Lahat ng Kabanata ng พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Kabanata 21 - Kabanata 30

 ระหว่างที่สองเท้าก้าวตามทางเท้า คาเลนก็หัวเราะกับตัวเองเหมือนคนบ้า บิทเทอซึ่งเดินข้างๆ มองอย่างไม่เข้าใจในการกระทำนั้น แต่ไม่คิดจะถาม สาเหตุที่เขาทำตัวเหมือนคนสติหลุดนั่นเป็นเพราะหญิงสาวซึ่งวิ่งชนตนเมื่อกี้เธอคือ ‘นางร้าย’ นิยายนักล่าสาปบาป ‘ไม่คาดฝันเลยแฮะว่าจะเจอที่เมืองธานแถมเร็วอีกต่างหาก อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น ภาพลักษณ์เธอดูใสซื่อกว่าที่ผมจินตนาการไว้มาก คิดว่าจะดูร้ายๆ แต่ไหงออกมาอย่างกับสาวน้อยเรียบร้อยคนหนึ่ง ว่าแต่…เธอชื่ออะไรนะ? จำหน้าตาได้แต่ดันจำชื่อไม่ได้เนี่ยสิ?’ ระหว่างเดินไปคิดไป ฝีเท้าต้องหยุดครั้นถูกกระตุกคอเสื้อรั้งไว้ ชายผมยาวดำชะงักพลันถอยเท้ากลับมายืนข้างๆ บิทเทอที่เป็นคนดึง “ถึงคอกม้าแล้ว” เสียงเรียบว่าพร้อมปรายนัยน์ตาสีฟ้ามอง เขาคงจะเหม่อคิดเยอะเกินไปเลยเกือบได้เป็นเด็กหลงทางแล้ว ดีที่คุณพระเอกใจดีจูงกลับมา“เดี๋ยวผมจะไปเช่าม้าให้นะครับ”คาเลนส่งเงินให้ราวินที่อาสาไปจัดการเช่าม้าให้ ปล่อยบิทเทอกับเขารออยู่ด้วยกันสองต่อสอง คุณพระเอกคาบบุหรี่ออกมาจากซองจุดสูบด้วยไม้ขีดเสร็จสรรพ

 ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นรับรู้ได้ว่าร่างตนนั้นหนักอึ้งเหลือหลาย ภาพพร่าๆ ที่ทอดสายตามองตอนนี้คือเพดานห้องขาวหมอง ไม่นานทัศนวิสัยก็ปรับชัดครั้นกะพริบตาอีกครั้งสองครั้ง เขานอนนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะกลอกมองรอบๆ ตัว พบว่าราวินนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ เขา“ฉันสลบไปเหรอ?”“ครับ”อัศวินตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉยเช่นเดิม“งั้นเหรอ? คงทำเอานายกับบิทเทอลำบากแย่เลยสินะ”“ใช่ แกทำ”สิ้นคำพูดนั้นจึงปรายมองตามเสียงอันคุ้นเคย คนกล่าวก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณพระเอกซึ่งยืนกอดอกพิงกำแพงฝั่งตรงข้ามเตียงที่เขานอนอยู่ นัยน์ตาสีฟ้าใสฉายแววไม่พึงใจไม่คิดปกปิด คาเลนซึ่งอาการยังไม่คงตัวมากเพียงหลุบมองลงอย่างรู้สึกผิดและเมื่อยล้า“ขอโทษ”“...”บิทเทอไม่ได้ตอบกลับอะไร ถึงกระนั้นถ้าสังเกตจากบรรยากาศอึมครึม เขารู้สึกได้เลยว่าตอนนี้พระเอกกำลังโกรธไม่น้อยเลยทีเดียว“ครั้งแรกเรื่องคำสาปย้อนกลับ แกไม่บอกฉันแต่ให้รามุสรู้ก็ยังพอให้อภัย แต่คราวนี้แกอาการกำลังแย่ แต่เลือกไม่บอกทั้งหมอนั่นหรือฉัน ปล่อยให้ตัวเองเป็นลมล้มพับไปแบบนั้น… ทำไม? แกอยากตายตั้

