパパと結婚できたらいいのにな!」

紗季は掌を強く握りしめたが、気を失いそうになった。

育てた実の子供までもが、隼人と同じように、彼女にこれほど冷たく無情だとは予想していなかった。

紗季は過去の「母子の愛」「夫婦の睦まじさ」という温かな情景を思い出したが、今となってはそれが全て夢だったと感じた。

これは甘美に見えて、実は恐ろしい悪夢だった。

当時、隆之が結婚のことに強く反対したのは、彼女が苦労することを心配してのことだった。彼女は隆之の言葉に耳を傾けるべきだったのだ。

もし隆之が隼人のしたことと陽向の態度を知ったら、きっと怒り狂って刃物を持って殺しに来るだろう。

紗季は胸の痛みで目を瞬かせ、黙って階段を降りた。

彼女は夫と子供のために死を恐れずに、手術台に横たわることを決意したが、今ではその支えとなっていた希望も完全に粉々に砕けてしまった。

彼女はリビングに来て、電話をかけた。

「お兄ちゃん、隼人と離婚したい。家に帰ってもいいかな?」
Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
48 Capítulos
ตอนที่ 1 พบกันอีกครั้ง...ในบ้านเดียวกัน
เสียงเครื่องยนต์หรูดับลงหน้าบ้านทรงโมเดิร์นสไตล์มินิมอลหลังใหญ่ในย่านใจกลางเมืองหลวง…คีตะ โชติธาดา เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคาย นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 สถาบันดัง ปลดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะ ขยี้ผมเล็กน้อยก่อนเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อยตามประสาคนเรียนโหดวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเทอม...เขาจะได้พักผ่อนยาว ๆ ตลอดสองเดือนช่วงปิดเทอมเสียทีทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน กลับได้ยินเสียงหัวเราะของใครบางคน เสียงใส ๆ ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน… แต่ฟังแล้วทำให้คิ้วเขากระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“คีตะ~ กลับมาแล้วเหรอลูก!”คุณแม่อัญญาเอ่ยเรียก พลางเดินนำเด็กสาวในชุดเดรสสีชมพูที่ดูสดใส และ…หน้าตาคุ้น ๆ แต่อ่อนวัยกว่าเขาเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้“นี่น้องเมษาไงจ๊ะ… ลูกของคุณดิลกกับปาริฉัตร เพื่อนสนิทพ่อแม่น่ะ”คีตะปรายตามองเธออย่างสุภาพ — ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากนิด ๆ ตามมารยาท…แต่ดวงตาคมเข้มนั้นเฉยชาอย่างสิ้นเชิงในขณะที่เขาคิดว่า ‘น้องเมษา’ ก็เป็นแค่เด็กสาวน่ารักคนหนึ่ง—เธอ…กลับมองว่า...เขาคือเจ้าชายในฝันมาตลอด 10 ปี!‘พี่คีตะ!! ‘เมษา ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำ ใจเต้นระรัวเหมือนจะหลุดออกจากอก เธอพย
Leer más
ตอนที่ 2 กิจวัตรของ...ว่าที่เมียพี่คี
