รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู

รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู

last updateHuling Na-update : 2025-11-08
By:  เซเรียKumpleto
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
48Mga Kabanata
2.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

💞 “หนูไม่ได้อยากเป็นน้องพี่...หนูอยากเป็นของพี่ต่างหาก” 💞 เมื่อ ลูกสาวมาเฟียผู้หวานซ่อนคม ต้องมาอยู่บ้านเดียวกับ รุ่นพี่วิศวะสุดฮอต ที่เธอแอบรักมาครึ่งชีวิต จากความผูกพันกลายเป็นความรู้สึก ที่ไม่มีใครห้ามหัวใจได้อีกต่อไป…

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 พบกันอีกครั้ง...ในบ้านเดียวกัน

私は同じ男と、七度結婚した。

そして彼も同じ女のために、七度、私と離婚した。

彼が「自由の身」となって初恋と休暇を過ごすため、彼女が噂にさらされないように守るため。

初めて離婚した時、私は手首を切って彼を引き留めようとした。

救急車のサイレンが鳴り響く。

だが彼は一度も病院に来てくれることはなかった。

二度目は、私は自分の価値を犠牲にして彼の秘書になった。

ただ、もう一度だけ彼の横顔が見たかったから。

私のヒステリーも、譲歩も、妥協も――彼にとっては、いつもの「一時的な別れ」の儀式でしかなかった。

彼は予定通りに私の元へ戻り、予定通りにまた去っていった。

だから六度目には、もう泣き叫ぶこともなく、黙って荷物をまとめた。

二人で過ごした部屋から、静かに出て行った。

そして今回は七回目。

今度こそ、私が本当に去るのだ。

「白石雪歌(しらいし せつか)が帰国した。私たち……離婚しましょう」

そう告げて、私――夏目千昭(なつめ ちあき)はサイン済みの離婚届を夫・入江羽空(いりえ はく)の前に静かに置いた。

彼の表情が一瞬で凍りついたが、すぐに我に返り、慣れた手つきで署名をした。

私から離婚届を差し出すのは、これが初めてだった。

それでも彼は、これまで六回と同じように、聞き慣れた口調で私に約束した。

「一ヶ月もすれば、雪歌も帰る。そうしたら……また籍を入れ直そう」

昔の私なら、そんな言葉では満たされなかった。

誓約書を書かせたり、無理に約束させたりしたかもしれない。

でも今回は、心がまったく動かなかった。返事する気すら起きなかった。

「千昭……聞いてるのか?」

羽空は眉をひそめ、私の沈黙に苛立っている。

私はただ、軽くうなずいた。

「うん」

そう答えると、私は淡々と服を畳み、スーツケースに詰め続けた。

羽空が「また籍を入れ直そう」と言えば、必ず約束は果たす。

彼は業界でも誠実で知られている。そこは疑いようがなかった。

たまたま私たちの関係は、最初から夫婦というより、契約更新を繰り返す、ビジネスパートナーに近かったから。

決められた期日が来たら、形式的に「婚姻届」と「離婚届」という「契約書」にサインするだけ。

一年に二回。

これまで、私は十四枚の「契約書」に名前を書いてきた。

結婚式の日、彼は言った。

「結婚している間は、絶対に不倫はしない」

確かに彼は約束を守った。

……離婚した後に、誰と付き合おうと、それは彼の自由だった。

ただその代償に、私はみんなに知れ渡ってしまった。

――羽空の気持ち一つで呼び出され、用済みになれば捨てられる女として。

でも、今日の私があまりにも冷静だったせいか、羽空は落ち着かない様子だった。

今までの離婚の際、私は泣き叫び、喚き、時にはリストカットまでして彼を追い詰めた。

……あの記憶が、彼の頭から消えることはないのだろう。

だからこそ、今回の私のてきぱきとした態度が、彼の神経を逆なでしているようだった。

「じゃあ、今回は俺が家から出て行こうか……」

「パシン!」と大きな音を立ててスーツケースを閉めた。

その音が、彼の言葉を遮った。

「親友の家に泊まる約束、もうしてあるから」

すると羽空は何かを思い出したように、先ほどよりも表情を曇らせた。

「まさか……また駆け引きのつもりで、秘書のふりをして会社に来るんじゃないだろうな?

