All Chapters of พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

“คาเลน…”“จ๋า~ จ๊ะ?”“ฉันมองไม่เห็น”บิทเทอว่าขณะนั่งปลายเตียง เขากล่าวเช่นนั้นเพราะดวงตาถูกปิดทับด้วยเนกไทหนาทึบ แน่นอนว่าคุณพระเอกตกอยู่ในสภาพนี้ได้ เกิดจากไอเดียนึกคึกของคาเลนที่อยากลองอะไรใหม่ๆ ชายผมดำที่ยืนตรงข้ามกอดอกเอียงคอมองอย่างพินิจ“นั่นแหละ ดีแล้ว~”นัยน์ตาสีน้ำตาลหรี่ไล่มองใบหน้าขาว เห็นร่องรอยแดงเจืออยู่สองตำแหน่ง จุดหนึ่งคือตามแก้มลามถึงหูขึ้นสีอ่อน อีกจุดมาจากริมฝีปากแดงจัดชื้นของเหลวใส บิทเทอแสดงท่าทีคับอกคับใจ จนในที่สุดฮันเตอร์ผู้กระสันจำต้องออกปากถามหาเอง“...จะทำอะไร?”“อืม~ ไม่ต้องห่วง”“ถ้าอยากทำอะไรก็— อึ่ก!?”ฉับพลันคาเลนยกเท้าบดหว่างขาทำคนนั่งปลายเตียงสั่นสะท้าน สองมืออ่อนเรี่ยวแรงรีบจับข้อเท้าอีกคนพร้อมกับงอตัวเกร็ง ขาหุบเข้าหาพยายามปิดส่วนสำคัญไม่ให้ถูกหยอกเย้า ถึงอย่างนั้นคนคุมเชิงก็ไม่หยุด ออกแรงขยับปลายเท้าเบียดเสียดขึ้นลง บังคับให้บิทเทอที่เต็มไปด้วยความกำหนัดจำต้องนั่งห่อตัว“ฮะ! อะ …คาเลน”“อดทนหน่อยสิ”บิทเทออ้าปากร้องเสียงแหบก่อนจะเม้มเข้ากันกักเสียงน่าอาย เรียวคิ

 ‘วันนี้~ ช่างเป็นเช้าที่สดใสซ—’ พลั่ก!คาเลนตื่นอย่างชื่นบานไม่ต่างดอกไม้ถูกต้อนรับด้วยแสงอรุณ แต่เพลิดเพลินได้ไม่นานกลับต้องหัวสะบัดเพราะฝ่ามืออรหันต์คุณพระเอก แรงกระทำไม่ได้หนักหนาจนสาหัส ถึงอย่างนั้น มันก็มากพอที่จะทำชายผมดำหันค้างมึนๆ งงๆ อยู่พักหนึ่ง แล้วเหลียวกลับไปทางคนนอนข้างกาย พบกับคนขมวดคิ้วแผ่รังสีอำมหิตคลับคล้ายหมาป่าอารมณ์บ่จอย“รมณ์เสียเหรอ?”“...”“หรือนายอยากทำต่อจากเมื่อคื—”“เอาฉันลงจากเตียง”“ขอดีๆ สิ~ เมื่อคืนนี้พูดนะคงนะครับด้วย~ อ้อนเสียงหลงเชียวนะเราอะ”พอบิทเทอเห็นท่าตนจะโดนเซ้าซี้ใส่จึงยื่นมือไปดันคางคาเลน ป้องกันตัวไม่ให้ถูกชายทะเล้นพาเลยเถิดไปกับเรื่องอย่างว่า “หุบปาก …ตอนนั้นแกเดินลงจากเตียงได้ยังไง?”คุณพระเอกถามขณะชายผมดำช่วยประคองอีกคนลุกจากเตียง ซึ่งนั่นทำฮันเตอร์หนุ่มละเหี่ยใจไม่น้อย“หมายถึงตอนที่ฉันเป็นรับเหรอ?”เจ้าของผมบลอนด์ขาวพยักหน้าตอบ เพราะครั้งแรกของคาเลนไม่เห็นจะตกอยู่สภาพนี้เลย“ก็~ ไม่รู้สิ”“...”“ฉันอาจจะเป็นคน