 โฮ่งๆ ๆ“อะไร? แกก็ตื่นเต้นเหรอไอ้ตูบ~”คาเลนว่าพลางยืนเท้าเข่ามองเจ้าร็อตไวเลอร์พิลึกนี่วิ่งวนตรงหน้าบ้าน ดูจากสภาพแวดล้อมปลอดโปร่งและห่างไกลจากผู้คน ที่นี่คงเป็นนอกเมืองเกือบเข้าเขตป่า ชายหนุ่มออกมาสูดอากาศเพราะหลังจากโดนเข็มอาร์ลีนไปหลายเล่มก็หลับยาว ใช้เวลาเพียงคืนเดียวแผลจึงหายดีแต่ไอ้ที่ว่าดีก็ดี ไอ้ที่ว่าแย่ก็แย่ แย่คืออะไรล่ะเหรอ?เปรียบเทียบง่ายๆ คือคนเราโดนฉีดยาเข็มเล็กๆ ยังปวดแขนขนาดนั้น แต่เข็มที่เขาโดนน่ะยาวเท่าศอกแทงจนทะลุหนังไปแล้วรึเปล่าก็ไม่รู้ ดังนั้นคงไม่ต้องพูดถึงความปวดความชาเลย เพราะทั้งแขนและขาใช้การตอนนี้เหมือนมีไฟฟ้าช็อตตลอดเวลา แต่อย่างไรก็ช่าง ตอนนี้เขาหายดีแล้วคาเลนนึกไปเรื่อยพลางยื่นมือไปลูบหัวหมาออดอ้อนก่อนจะกล่าว“ฉันสัญญาว่าจะไม่แย่งอาหารแกกินอีก”โฮ่ง!เขาพูดแซวตัวเอง แต่จริงๆ ส่วนหนึ่งก็แอบรู้สึกผิดนิดหน่อย ถึงจะไม่แน่ใจว่านี่มันหมาปกติจริงไหม แต่ถ้าเจ้าร็อตไวเลอร์ตัวนี้ไม่ช่วยไว้เมื่อวานนี้ เขาคงโดนอาร์ลีนแทงเข็มจนตัวพรุนไปแล้ว ขณะเล่นกับเพื่อนใหม่เพื่อนหมา ราวินกับบิทเทอก็เดิน

 ‘บิทเทอมองไม่เห็นผม’ นั่นคือสิ่งที่คาเลนสรุปได้หลังสังเกตท่าทางงวยงงชายผมบลอนด์ขาวมาพักหนึ่ง อีกฝ่ายมองผ่านไปมาไม่รู้ตั้งกี่รอบก็ไม่เห็นตนสักที จริงๆ ตอนนี้เขาควรจะหาทางสลัดตัวออกจากคนแปลกหน้านี่แต่มันยังมีบางอย่างติดใจอยู่ บางอย่างที่น่าแปลกจนผิดสังเกต นั่นคือร็อตไวเลอร์ข้างๆ ชายหนุ่มกำลังส่งเสียงครางต่ำไม่เป็นมิตรใส่บิทเทอ มันไม่ควรเกิดขึ้น เจ้าหมานี่ไม่น่าจะแสดงท่าทางแบบนั้นออกมากับคนที่มันเคยออดอ้อนก่อนหน้านี้คาเลนกลอกมองภาพตรงหน้าอย่างพินิจ แล้วเหลือบกลับมามองแขนใหญ่ที่ยังปิดปากเขาแน่น ‘หมอนี่ตั้งใจจะทำอะไร? ตั้งใจจะช่วยหรือรู้อะไรอยู่กันแน่?’ “คิก...”เสียงหัวเราะเล็กแหลมหลุดออกมาเพียงชั่วขณะ แต่นั่นทำเอาคาเลนขนลุกชันไปทั้งตัว ครั้นเห็นใบหน้าบิทเทอบิดเบี้ยวไปแวบหนึ่งคล้ายภาพหลอนปรุงแต่ง รอยยิ้มกว้างกรีดขึ้นสูงชวนน่าขนลุก ท่าทางผิดวิสัยจากปกติ นัยน์ตาเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นดำล้วนฉายแววอันตรายแฝงร้ายเล่ห์“หายไปไหนกันนะ~”

 ครั้นมาถึงจุดหมายก็เข้าสู่ช่วงบ่ายวัน คาเลนหยุดยืนริมแม่น้ำกว้างพลางใช้สายตาสำรวจมองต้นไม้ใหญ่สูงอยู่รวมกันจนเป็นผืนป่า พุ่มหญ้ามีให้เห็นหลายต่อหลายจุดจนไปถึงเหล่าสรรพสัตว์ ซึ่งพอมันเห็นพวกเขาก็พากันวิ่งหนีไปทันทีสถานที่แห่งนี้ดูสงบเงียบจนไม่อยากจะเชื่อว่าชุมคอป์แคท“ผมสงสัย” โดมานกล่าว“พวกท่านมาที่แห่งนี้เพราะต้องการสิ่งใด”กลุ่มนักเดินทางต่างพากันมองไปโดยไม่มีใครที่เลือกจะให้คำตอบ คาเลนกรีดยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะเบา“มีของชิ้นหนึ่งที่เราต้องการหาน่ะ ขอบคุณที่นำทางให้นะ”“พวกคุณตามหาศิลาแห่งไอเรตสินะครับ”ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสายลมเย็นพัดผ่าน ได้ยินเสียงใบไม้กระทบกันไหวอยู่รอบๆ ชายผมยาวดำยังคงรอยยิ้มไว้บนหน้าก่อนจะออกปากถามเสียงต่ำลง“ถ้าใช่แล้วทำไมเหรอ” ‘ไอ้หมอนี่คงเดาได้อยู่สินะว่าพวกผมมาที่นี่เพื่ออะไร เมื่อคืนหลังโดมานหายออกจากกลุ่มพวกเราไปในป่าโดยไม่บอกกล่าว ราวินแอบสะกดรอยตามไปดู (ดื