お前、もっと自分の人生を持てないのか。男がいなきゃ、生きていけないのか?」

その言葉の真意、すぐに理解した。

彼はただ、私が会社に行って、雪歌と彼の「仲睦まじい時間」を邪魔するのを嫌がっているだけ。

雪歌が久しぶりに帰国した。

羽空はいつものように、彼女を秘書として自分のそばに置き、一日たりとも離したくないのだろう。

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
48 Kabanata
ตอนที่ 1 พบกันอีกครั้ง...ในบ้านเดียวกัน
เสียงเครื่องยนต์หรูดับลงหน้าบ้านทรงโมเดิร์นสไตล์มินิมอลหลังใหญ่ในย่านใจกลางเมืองหลวง…คีตะ โชติธาดา เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคาย นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 สถาบันดัง ปลดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะ ขยี้ผมเล็กน้อยก่อนเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อยตามประสาคนเรียนโหดวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเทอม...เขาจะได้พักผ่อนยาว ๆ ตลอดสองเดือนช่วงปิดเทอมเสียทีทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน กลับได้ยินเสียงหัวเราะของใครบางคน เสียงใส ๆ ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน… แต่ฟังแล้วทำให้คิ้วเขากระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“คีตะ~ กลับมาแล้วเหรอลูก!”คุณแม่อัญญาเอ่ยเรียก พลางเดินนำเด็กสาวในชุดเดรสสีชมพูที่ดูสดใส และ…หน้าตาคุ้น ๆ แต่อ่อนวัยกว่าเขาเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้“นี่น้องเมษาไงจ๊ะ… ลูกของคุณดิลกกับปาริฉัตร เพื่อนสนิทพ่อแม่น่ะ”คีตะปรายตามองเธออย่างสุภาพ — ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากนิด ๆ ตามมารยาท…แต่ดวงตาคมเข้มนั้นเฉยชาอย่างสิ้นเชิงในขณะที่เขาคิดว่า ‘น้องเมษา’ ก็เป็นแค่เด็กสาวน่ารักคนหนึ่ง—เธอ…กลับมองว่า...เขาคือเจ้าชายในฝันมาตลอด 10 ปี!‘พี่คีตะ!! ‘เมษา ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำ ใจเต้นระรัวเหมือนจะหลุดออกจากอก เธอพย
Magbasa pa
ตอนที่ 2 กิจวัตรของ...ว่าที่เมียพี่คี
“เมษา...หนูหั่นแครอทเป็นดอกไม้อีกแล้วเหรอลูก~”เสียงหัวเราะนุ่มของคุณอัญญาดังขึ้นจากห้องครัว ตั้งแต่เช้าแสงแดดยังอุ่นอ่อน และกลิ่นขนมปังอบกับเบคอนก็ลอยตลบอบอวลทั่วบ้าน“ก็หนูอยากให้คุณลุงคุณน้าทานอาหารแล้วอารมณ์ดีค่ะ”เมษายิ้มหวาน ขณะวางแครอทรูปหัวใจลงในกระทะข้างไข่ดาว รูปหัวใจก็เช่นกันตลอดสองเดือนก่อนเปิดเทอมแทนที่จะไปเที่ยวพักผ่อนหรือช็อปปิ้งเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป เมษาใช้ชีวิตอยู่ในครัว ทำอาหารกับคุณน้าอัญญาทุกเช้า — และแน่นอนว่าเธอทำด้วยใจทั้งหมด…เพื่อผู้ชายที่ชื่อ ‘คีตะ’“พี่คีตะคะ กาแฟค่ะ”เธอถือแก้วกาแฟดำมาเสิร์ฟตรงหน้าชายหนุ่มผู้มีผมสีเข้มยุ่งเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน คีตะนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงระเบียงบ้านด้านข้าง หันมารับแก้วอย่างเกือบจะไม่ทัน“ขอบใจ”เขารับไปแค่สั้น ๆ แต่แค่นั้นก็ทำให้เมษาระเบิดหัวใจตัวเองเบา ๆ‘ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบให้ใส่น้ำตาล...แต่หนูเติมความหวานไว้ในสายตาแล้วนะคะ’เธอแอบคิดในใจ ก่อนจะรีบถอยห่างไปตั้งหลักพอตกบ่ายเธอมักจะนั่งเล่นหมากรุกกับคุณลุงธนาผู้สุขุม ใจเย็น และชอบวางหมากเหมือนวางแผนธุรกิจ“แน่ใจนะว่าเดินหมากตรงนี้?”“มั่นใจค่ะลุง” เมษายิ้มตาหยี แล้ววาง