“เมษา...หนูหั่นแครอทเป็นดอกไม้อีกแล้วเหรอลูก~”เสียงหัวเราะนุ่มของคุณอัญญาดังขึ้นจากห้องครัว ตั้งแต่เช้าแสงแดดยังอุ่นอ่อน และกลิ่นขนมปังอบกับเบคอนก็ลอยตลบอบอวลทั่วบ้าน“ก็หนูอยากให้คุณลุงคุณน้าทานอาหารแล้วอารมณ์ดีค่ะ”เมษายิ้มหวาน ขณะวางแครอทรูปหัวใจลงในกระทะข้างไข่ดาว รูปหัวใจก็เช่นกันตลอดสองเดือนก่อนเปิดเทอมแทนที่จะไปเที่ยวพักผ่อนหรือช็อปปิ้งเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป เมษาใช้ชีวิตอยู่ในครัว ทำอาหารกับคุณน้าอัญญาทุกเช้า — และแน่นอนว่าเธอทำด้วยใจทั้งหมด…เพื่อผู้ชายที่ชื่อ ‘คีตะ’“พี่คีตะคะ กาแฟค่ะ”เธอถือแก้วกาแฟดำมาเสิร์ฟตรงหน้าชายหนุ่มผู้มีผมสีเข้มยุ่งเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน คีตะนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงระเบียงบ้านด้านข้าง หันมารับแก้วอย่างเกือบจะไม่ทัน“ขอบใจ”เขารับไปแค่สั้น ๆ แต่แค่นั้นก็ทำให้เมษาระเบิดหัวใจตัวเองเบา ๆ‘ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบให้ใส่น้ำตาล...แต่หนูเติมความหวานไว้ในสายตาแล้วนะคะ’เธอแอบคิดในใจ ก่อนจะรีบถอยห่างไปตั้งหลักพอตกบ่ายเธอมักจะนั่งเล่นหมากรุกกับคุณลุงธนาผู้สุขุม ใจเย็น และชอบวางหมากเหมือนวางแผนธุรกิจ“แน่ใจนะว่าเดินหมากตรงนี้?”“มั่นใจค่ะลุง” เมษายิ้มตาหยี แล้ววาง
Leer más
ตอนที่ 3 เปิดเทอมวัยใส...มีแต่เรื่องยุ่ง
เช้าวันนี้ที่บ้านของคีตะ...เป็นวันเปิดเทอมใหม่วันแรก“คีตะ เปิดเทอมวันแรก พาน้องไปด้วยนะ”คุณอัญญาหันมาบอกลูกชายขณะวางจานไข่กระทะบนโต๊ะอาหารคีตะ—ในชุดเสื้อช็อปวิศวะพับแขน กับกางเกงยีนส์ซีดตัวเก่ง เหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่เดินลงมาจากบันได...สายตาเขาชะงักไปชั่วครู่เสื้อนักศึกษาพอดีตัวกระชับช่วงเอวและหน้าอก...กระโปรงพรีสสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยพอให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ผมหางม้าถูกรวบหลวม ๆ เผยใบหน้าใสซื่อ แต่เต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่เขาไม่กล้าอธิบายรองเท้าผ้าใบสีขาวดูสดใสเข้ากับบุคลิกเด็กปีหนึ่งสุด ๆ“ผมไปมอไซค์นะ...เมษาจะไหวเหรอ?” เขาถามเสียงเรียบ แต่แววตานั้นแอบเหลือบมองขา พลางคิดในใจ...ยังดีที่ไม่โป๊...“สบายมากค่ะ พี่คีตะ~” เมษาตอบใบหน้ายิ้มระรื่น“หนูใส่กางเกงขาสั้นกันโป๊ไว้แล้วค่ะ!”เธอชูนิ้วเป็นรูปตัววี ประกอบรอยยิ้มสดใส มั่นใจสุด ๆคีตะกระแอมเบา ๆ แสร้งเมิน“อืม งั้นก็...ไปกัน”เมษาวิ่งตามไปยังลานจอดรถ พร้อมสายตาที่จับจ้องมอเตอร์ไซค์คันโปรดของเขา—ดูเคติ มอนสตาร์ สีดำด้าน ที่ทั้งสวย หรู ดูแพงแบบมีระดับพอเห็นเขายื่นหมวกกันน็อคให้ เธอก็กระโดดขึ้นซ้อนท้ายทันที (แถมแอบเขยิบให้แนบชิ
