Lahat ng Kabanata ng รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู: Kabanata 11 - Kabanata 20

ใต้ตึกคณะสถาปัตย์ ยามบ่ายคล้อย แสงแดดสีทองส่องลอดระเบียงลงมาบนพื้นกระเบื้องสีอ่อน ขับเงาของร่างบางในชุดนักศึกษาที่กำลังเดินลัดสนามหญ้ามายังโถงหน้าคณะอย่างรีบเร่ง เพราะสายแล้วแต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวเท้าเข้าไปถึงบันไดหน้าตึก...“ขอโทษนะ—น้องชื่อเมษาใช่มั้ย?” เสียงหวาน ๆ แต่แฝงความร้าย ๆ ไว้ในน้ำเสียงนั้นดังขึ้นจากด้านข้างเมษาหยุดเท้า หันไปมองตามเสียง และก็เห็นกลุ่มนักศึกษาหญิงสี่ถึงห้าคนในชุดมหา’ ลัยเนี้ยบกริบ ยืนล้อมกันเป็นวงอยู่ข้างกำแพงบันไดหนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาวผิวขาวจัด ผมยาวตรงถึงกลางหลัง แต่งหน้าเป๊ะจนดูโดดเด่น แม้จะอยู่ในลุคนักศึกษาเธอก้าวออกมาข้างหน้าอย่างมั่นใจ“พี่ชื่อแพรวนะ เป็นรุ่นพี่ปีสาม อยู่ชมรม RCU KC” เธอยิ้มบาง ๆ แต่แววตามาดร้าย (RCU KC = R.C.U. Kitta Crown)“มีเรื่องอยากคุยด้วยนิดหน่อย...เกี่ยวกับพี่คีตะ”เมษากะพริบตาปริบ ๆ สลับมองคนตรงหน้า กับเพื่อน ๆ ด้านหลังที่เริ่มตีวงล้อมแบบไม่เป็นธรรมชาติ“ค่ะ?” เธอตอบเรียบ ๆ แต่ขยับกระเป๋าเป้บนไหล่เล็กน้อยแพรวมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อย่างจงใจให้ได้ยิน“คือพี่ก็รู้นะ ว่าเราน่ะ อยู่ทีมลีดฯ แต่ดูน้องจะสนิท

ห้องทำงานส่วนตัวของท่านฑูต ณ สถานทูตไทย กรุงลอนดอนห้องทำงานหรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกากรุกกรักบนผนัง กับเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดจากปลายนิ้วของชายวัยกลางคนในชุดสูทเรียบเนี้ยบท่านฑูตดิลก วัฒนสกุล นั่งอยู่หน้าแล็ปท็อป ดวงตาคมดุดันภายใต้แว่นกรอบบาง ขมวดคิ้วมองหน้าจออย่างเคร่งเครียดประตูเปิดออกเบา ๆคุณปาริฉัตร ภรรยาของเขาในชุดผ้าฝ้ายเรียบหรู เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ สีหน้าไม่ต่างกัน“พวกเขาส่งมาอีกแล้วเหรอคะ?”เธอเอ่ยเบา ๆ ขณะวางแฟ้มลงบนโต๊ะท่านฑูตดิลกพยักหน้า ก่อนหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้ดู เป็นข้อความภาษาอังกฤษ พร้อมโลโก้ปลอมแปลงของกลุ่มหัวรุนแรงกลุ่มหนึ่ง“ ‘We will burn every flag. No diplomacy. No exceptions.’ ”“ (เราจะเผาธงทุกผืน ไม่มีการทูต ไม่มีข้อแม้) ”“พวกมันส่งไปให้สถานทูตทุกประเทศรอบยุโรปแล้ว ภายใต้ชื่อกลุ่ม ‘Black Dawn’ ”ปาริฉัตรเม้มริมฝีปาก เธอเข้าใจความหมายของข้อความนั้นทันที ดวงตาสวยสะท้อนความไม่สบายใจอย่างชัดเจน“ไม่ใช่แค่ขู่แน่ ๆ …”“พวกมันมีข้อมูลข้างในมากกว่าที่เราคิด”“...มีรายชื่อครอบครัวของเจ้าหน้าที่แนบมาด้วยใช่มั้ย?”ท่านฑูตไม่ตอบ แต่เลื่อนหน้าจอลงช้า ๆ