Magbasa pa
ตอนที่ 3 เปิดเทอมวัยใส...มีแต่เรื่องยุ่ง
เช้าวันนี้ที่บ้านของคีตะ...เป็นวันเปิดเทอมใหม่วันแรก“คีตะ เปิดเทอมวันแรก พาน้องไปด้วยนะ”คุณอัญญาหันมาบอกลูกชายขณะวางจานไข่กระทะบนโต๊ะอาหารคีตะ—ในชุดเสื้อช็อปวิศวะพับแขน กับกางเกงยีนส์ซีดตัวเก่ง เหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่เดินลงมาจากบันได...สายตาเขาชะงักไปชั่วครู่เสื้อนักศึกษาพอดีตัวกระชับช่วงเอวและหน้าอก...กระโปรงพรีสสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยพอให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ผมหางม้าถูกรวบหลวม ๆ เผยใบหน้าใสซื่อ แต่เต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่เขาไม่กล้าอธิบายรองเท้าผ้าใบสีขาวดูสดใสเข้ากับบุคลิกเด็กปีหนึ่งสุด ๆ“ผมไปมอไซค์นะ...เมษาจะไหวเหรอ?” เขาถามเสียงเรียบ แต่แววตานั้นแอบเหลือบมองขา พลางคิดในใจ...ยังดีที่ไม่โป๊...“สบายมากค่ะ พี่คีตะ~” เมษาตอบใบหน้ายิ้มระรื่น“หนูใส่กางเกงขาสั้นกันโป๊ไว้แล้วค่ะ!”เธอชูนิ้วเป็นรูปตัววี ประกอบรอยยิ้มสดใส มั่นใจสุด ๆคีตะกระแอมเบา ๆ แสร้งเมิน“อืม งั้นก็...ไปกัน”เมษาวิ่งตามไปยังลานจอดรถ พร้อมสายตาที่จับจ้องมอเตอร์ไซค์คันโปรดของเขา—ดูเคติ มอนสตาร์ สีดำด้าน ที่ทั้งสวย หรู ดูแพงแบบมีระดับพอเห็นเขายื่นหมวกกันน็อคให้ เธอก็กระโดดขึ้นซ้อนท้ายทันที (แถมแอบเขยิบให้แนบชิ
Magbasa pa
ตอนที่ 4 รอยยิ้มของคุณหนู...กับหมัดของนักสู้
แดดยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแรง—นักศึกษาทยอยเดินออกจากตึกเรียน เมษากับพริ้มเดินออกมาด้วยกัน เพราะพวกเธอตั้งใจจะไปร้านคาเฟ่ที่ชาวโซเชียลรีวิวเอาไว้ทั้งสองคนพูดคุยกันหัวเราะคิกคัก เดินเลี้ยวไปยังทางเดินข้างคณะ เพื่อมุ่งไปยังลานจอดรถของวิศวะ กลับพบว่าทางเดินถูกบล็อกด้วยสาวรุ่นพี่กลุ่มหนึ่ง—ชุดนักศึกษาพอดีตัว รองเท้าส้นสูง และท่าโพสกอดอกเหมือนพร้อมจะถ่ายขึ้นปกนิยายนางร้าย“จะรีบไปไหนจ๊ะ...น้องปีหนึ่ง”เสียงหวานติดเย็นดังขึ้นจากหญิงสาวผมประบ่า หน้าคมแต่งหน้าจัด ยืนอยู่กลางกลุ่มด้วยท่าทางน่าเกรงขาม“น้องชื่อเมษาใช่มั้ย? เมษา…ที่ซ้อนท้ายคีตะมาเมื่อเช้า?”พริ้มจับแขนเมษาเบา ๆ ทันที สัญชาตญาณบอกว่า ไม่ปลอดภัยแล้วแน่ ๆเมษาหันกลับมา มองรุ่นพี่ทุกคนด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน แต่ในแววตากลับเยียบเย็นอย่างน่าประหลาดริมฝีปากแดงธรรมชาติยกยิ้มนิด ๆ“ค่ะ เมษาเอง แล้วมีอะไรเหรอคะ รุ่นพี่?”“แหม...ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่จะถามเฉย ๆ ว่าน้องมีสิทธิ์อะไรถึงได้ใกล้ชิดกับคีตะขนาดนั้น?”“สิทธิ์เหรอคะ?” เมษากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะโน้มตัวเล็กน้อย“หนูก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่หนูอยู่บ้านเดียวกันกับพี่คีตะน่ะค่ะ~”ผ่าม!คำตอบของเธอท