Leer más
ตอนที่ 4 รอยยิ้มของคุณหนู...กับหมัดของนักสู้
แดดยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแรง—นักศึกษาทยอยเดินออกจากตึกเรียน เมษากับพริ้มเดินออกมาด้วยกัน เพราะพวกเธอตั้งใจจะไปร้านคาเฟ่ที่ชาวโซเชียลรีวิวเอาไว้ทั้งสองคนพูดคุยกันหัวเราะคิกคัก เดินเลี้ยวไปยังทางเดินข้างคณะ เพื่อมุ่งไปยังลานจอดรถของวิศวะ กลับพบว่าทางเดินถูกบล็อกด้วยสาวรุ่นพี่กลุ่มหนึ่ง—ชุดนักศึกษาพอดีตัว รองเท้าส้นสูง และท่าโพสกอดอกเหมือนพร้อมจะถ่ายขึ้นปกนิยายนางร้าย“จะรีบไปไหนจ๊ะ...น้องปีหนึ่ง”เสียงหวานติดเย็นดังขึ้นจากหญิงสาวผมประบ่า หน้าคมแต่งหน้าจัด ยืนอยู่กลางกลุ่มด้วยท่าทางน่าเกรงขาม“น้องชื่อเมษาใช่มั้ย? เมษา…ที่ซ้อนท้ายคีตะมาเมื่อเช้า?”พริ้มจับแขนเมษาเบา ๆ ทันที สัญชาตญาณบอกว่า ไม่ปลอดภัยแล้วแน่ ๆเมษาหันกลับมา มองรุ่นพี่ทุกคนด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน แต่ในแววตากลับเยียบเย็นอย่างน่าประหลาดริมฝีปากแดงธรรมชาติยกยิ้มนิด ๆ“ค่ะ เมษาเอง แล้วมีอะไรเหรอคะ รุ่นพี่?”“แหม...ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่จะถามเฉย ๆ ว่าน้องมีสิทธิ์อะไรถึงได้ใกล้ชิดกับคีตะขนาดนั้น?”“สิทธิ์เหรอคะ?” เมษากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะโน้มตัวเล็กน้อย“หนูก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่หนูอยู่บ้านเดียวกันกับพี่คีตะน่ะค่ะ~”ผ่าม!คำตอบของเธอท
Leer más
ตอนที่ 5 ลีดนี้...เพื่อพี่คนเดียว~
หลังจากผ่านไปสองสัปดาห์ในรั้วมหา’ ลัย—ช่วงหัวค่ำวันหนึ่ง บรรยากาศในบ้านก็เงียบสงบ แสงไฟสีวอร์มไลท์ส่องออกมาจากโคมไฟหัวเตียงในห้องแต่ละห้องอย่างอบอุ่นเมษาในชุดนอนเสื้อยืดลายแมวน้อยกับกางเกงขาสั้นสีชมพูพาสเทล ผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นมวยเล็ก ๆ หนึ่งข้าง เธอยืนลังเลอยู่หน้าห้องพี่คีตะ มือหนึ่งถือหนังสือฟิสิกส์ อีกมือเคาะประตูเบา ๆก็อก ๆ ๆไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาเปิดประตู แล้วใบหน้าหล่อเข้มของคีตะในชุดเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงผ้าลำลองก็มาปรากฏตรงหน้า“หืม? มีอะไรรึ?”“หนู...ขอโทษที่รบกวนค่ะ แต่คือว่า...”