บททั้งหมดของ รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงเครื่องยนต์หรูดับลงหน้าบ้านทรงโมเดิร์นสไตล์มินิมอลหลังใหญ่ในย่านใจกลางเมืองหลวง…คีตะ โชติธาดา เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคาย นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 สถาบันดัง ปลดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะ ขยี้ผมเล็กน้อยก่อนเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อยตามประสาคนเรียนโหดวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเทอม...เขาจะได้พักผ่อนยาว ๆ ตลอดสองเดือนช่วงปิดเทอมเสียทีทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน กลับได้ยินเสียงหัวเราะของใครบางคน เสียงใส ๆ ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน… แต่ฟังแล้วทำให้คิ้วเขากระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“คีตะ~ กลับมาแล้วเหรอลูก!”คุณแม่อัญญาเอ่ยเรียก พลางเดินนำเด็กสาวในชุดเดรสสีชมพูที่ดูสดใส และ…หน้าตาคุ้น ๆ แต่อ่อนวัยกว่าเขาเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้“นี่น้องเมษาไงจ๊ะ… ลูกของคุณดิลกกับปาริฉัตร เพื่อนสนิทพ่อแม่น่ะ”คีตะปรายตามองเธออย่างสุภาพ — ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากนิด ๆ ตามมารยาท…แต่ดวงตาคมเข้มนั้นเฉยชาอย่างสิ้นเชิงในขณะที่เขาคิดว่า ‘น้องเมษา’ ก็เป็นแค่เด็กสาวน่ารักคนหนึ่ง—เธอ…กลับมองว่า...เขาคือเจ้าชายในฝันมาตลอด 10 ปี!‘พี่คีตะ!! ‘เมษา ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำ ใจเต้นระรัวเหมือนจะหลุดออกจากอก เธอพย

เช้าวันนี้ที่บ้านของคีตะ...เป็นวันเปิดเทอมใหม่วันแรก“คีตะ เปิดเทอมวันแรก พาน้องไปด้วยนะ”คุณอัญญาหันมาบอกลูกชายขณะวางจานไข่กระทะบนโต๊ะอาหารคีตะ—ในชุดเสื้อช็อปวิศวะพับแขน กับกางเกงยีนส์ซีดตัวเก่ง เหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่เดินลงมาจากบันได...สายตาเขาชะงักไปชั่วครู่เสื้อนักศึกษาพอดีตัวกระชับช่วงเอวและหน้าอก...กระโปรงพรีสสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยพอให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ผมหางม้าถูกรวบหลวม ๆ เผยใบหน้าใสซื่อ แต่เต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่เขาไม่กล้าอธิบายรองเท้าผ้าใบสีขาวดูสดใสเข้ากับบุคลิกเด็กปีหนึ่งสุด ๆ“ผมไปมอไซค์นะ...เมษาจะไหวเหรอ?” เขาถามเสียงเรียบ แต่แววตานั้นแอบเหลือบมองขา พลางคิดในใจ...ยังดีที่ไม่โป๊...“สบายมากค่ะ พี่คีตะ~” เมษาตอบใบหน้ายิ้มระรื่น“หนูใส่กางเกงขาสั้นกันโป๊ไว้แล้วค่ะ!”เธอชูนิ้วเป็นรูปตัววี ประกอบรอยยิ้มสดใส มั่นใจสุด ๆคีตะกระแอมเบา ๆ แสร้งเมิน“อืม งั้นก็...ไปกัน”เมษาวิ่งตามไปยังลานจอดรถ พร้อมสายตาที่จับจ้องมอเตอร์ไซค์คันโปรดของเขา—ดูเคติ มอนสตาร์ สีดำด้าน ที่ทั้งสวย หรู ดูแพงแบบมีระดับพอเห็นเขายื่นหมวกกันน็อคให้ เธอก็กระโดดขึ้นซ้อนท้ายทันที (แถมแอบเขยิบให้แนบชิ

หลังจากผ่านไปสองสัปดาห์ในรั้วมหา’ ลัย—ช่วงหัวค่ำวันหนึ่ง บรรยากาศในบ้านก็เงียบสงบ แสงไฟสีวอร์มไลท์ส่องออกมาจากโคมไฟหัวเตียงในห้องแต่ละห้องอย่างอบอุ่นเมษาในชุดนอนเสื้อยืดลายแมวน้อยกับกางเกงขาสั้นสีชมพูพาสเทล ผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นมวยเล็ก ๆ หนึ่งข้าง เธอยืนลังเลอยู่หน้าห้องพี่คีตะ มือหนึ่งถือหนังสือฟิสิกส์ อีกมือเคาะประตูเบา ๆก็อก ๆ ๆไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาเปิดประตู แล้วใบหน้าหล่อเข้มของคีตะในชุดเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงผ้าลำลองก็มาปรากฏตรงหน้า“หืม? มีอะไรรึ?”“หนู...ขอโทษที่รบกวนค่ะ แต่คือว่า...”เมษายกหนังสือขึ้นบังหน้า ทำตาใสแป๋วมองเขา“วิชาฟิสิกส์มันยากจังเลย หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ โดยเฉพาะเรื่องเวกเตอร์กับแรงลัพธ์ พี่คีตะช่วยสอนหนูหน่อยได้มั้ยคะ?”คีตะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูออกกว้างขึ้นแล้วพูดเรียบ ๆ“เข้ามาสิ”เมษายิ้มหวาน รีบเดินตัวปลิวเข้าไปนั่งขัดสมาธิบนพรมข้างเตียง เปิดหนังสือออกพาดบนโต๊ะญี่ปุ่นเตี้ย ๆ ที่วางโน้ตบุ๊กไว้คีตะนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบดินสอขึ้นมาแล้วเขียนสมการลงบนสมุดอย่างคล่องแคล่ว“เนื้อหานี้ไม่ได้ยาก ถ้าเข้าใจภาพรวม ฉันจะอธิบายให้ฟังง่าย ๆ ...”เมษาทำหน้าเห