Magbasa pa
ตอนที่ 5 ลีดนี้...เพื่อพี่คนเดียว~
หลังจากผ่านไปสองสัปดาห์ในรั้วมหา’ ลัย—ช่วงหัวค่ำวันหนึ่ง บรรยากาศในบ้านก็เงียบสงบ แสงไฟสีวอร์มไลท์ส่องออกมาจากโคมไฟหัวเตียงในห้องแต่ละห้องอย่างอบอุ่นเมษาในชุดนอนเสื้อยืดลายแมวน้อยกับกางเกงขาสั้นสีชมพูพาสเทล ผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นมวยเล็ก ๆ หนึ่งข้าง เธอยืนลังเลอยู่หน้าห้องพี่คีตะ มือหนึ่งถือหนังสือฟิสิกส์ อีกมือเคาะประตูเบา ๆก็อก ๆ ๆไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาเปิดประตู แล้วใบหน้าหล่อเข้มของคีตะในชุดเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงผ้าลำลองก็มาปรากฏตรงหน้า“หืม? มีอะไรรึ?”“หนู...ขอโทษที่รบกวนค่ะ แต่คือว่า...”เมษายกหนังสือขึ้นบังหน้า ทำตาใสแป๋วมองเขา“วิชาฟิสิกส์มันยากจังเลย หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ โดยเฉพาะเรื่องเวกเตอร์กับแรงลัพธ์ พี่คีตะช่วยสอนหนูหน่อยได้มั้ยคะ?”คีตะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูออกกว้างขึ้นแล้วพูดเรียบ ๆ“เข้ามาสิ”เมษายิ้มหวาน รีบเดินตัวปลิวเข้าไปนั่งขัดสมาธิบนพรมข้างเตียง เปิดหนังสือออกพาดบนโต๊ะญี่ปุ่นเตี้ย ๆ ที่วางโน้ตบุ๊กไว้คีตะนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบดินสอขึ้นมาแล้วเขียนสมการลงบนสมุดอย่างคล่องแคล่ว“เนื้อหานี้ไม่ได้ยาก ถ้าเข้าใจภาพรวม ฉันจะอธิบายให้ฟังง่าย ๆ ...”เมษาทำหน้าเห
Magbasa pa
ตอนที่ 6 ลีดเดอร์ข้างสนาม...หัวใจพี่เริ่มสั่นไหว
บ่ายแก่ ๆ ของวันพุธ แสงแดดอ่อนส่องลอดใบไม้ เข้าปะทะสนามบาสกลางแจ้งของมหา’ ลัย R.C.U.เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นสนามเป็นจังหวะเดียวกับเสียงลูกบาสกระทบพื้น... ทั้งหมดเป็นฉากหลังของการซ้อมทีมบาสที่กำลังคึกคักด้านข้างสนาม — เป็นพื้นที่ของทีมเชียร์ลีดเดอร์ ที่กำลังซ้อมท่าเต้นสำหรับแมตช์ใหญ่ของปี“ห้า...หก...เจ็ด...แปด!”เสียงพี่เชอรี่ตะโกนบอกจังหวะเมษาอยู่ในแถวหน้า ขยับท่าเต้นเป๊ะทุกจังหวะ แขนเรียวเหยียดตรง สะโพกโยกอย่างมั่นใจ ท่ามกลางเสียงชมจากรุ่นพี่ในทีม“ยิ้มแบบนั้น...คู่แข่งแพ้หมดแน่ ๆ”พี่เชอรี่กระซิบกับพิมเพื่อนรักที่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง“ดีสิ ทีมบาส R.C.U เราจะได้ชนะ”🏀ฝั่งสนามบาส“โยนเข้า! เอ้า! ซ้าย!!”คีตะกำลังเทรนรุ่นน้องในทีมอย่างจริงจัง เสื้อซ้อมสีกรมท่าเปียกชื้นด้วยเหงื่อ กล้ามแขนแน่นขยับอย่างแข็งแรงทุกจังหวะของการเลี้ยงบอล“มึง ๆๆๆๆ”เสียงภูผาตะโกนเรียกเพื่อนอย่างตื่นเต้น“ดูตรงนั้นดิ ๆๆ!”คีตะหันไป...และชะงักไปครู่หนึ่งในสายตาของเขาตอนนี้ — เมษากำลังเต้นท่าโคเวอร์เพลงเกาหลีอย่างคล่องแคล่ว เสื้อซ้อมครอปสีขาวสะอาดโชว์เอวบาง มัดผมหางม้ารวบสูง เหงื่อเล็ก ๆ บนหน้าผากสะท้อน