เมษายกหนังสือขึ้นบังหน้า ทำตาใสแป๋วมองเขา“วิชาฟิสิกส์มันยากจังเลย หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ โดยเฉพาะเรื่องเวกเตอร์กับแรงลัพธ์ พี่คีตะช่วยสอนหนูหน่อยได้มั้ยคะ?”คีตะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูออกกว้างขึ้นแล้วพูดเรียบ ๆ“เข้ามาสิ”เมษายิ้มหวาน รีบเดินตัวปลิวเข้าไปนั่งขัดสมาธิบนพรมข้างเตียง เปิดหนังสือออกพาดบนโต๊ะญี่ปุ่นเตี้ย ๆ ที่วางโน้ตบุ๊กไว้คีตะนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบดินสอขึ้นมาแล้วเขียนสมการลงบนสมุดอย่างคล่องแคล่ว“เนื้อหานี้ไม่ได้ยาก ถ้าเข้าใจภาพรวม ฉันจะอธิบายให้ฟังง่าย ๆ ...”เมษาทำหน้าเห
Leer más
ตอนที่ 6 ลีดเดอร์ข้างสนาม...หัวใจพี่เริ่มสั่นไหว
บ่ายแก่ ๆ ของวันพุธ แสงแดดอ่อนส่องลอดใบไม้ เข้าปะทะสนามบาสกลางแจ้งของมหา’ ลัย R.C.U.เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นสนามเป็นจังหวะเดียวกับเสียงลูกบาสกระทบพื้น... ทั้งหมดเป็นฉากหลังของการซ้อมทีมบาสที่กำลังคึกคักด้านข้างสนาม — เป็นพื้นที่ของทีมเชียร์ลีดเดอร์ ที่กำลังซ้อมท่าเต้นสำหรับแมตช์ใหญ่ของปี“ห้า...หก...เจ็ด...แปด!”เสียงพี่เชอรี่ตะโกนบอกจังหวะเมษาอยู่ในแถวหน้า ขยับท่าเต้นเป๊ะทุกจังหวะ แขนเรียวเหยียดตรง สะโพกโยกอย่างมั่นใจ ท่ามกลางเสียงชมจากรุ่นพี่ในทีม“ยิ้มแบบนั้น...คู่แข่งแพ้หมดแน่ ๆ”พี่เชอรี่กระซิบกับพิมเพื่อนรักที่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง“ดีสิ ทีมบาส R.C.U เราจะได้ชนะ”🏀ฝั่งสนามบาส“โยนเข้า! เอ้า! ซ้าย!!”คีตะกำลังเทรนรุ่นน้องในทีมอย่างจริงจัง เสื้อซ้อมสีกรมท่าเปียกชื้นด้วยเหงื่อ กล้ามแขนแน่นขยับอย่างแข็งแรงทุกจังหวะของการเลี้ยงบอล“มึง ๆๆๆๆ”เสียงภูผาตะโกนเรียกเพื่อนอย่างตื่นเต้น“ดูตรงนั้นดิ ๆๆ!”คีตะหันไป...และชะงักไปครู่หนึ่งในสายตาของเขาตอนนี้ — เมษากำลังเต้นท่าโคเวอร์เพลงเกาหลีอย่างคล่องแคล่ว เสื้อซ้อมครอปสีขาวสะอาดโชว์เอวบาง มัดผมหางม้ารวบสูง เหงื่อเล็ก ๆ บนหน้าผากสะท้อน
Leer más
ตอนที่ 7 ไข่ดาวหนึ่งฟอง...กับเกมที่เล่นแล้วใจสั่น
กลิ่นข้าวสวยหอมกรุ่นกับผัดกะเพราหมูสับร้อน ๆ ถูกวางลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างพิถีพิถันเมษาเดินมาพร้อมจานใบเล็กในมือ แยกใส่ไข่ดาวที่ทอดใหม่—ไข่แดงยังเยิ้มสวยน่ากิน วางประกบไว้ข้างจานของคีตะ“เชิญค่ะ คุณผู้ชาย~”เธอยิ้มบาง ๆ ทำเสียงล้อเลียนนิด ๆ ขณะเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งฝั่งตรงข้ามคีตะมองจานข้าว ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ“หน้าตาดีกว่าที่คิดแฮะ...”