กลิ่นข้าวสวยหอมกรุ่นกับผัดกะเพราหมูสับร้อน ๆ ถูกวางลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างพิถีพิถันเมษาเดินมาพร้อมจานใบเล็กในมือ แยกใส่ไข่ดาวที่ทอดใหม่—ไข่แดงยังเยิ้มสวยน่ากิน วางประกบไว้ข้างจานของคีตะ“เชิญค่ะ คุณผู้ชาย~”เธอยิ้มบาง ๆ ทำเสียงล้อเลียนนิด ๆ ขณะเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งฝั่งตรงข้ามคีตะมองจานข้าว ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ“หน้าตาดีกว่าที่คิดแฮะ...”“หืม? ข้าวกะเพราน่ะเหรอคะ?”“เปล่า...” เขาวางช้อนในมือแล้วเอนตัวพิงพนักพิงเล็กน้อย“…หมายถึงแม่ครัวน่ะ”เมษาชะงักมือขณะกำลังจะตักข้าวให้ตัวเอง หัวใจเธอเต้น “ตึก” ขึ้นอีกครั้งแต่คีตะกลับหันกลับมาก้มหน้ากินข้าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น‘ฮะ...แกล้งเรารึเปล่าเนี่ย’‘หรือเขาแค่พูดไปงั้น ๆ ...หัวใจมันเต้นแรงเลยยัยเมษา’“อ๊ะ…ไข่แดงไม่สุกนะคะ ระวังแตกใส่เสื้อนะ” เมษารีบเปลี่ยนเรื่องแต่คีตะกลับตักไข่แดงขึ้นมาทั้งคำ แล้วใส่ปากเฉย ๆ“อืม...ไม่เลว”‘คำชมสั้น ๆ ของเขา...มันทำไมถึงเหมือนรางวัลใหญ่ขนาดนี้เนี่ย?’เมษายิ้มเขิน ๆ หัวเราะเบา ๆ แล้วตักข้าวของตัวเองบ้าง แต่มือกลับสั่นนิด ๆ จนเกือบทำช้อนหล่นคีตะเงยหน้ามามอง ก่อนพูดอย่างไม่ทันคิด“กินดี ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวหกห

⏱ ครึ่งหลังเริ่มขึ้นท่ามกลางแดดบ่ายที่ร้อนฉ่า แต่บรรยากาศในสนามกลับเดือดยิ่งกว่าเสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้นอีกครั้งหลังจากพักเบรกR.C. Hawks เปลี่ยนแผนเข้าสู่เกมกดดันทันที — เน้นสปีด เน้นความแม่น และที่สำคัญ... เน้นคีตะยิงลูกสามแต้ม!คีตะในเสื้อหมายเลข 7 ยังเคลื่อนที่ได้อย่างเฉียบคม ลูกบาสในมือเขาเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย การส่งลูกเร็ว เลี้ยงหลบหลีกได้ว่องไว หาจังหวะทำแต้มในทุกครั้งที่คู่แข่งหลุดโฟกัส“สามแต้มอีกแล้ว! คีตะยิงได้อีกแล้ว!!”เสียงประกาศดังกระหึ่มพร้อมเสียงฮือฮาทั้งสนาม คะแนนขึ้นนำเป็น 46 ต่อ 20 — เห็นได้ชัดว่า SUT เริ่มกดดันหนักฝั่งผู้เล่นสำรองของ SUT เองก็เริ่มซุบซิบกันเบา ๆ ผู้เล่นคนหนึ่งในเสื้อหมายเลข 12 ลูบข้อมือแล้วพึมพำเบา ๆ กับเพื่อน“มึงดูดิ ถ้าหมอนั่นไม่อยู่ในเกม...เราคงนำไปละ”อีกคนพยักหน้า“ใช่ เหมือนมันเล่นคนเดียวทั้งทีมอ่ะ กูว่า—”“…ใช้วิธีนั้นเลยมั้ย?”แม้จะเป็นเพียงเสียงเบา ๆ แต่ตัวสำรองก็มีความเห็นตรงกัน และทันทีที่ผู้เล่นหมายเลข 12 ลงสนาม สายตาของเขาก็ไม่เคยมองใครเลยนอกจากคีตะเกมเดินไปอีกไม่กี่นาที — จังหวะที่ R.C. Hawks กำลังโต้กลับด้วยสปีดบุกแ