Magbasa pa
ตอนที่ 7 ไข่ดาวหนึ่งฟอง...กับเกมที่เล่นแล้วใจสั่น
กลิ่นข้าวสวยหอมกรุ่นกับผัดกะเพราหมูสับร้อน ๆ ถูกวางลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างพิถีพิถันเมษาเดินมาพร้อมจานใบเล็กในมือ แยกใส่ไข่ดาวที่ทอดใหม่—ไข่แดงยังเยิ้มสวยน่ากิน วางประกบไว้ข้างจานของคีตะ“เชิญค่ะ คุณผู้ชาย~”เธอยิ้มบาง ๆ ทำเสียงล้อเลียนนิด ๆ ขณะเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งฝั่งตรงข้ามคีตะมองจานข้าว ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ“หน้าตาดีกว่าที่คิดแฮะ...”“หืม? ข้าวกะเพราน่ะเหรอคะ?”“เปล่า...” เขาวางช้อนในมือแล้วเอนตัวพิงพนักพิงเล็กน้อย“…หมายถึงแม่ครัวน่ะ”เมษาชะงักมือขณะกำลังจะตักข้าวให้ตัวเอง หัวใจเธอเต้น “ตึก” ขึ้นอีกครั้งแต่คีตะกลับหันกลับมาก้มหน้ากินข้าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น‘ฮะ...แกล้งเรารึเปล่าเนี่ย’‘หรือเขาแค่พูดไปงั้น ๆ ...หัวใจมันเต้นแรงเลยยัยเมษา’“อ๊ะ…ไข่แดงไม่สุกนะคะ ระวังแตกใส่เสื้อนะ” เมษารีบเปลี่ยนเรื่องแต่คีตะกลับตักไข่แดงขึ้นมาทั้งคำ แล้วใส่ปากเฉย ๆ“อืม...ไม่เลว”‘คำชมสั้น ๆ ของเขา...มันทำไมถึงเหมือนรางวัลใหญ่ขนาดนี้เนี่ย?’เมษายิ้มเขิน ๆ หัวเราะเบา ๆ แล้วตักข้าวของตัวเองบ้าง แต่มือกลับสั่นนิด ๆ จนเกือบทำช้อนหล่นคีตะเงยหน้ามามอง ก่อนพูดอย่างไม่ทันคิด“กินดี ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวหกห
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ยืนข้างสนาม…แต่หัวใจอยู่ในสนามกับพี่
⏱ ครึ่งแรก – R.C. Hawks vs. SUT Blazeสนามแข่งขันกลางแจ้งของมหา’ ลัย R.C.U. ยามบ่ายแก่ ๆ แต่ความร้อนแรงไม่ได้มาจากแสงแดด...แต่มาจากเสียงกรี๊ดของแฟนคลับที่ดังก้องทั่วแสตนด์!เสียงนกหวีดเริ่มเกมเพิ่งจางหายไปในอากาศ จังหวะนั้นเอง—“ปัง!!”เสียงลูกบาสกระแทกพื้นกลางสนามดังสนั่น ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อหมายเลข 7 จะพุ่งเข้าไป ฉกลูก อย่างว่องไวราวสายลมเสื้อทีมสีน้ำเงินเข้มโอบรัดแผ่นหลังกว้าง กล้ามเนื้อแน่น เคลื่อนไหวอย่างแม่นยำทุกจังหวะ ผิวแทนเหงื่อซึมสะท้อนแดด…เป็นประกายจนสาว ๆ หายใจไม่ทั่วท้องคีตะ...ไม่มีแววลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียวเขาเลี้ยงลูกผ่านแดนกลางด้วยจังหวะที่ เร็วแต่แม่นราวจับเวลา เท้าก้าวสับหลอก—หนึ่ง ซ้าย หนึ่ง ขวา กองหลัง SUT Blaze ถึงกับกะจังหวะพลาด ถอยชนกันเองกลางสนาม!เสียงฮือฮาจากแสตนด์ด้านตะวันออกดังขึ้นพร้อมเสียงเชียร์แบบคุมไม่อยู่!“กรี๊ดดดด!!! พี่คีตะ!!!”“ที่หนึ่งในใจหนูวววว~!!”ร่างสูงกระโดดขึ้นอย่างสง่างาม แขนเรียวยาวเหยียดขึ้นเหนือศีรษะ ปลายนิ้วปล่อยลูกบาสออกจากมือด้วยแรงและมุมที่คำนวณมาเป๊ะ!เสี้ยววินาทีในอากาศ...ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง สายลมพัดผ่านเส้นผมของเขา เสียง