ด้านในสนามบาสกำลังซ้อมแข่งอย่างขะมักเขม้น และจริงจัง เพราะสัปดาห์หน้าคือรอบชิงชนะเลิศ“ทางสะดวก!”เมษากระซิบ พร้อมลากแขนพริ้มย่องกลับเข้ามาในสแตนด์เชียร์อีกครั้งทั้งสองคนกลับมานั่งที่เดิมอย่างแนบเนียนไม่มีพิรุธ (อย่างน้อยเธอสองคนก็คิดแบบนั้น)เมษากะพริบตาปริบ ๆ มองไปรอบสนามอย่างมีความสุข ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่เพิ่งตบยับกับกลุ่มแฟนคลับพี่คีตะไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนพริ้มถอนหายใจแรงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ“แกนี่มัน...โคตรมือลั่น”“ก็ไม่ได้ตั้งใจลั่น...แต่พอได้ตบแล้วมันส์อ่ะ แกเข้าใจฟีลป้ะ?”เมษาทำหน้าทะเล้น แล้วเท้าคางหันมามองพริ้มแบบคนรู้ทัน“ว่าแต่แก...หน้าแดงนะยะ”พริ้มชะงัก“…ใครแดง ใคร!?”“อย่ามาเนียน! ตอนเจอพี่คินน่ะ หน้าแกแดงจนถึงใบหู ส่วนสายตาก็แทบกลืนสูทเขาเข้าไปทั้งตัวอยู่ละ”เมษาหัวเราะคิกคักใส่เพื่อน ก่อนจะเอียงหัวทำท่าเหมือนกูรูเรื่องความรัก“เชื่อฉันสิ สายตาของคนมีความรักน่ะ ฉันดูออก~”พริ้มเอามือปิดหน้า พยายามซ่อนแก้มแดง ๆ ของตัวเอง“โอ๊ย หยุดเลยเมษาาา! ใครจะไปมองเขาแบบนั้นวะ พี่เขาเหมือนหลุดมาจากซีรีส์สายลับ แถมยังหล่อกว่าไอดอลอีก!”“อ้าว~ ซีรีส์สายลับ แต่ขโมยหั

วันแข่งบาสรอบชิงชนะเลิศแสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านโปร่งในห้องนอนสีครีมอ่อนเมษานอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมยุ่งนิดหน่อยจากเมื่อคืน และแก้มนุ่มแดงระเรื่อเพราะแอร์เย็นจัดขณะที่เธอกำลังพลิกตัว...“คุณหนูครับ”เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบา ๆ พร้อมแรงสะกิดเบา ๆ ที่ต้นแขน“อื้อ...อะไรเนี่ยพริ้ม อย่ากวน...” เมษางึมงำ ลืมตางัวเงียแล้วจู่ ๆ ดวงตาก็เบิกกว้างทันที—เมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำคนสนิทของเธอ ยืนพิงผนังข้างเตียงด้วยสีหน้าจริงจัง“พะ...พี่คิน?! เข้ามาได้ยังไงคะเนี่ย!”“บอดี้การ์ดนะครับคุณหนู ไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์” เขายักคิ้วนิด ๆ แต่อารมณ์ในน้ำเสียงยังคงเคร่งเครียด“ผมต้องรีบมารายงานข่าวสำคัญ”เมษาลุกพรวดขึ้นจากเตียงทันที ถึงแม้จะยังใส่ชุดนอนลายแมวสีชมพูหวานแหวว (ซึ่งไม่ได้ช่วยลดความซีเรียสของสถานการณ์ลงเลยแม้แต่นิด)“ข่าวอะไรคะ?”“เกี่ยวกับที่อังกฤษครับ”อคินตอบพลางมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม“หน่วยข่าวกรองส่งข้อมูลล่าสุดมาเมื่อเช้า”“กลุ่มหัวรุนแรงที่ลักลอบเข้าไปในอังกฤษ ได้ส่งข้อความขู่โจมตีสถานทูตทุกประเทศในกลุ่มเป้าหมาย รวมถึงไทยด้วยครับ”“...พ่อกับแม่ของหนู?”“ตอนนี้ท่านฑูตและคุณปาริฉัตรปลอ

แสงสลัวลอดผ่านบานเกล็ดเล็ก ๆ บนผนังห้องคอนกรีตเก่า รุ่งเช้าของวันใหม่ดูไม่มีเค้าแสงแห่งความหวังเลยแม้แต่น้อยเสียงโซ่เหล็กครูดกับพื้นเพียงเบา ๆ ก็ดังชัดเจนในความเงียบ คีตะขยับตัวเล็กน้อย แขนเขายังพาดอยู่รอบไหล่ของเมษาที่เอนหัวซบเขาไว้ทั้งคืนเมษาลืมตาขึ้นช้า ๆ พลางกะพริบตาไล่ความพร่ามัวแต่สิ่งแรกที่เห็นกลับทำให้ใจเธอเต้นแรง ใบหน้าอันหล่อเหลาที่คุ้นเคยอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซนฯถึงจะอยู่ในสภาพโทรม ผมยุ่งเล็กน้อย และแสงสลัวจากหลอดไฟกะพริบเหนือศีรษะ เธอก็ยังมองเห็นความหล่อ และสันจมูกสวยได้รูปของเขา หัวใจเธอเต้นตึกตักแทบหลุดออกจากอก‘โทรมขนาดนี้ ก็ยังหล่อได้อีกกกกก!! พี่คีตะขา~’แต่แล้วสายตาของเมษาก็เลื่อนลงไปยังรอยฟกช้ำที่ข้างแก้มเขา...รอยสีม่วงแดงที่เพิ่งขึ้นใหม่ยังดูเจ็บช้ำชัดเจน แม้ผิวของเขาจะเข้มเล็กน้อยแต่ก็ปิดไม่มิดมือเล็กที่เคยวางแนบอกเขา... กำหมัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมษากัดริมฝีปากล่างแน่น รู้สึกถึงคลื่นโทสะที่ไหลวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่‘ไอ้พวกนั้น...มันกล้าทำแบบนี้กับพี่คีตะของหนู...’เธอไม่สนอีกแล้วว่าอยู่ที่ไหน ใครจะเป็นคนร้าย หรือจะถูกขังอีกนานแค่ไหน แต่คนที่ทำให้พี่คีตะเจ