“หืม? ข้าวกะเพราน่ะเหรอคะ?”“เปล่า...” เขาวางช้อนในมือแล้วเอนตัวพิงพนักพิงเล็กน้อย“…หมายถึงแม่ครัวน่ะ”เมษาชะงักมือขณะกำลังจะตักข้าวให้ตัวเอง หัวใจเธอเต้น “ตึก” ขึ้นอีกครั้งแต่คีตะกลับหันกลับมาก้มหน้ากินข้าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น‘ฮะ...แกล้งเรารึเปล่าเนี่ย’‘หรือเขาแค่พูดไปงั้น ๆ ...หัวใจมันเต้นแรงเลยยัยเมษา’“อ๊ะ…ไข่แดงไม่สุกนะคะ ระวังแตกใส่เสื้อนะ” เมษารีบเปลี่ยนเรื่องแต่คีตะกลับตักไข่แดงขึ้นมาทั้งคำ แล้วใส่ปากเฉย ๆ“อืม...ไม่เลว”‘คำชมสั้น ๆ ของเขา...มันทำไมถึงเหมือนรางวัลใหญ่ขนาดนี้เนี่ย?’เมษายิ้มเขิน ๆ หัวเราะเบา ๆ แล้วตักข้าวของตัวเองบ้าง แต่มือกลับสั่นนิด ๆ จนเกือบทำช้อนหล่นคีตะเงยหน้ามามอง ก่อนพูดอย่างไม่ทันคิด“กินดี ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวหกห
Leer más
ตอนที่ 8 ยืนข้างสนาม…แต่หัวใจอยู่ในสนามกับพี่
⏱ ครึ่งแรก – R.C. Hawks vs. SUT Blazeสนามแข่งขันกลางแจ้งของมหา’ ลัย R.C.U. ยามบ่ายแก่ ๆ แต่ความร้อนแรงไม่ได้มาจากแสงแดด...แต่มาจากเสียงกรี๊ดของแฟนคลับที่ดังก้องทั่วแสตนด์!เสียงนกหวีดเริ่มเกมเพิ่งจางหายไปในอากาศ จังหวะนั้นเอง—“ปัง!!”เสียงลูกบาสกระแทกพื้นกลางสนามดังสนั่น ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อหมายเลข 7 จะพุ่งเข้าไป ฉกลูก อย่างว่องไวราวสายลมเสื้อทีมสีน้ำเงินเข้มโอบรัดแผ่นหลังกว้าง กล้ามเนื้อแน่น เคลื่อนไหวอย่างแม่นยำทุกจังหวะ ผิวแทนเหงื่อซึมสะท้อนแดด…เป็นประกายจนสาว ๆ หายใจไม่ทั่วท้องคีตะ...ไม่มีแววลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียวเขาเลี้ยงลูกผ่านแดนกลางด้วยจังหวะที่ เร็วแต่แม่นราวจับเวลา เท้าก้าวสับหลอก—หนึ่ง ซ้าย หนึ่ง ขวา กองหลัง SUT Blaze ถึงกับกะจังหวะพลาด ถอยชนกันเองกลางสนาม!เสียงฮือฮาจากแสตนด์ด้านตะวันออกดังขึ้นพร้อมเสียงเชียร์แบบคุมไม่อยู่!“กรี๊ดดดด!!! พี่คีตะ!!!”“ที่หนึ่งในใจหนูวววว~!!”ร่างสูงกระโดดขึ้นอย่างสง่างาม แขนเรียวยาวเหยียดขึ้นเหนือศีรษะ ปลายนิ้วปล่อยลูกบาสออกจากมือด้วยแรงและมุมที่คำนวณมาเป๊ะ!เสี้ยววินาทีในอากาศ...ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง สายลมพัดผ่านเส้นผมของเขา เสียง
Leer más
ตอนที่ 9 ใครทำพี่เจ็บ...มันตาย!!