Magbasa pa
ตอนที่ 9 ใครทำพี่เจ็บ...มันตาย!!
⏱ ครึ่งหลังเริ่มขึ้นท่ามกลางแดดบ่ายที่ร้อนฉ่า แต่บรรยากาศในสนามกลับเดือดยิ่งกว่าเสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้นอีกครั้งหลังจากพักเบรกR.C. Hawks เปลี่ยนแผนเข้าสู่เกมกดดันทันที — เน้นสปีด เน้นความแม่น และที่สำคัญ... เน้นคีตะยิงลูกสามแต้ม!คีตะในเสื้อหมายเลข 7 ยังเคลื่อนที่ได้อย่างเฉียบคม ลูกบาสในมือเขาเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย การส่งลูกเร็ว เลี้ยงหลบหลีกได้ว่องไว หาจังหวะทำแต้มในทุกครั้งที่คู่แข่งหลุดโฟกัส“สามแต้มอีกแล้ว! คีตะยิงได้อีกแล้ว!!”เสียงประกาศดังกระหึ่มพร้อมเสียงฮือฮาทั้งสนาม คะแนนขึ้นนำเป็น 46 ต่อ 20 — เห็นได้ชัดว่า SUT เริ่มกดดันหนักฝั่งผู้เล่นสำรองของ SUT เองก็เริ่มซุบซิบกันเบา ๆ ผู้เล่นคนหนึ่งในเสื้อหมายเลข 12 ลูบข้อมือแล้วพึมพำเบา ๆ กับเพื่อน“มึงดูดิ ถ้าหมอนั่นไม่อยู่ในเกม...เราคงนำไปละ”อีกคนพยักหน้า“ใช่ เหมือนมันเล่นคนเดียวทั้งทีมอ่ะ กูว่า—”“…ใช้วิธีนั้นเลยมั้ย?”แม้จะเป็นเพียงเสียงเบา ๆ แต่ตัวสำรองก็มีความเห็นตรงกัน และทันทีที่ผู้เล่นหมายเลข 12 ลงสนาม สายตาของเขาก็ไม่เคยมองใครเลยนอกจากคีตะเกมเดินไปอีกไม่กี่นาที — จังหวะที่ R.C. Hawks กำลังโต้กลับด้วยสปีดบุกแ
Magbasa pa
ตอนที่ 10 เมษา...ไม่ได้มาเล่น ๆ
ค่ำคืนในบ้านเล็ก ๆ เงียบสงบ หลังจากบรรยากาศการแข่งขันที่จบลง—เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วเบาในครัว ก่อนจะเงียบสนิทลงหลังจานสุดท้ายถูกล้างเก็บเข้าที่เมษาเดินกลับเข้าห้อง พร้อมกล่องปฐมพยาบาลสีขาวที่แน่นไปด้วยอุปกรณ์ครบชุดกล่องนี้...เธอเตรียมไว้ตั้งแต่วันที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่...ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้จริงแบบนี้ก๊อก ก๊อก“พี่คีตะ หนูเข้าไปนะคะ”เธอเคาะเบา ๆ ก่อนเปิดประตูห้องเข้าไปคีตะที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ นั่งอยู่ปลายเตียงในเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงวอร์ม ผมเปียกหมาด ๆ ยังไม่ทันเช็ดแห้งดี กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ลอยฟุ้งในอากาศ“ถืออะไรมาน่ะ?” เขาเลิกคิ้วนิด ๆ“กล่องปฐมพยาบาลค่ะ”เธอยกขึ้นโชว์ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เขาบนเตียง“ขอหนูดูแผลหน่อยได้มั้ยคะ?คีตะยิ้มมุมปาก“ฉันไม่ได้เจ็บมากซะหน่อย”แต่ก็ยอมขยับตัวให้เธอเช็กร่างกายอย่างว่าง่ายเมษาเปิดกล่องออก หยิบสำลี ยาทาฟกช้ำ และพลาสเตอร์ออกมาวางเรียง“ไหน...พี่เจ็บตรงไหนบ้างคะ?”เธอถามพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ มือเล็กแตะเบา ๆ บนต้นแขนของเขา“ตรงไหล่นิดหน่อย กับหลังมือ...แล้วก็ตรงสีข้างมั้ง”เสียงเขาฟังดูสบาย ๆ ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ดวงตาคมกลับจ้องมาที่เ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status