 “คาเลน”“...”“นี่..”“...อื้อ~”“คาเลนครับ”หลังได้ยินเสียงเรียกหวานเสนาะยามเช้า เปลือกตาเจ้าของชื่อจากปิดสนิทจึงปรือขึ้น ชายผมดำนอนตะแคงครางต่ำในลำคอพร้อมดึงผ้าห่มกะจะคลุมโปง แต่แล้วบิทเทอที่ประกบอยู่ข้างหลังกลับจับข้อมือเขายั้งไว้ คาเลนไม่ได้ต่อต้านอะไร เขายอมละมือจากผ้าห่มพร้อมปล่อยให้คุณพระเอกขยับมาแนบกายเปลือยท่อนบนชิดกัน“...บิทเทอ?”คาเลนพูดเสียงแหบพร่าติดงัวเงีย ฮันเตอร์หลังได้ยินชื่อตนเองก็เผยยิ้มบาง ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนท้ายทอยคนเพิ่งตื่นอย่างอ่อนโยน ชายผมดำสะดุ้งนิดหน่อย ไม่ใช่เพราะตนถูกอีกคนคลอเคลีย แต่เพราะมืออีกฝ่ายเคลื่อนมาวางในตำแหน่งที่อันตรายต่างหาก“เช้าอยู่เลย~ ใจเย็นหน่อยสิ”“...”บิทเทอไม่ตอบซ้ำยังคลำเรือนร่างคนในอ้อมกอดต่อ คาเลนจากกึ่งหลับกึ่งตื่นก็ได้สติเต็มที่ในเวลาต่อมา สาเหตุมาจากสัมผัสตะกละตะกลามคุณพระเอกนั่นแหละ เขาลืมตาขมวดคิ้วแล้วจัดการตะปบจับหลังมือบิทเทอเพื่อหยุดการกระทำอีกฝ่ายคาเลนไม่รังเกียจหากอีกคนแสดงความรัก ในทางกลับกัน มันออกจะดูน่ารักน่าชังสำหรับเขา

 “คุณตัดสินใจมาดีแล้วเหรอครับ?”“อืม”ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องกว้างที่มีเพียงสามคนอยู่ภายใน อันได้แก่ คาเลน ไซอาร์ และรานนามิด บัดนี้สายตานางร้ายกับลาสต์บอสจับมองชายต่างโลกอย่างเป็นกังวล หลายต่อหลายครั้งไซอาร์พยายามถามไถ่เพื่อให้คำตอบเปลี่ยนแปลง หวังว่าอดีตบอดี้การ์ดจะไตร่ตรองสิ่งที่ตัดสินใจไปอีกครั้ง ถึงกระนั้นชายตรงหน้ายังคงยืนยันคำเดิม“จะเดินทางคนเดียวจริงๆ เหรอครับ?”“ใช่” คาเลนหันไปตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “นายกังวล?”“ครับ… ผมกังวล”ไซอาร์ยอมรับแต่โดยดีพร้อมกับหลุบสายตาอย่างไม่เข้าใจ สงสัยว่าอะไรทำให้คาเลนตัดสินใจมาหาเขาและเธอเพื่อบอกว่าจะเดินทางคนเดียว ชายหนุ่มพยายามอย่างหนักเพื่ออ่านความคิดคาเลน ครั้งนี้คงเป็นครั้งเดียวที่เขาอยากได้ยินเสียงในหัวอีกฝ่ายแต่ทุกอย่างกลับเงียบ…ปราศจากเสียงความคิดที่ตลอดมามักหลั่งไหลอย่างยากจะควบคุม เรียวคิ้วลาสต์บอสขมวดเป็นปม แววตามัวหมองเจือกระสับกระส่ายในสถานการณ์ประหลาด คาเลนมองพักหนึ่งก็จับสังเกตได้ว่าทั้งสองคนกำลังฉงนจึงอธิบายไปเพื่อให้เข้าใจตรงกัน“พวกนายเคยบอกว่

  ฮา…เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ทางปาก โดยคนกระทำสิ่งเหล่านั้นคือบิทเทอซึ่งนั่งนิ่งค้างบนขอนไม้กลางป่าธาน รอบกายรายล้อมด้วยต้นไม้ไร้ใบและบนพื้นที่มีข้าวของสำหรับพักแรม หากเป็นปกติเขาคงระวังตัวสอดส่องไปทั่วแต่การเดินทางครั้งนี้ไม่เป็นเช่นนั้น ดวงเนตรสีฟ้ามัวหมองอ่อนแวว ผนวกกับสีหน้าที่มักเฉยชามาแต่ไหนแต่ไร เพิ่มเติมคือบรรยากาศอึมครึมอันน่าอึดอัด ถึงกระนั้นนักล่าเสพติดภูตก็มิได้แยแส เอาแต่นั่งเหม่อลอยราวคนไร้สติและในหัว…ยังเอาแต่นึกคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เขาพบเจอมา  “เธออยู่ไหน?”พลั่ก! อั่ก!ณ เมืองธานปรากฏร่างฮันเตอร์นายหนึ่งถูกผลักกระแทกใส่กำแพงอย่างแรงจนตัวเซ เขาค่อยๆ กลับมาทรงตัว ก่อนจะยืนโอดครวญครู่เดียวและปรายตามองคนมาเยือนหาตนถึงที่ ซึ่งชายคนนั้นเป็นฮันเตอร์มีชื่อเสียงและผู้ถูกออกหมายจับอย่างบิทเทอ“ฉะ... ฉันไม่รู้ว่าแกพูดถึงอะไ — อั่ก!”นักล่าเสพติดภูตต่อยท้องทีหนึ่ง แล้วยกเท้ายันก