⏱ ครึ่งหลังเริ่มขึ้นท่ามกลางแดดบ่ายที่ร้อนฉ่า แต่บรรยากาศในสนามกลับเดือดยิ่งกว่าเสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้นอีกครั้งหลังจากพักเบรกR.C. Hawks เปลี่ยนแผนเข้าสู่เกมกดดันทันที — เน้นสปีด เน้นความแม่น และที่สำคัญ... เน้นคีตะยิงลูกสามแต้ม!คีตะในเสื้อหมายเลข 7 ยังเคลื่อนที่ได้อย่างเฉียบคม ลูกบาสในมือเขาเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย การส่งลูกเร็ว เลี้ยงหลบหลีกได้ว่องไว หาจังหวะทำแต้มในทุกครั้งที่คู่แข่งหลุดโฟกัส“สามแต้มอีกแล้ว! คีตะยิงได้อีกแล้ว!!”เสียงประกาศดังกระหึ่มพร้อมเสียงฮือฮาทั้งสนาม คะแนนขึ้นนำเป็น 46 ต่อ 20 — เห็นได้ชัดว่า SUT เริ่มกดดันหนักฝั่งผู้เล่นสำรองของ SUT เองก็เริ่มซุบซิบกันเบา ๆ ผู้เล่นคนหนึ่งในเสื้อหมายเลข 12 ลูบข้อมือแล้วพึมพำเบา ๆ กับเพื่อน“มึงดูดิ ถ้าหมอนั่นไม่อยู่ในเกม...เราคงนำไปละ”อีกคนพยักหน้า“ใช่ เหมือนมันเล่นคนเดียวทั้งทีมอ่ะ กูว่า—”“…ใช้วิธีนั้นเลยมั้ย?”แม้จะเป็นเพียงเสียงเบา ๆ แต่ตัวสำรองก็มีความเห็นตรงกัน และทันทีที่ผู้เล่นหมายเลข 12 ลงสนาม สายตาของเขาก็ไม่เคยมองใครเลยนอกจากคีตะเกมเดินไปอีกไม่กี่นาที — จังหวะที่ R.C. Hawks กำลังโต้กลับด้วยสปีดบุกแ
Leer más
ตอนที่ 10 เมษา...ไม่ได้มาเล่น ๆ
ค่ำคืนในบ้านเล็ก ๆ เงียบสงบ หลังจากบรรยากาศการแข่งขันที่จบลง—เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วเบาในครัว ก่อนจะเงียบสนิทลงหลังจานสุดท้ายถูกล้างเก็บเข้าที่เมษาเดินกลับเข้าห้อง พร้อมกล่องปฐมพยาบาลสีขาวที่แน่นไปด้วยอุปกรณ์ครบชุดกล่องนี้...เธอเตรียมไว้ตั้งแต่วันที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่...ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้จริงแบบนี้ก๊อก ก๊อก“พี่คีตะ หนูเข้าไปนะคะ”เธอเคาะเบา ๆ ก่อนเปิดประตูห้องเข้าไปคีตะที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ นั่งอยู่ปลายเตียงในเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงวอร์ม ผมเปียกหมาด ๆ ยังไม่ทันเช็ดแห้งดี กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ลอยฟุ้งในอากาศ“ถืออะไรมาน่ะ?” เขาเลิกคิ้วนิด ๆ“กล่องปฐมพยาบาลค่ะ”เธอยกขึ้นโชว์ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เขาบนเตียง“ขอหนูดูแผลหน่อยได้มั้ยคะ?คีตะยิ้มมุมปาก“ฉันไม่ได้เจ็บมากซะหน่อย”แต่ก็ยอมขยับตัวให้เธอเช็กร่างกายอย่างว่าง่ายเมษาเปิดกล่องออก หยิบสำลี ยาทาฟกช้ำ และพลาสเตอร์ออกมาวางเรียง“ไหน...พี่เจ็บตรงไหนบ้างคะ?”เธอถามพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ มือเล็กแตะเบา ๆ บนต้นแขนของเขา“ตรงไหล่นิดหน่อย กับหลังมือ...แล้วก็ตรงสีข้างมั้ง”เสียงเขาฟังดูสบาย ๆ ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ดวงตาคมกลับจ้องมาที่เ
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status