กลรักวิศวะเลว/กักขังรักวิศวะเลว/พันธะรักคู่หมั้นวิศวะเลว のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

น้ำหวานแทบอ่อนแรงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เหมือนว่าเธอไม่มีทางเลือกอะไรเลยนอกจากยอมผู้ชายคนนี้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่ามันจะนานแค่ไหนกับการที่ต้องมาอยู่ในฐานะของเล่นของเขาแต่ถ้าหากเธอไม่ยอมชีวิตที่สงบสุขของเธอจะเป็นยังไงต่อไป เขาร่ำรวยมีอำนาจมากกว่าครอบครัวเธอก็แค่คนธรรมดาเพราะแบบนี้มันทำให้หญิงสาวกลั้นใจถามเขาออกไป“นานแค่ไหนกับสถานะบ้าๆ นั้น”“หึ ฉันเป็นพวกขี้เบื่อ ไม่นานหรอกเล่นจนเบื่อเดี๋ยวทิ้งเอง”“ทำไมพี่ถึงได้เลวขนาดนี้คะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ”คำว่าเลวในครั้งนี้เล่นเอาหัวใจแกร่งกระตุกไม่น้อยเลยแต่ชายหนุ่มก็เหมือนไม่สนใจอะไรเขายักไหล่ยอมให้เธอด่าต่อไป“สรุป เอาไง”“หึ ถ้าฉันปฏิเสธพี่ก็คงทำเลวๆ กับฉันเหมือนที่ผ่านมา”เธอที่ไม่มีทางเลือกอะไรเลยจึงเอ่ยออกไป สายตายังคงมองชายหนุ่มด้วยความเกลียดชัง“เป็นผู้หญิงลับๆ ของฉันมันไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก อยากได้เท่าไหร่ก็พูดมาเธอจะได้ไม่ต้องไปทำงานที่ผับนั้น”หึ ไม่เลวร้ายงั้นเหรอเขากล้าพูดออกมาได้ยังไงกัน ได้ในเมื่อเขาพูดแบบนี้เธอก็จะยอมรับข้อเสนอของเขา เธอยอมเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นไม่ซื่อด้วย กลัวว่าเขาจะรูปพวกนั้นไปปล่อยอย่างที่ขู่เอาไว้“ได้ ฉันยอมแต่พี่ก็

2 อาทิตย์ผ่านไปเตชินท์: มาหาฉัน ห้ามเกินครึ่งชั่วโมงเป็นอีกวันที่น้ำหวานได้รับข้อความจากรุ่นพี่หนุ่ม ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาสั่งให้เธอไปหาทุกวันแทบไม่ให้เธอหยุดพัก คนตัวเล็กมีปฏิเสธแต่เขาก็ขู่เธอ ทำให้เธอต้องมาหาเขาอีกจนได้ ความสัมพันธ์ระหว่างน้ำหวานกับเตชินท์มีแค่เพื่อนๆ ของเขารู้และแก้มใส อยู่มหาวิทยาลัยถ้าหากบังเอิญเจอกันเราทั้งสองทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันเลย เขาเดินผ่านเธอหันหนีไปอีกทางซึ่งมันก็ดีแล้วที่เป็นแบบนี้แต่บางครั้งการที่เธอได้ยินคำพูดของคนอื่นเกี่ยวกับชายหนุ่มมันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแย่“ทำไมมาช้า”ทันทีที่ใช้คีย์การ์ดเข้ามาในห้องสุดหรูน้ำเสียงไม่พอใจก็ถามขึ้นทันที“หวานทำรายงานก่อนมาค่ะ”เพราะเขาสั่งให้เธอแทนตัวเองแบบนี้เธอที่ไม่อยากมีปัญหาอะไรจึงพูดแทนตัวเองอย่างที่เขาต้องการ“อืม เดินมานั่งนี่”เขาตบลงข้างกายทำให้คนตัวเล็กเดินไปนั่งข้างๆ เขา“ทำหน้าไม่พอใจอะไร”“พี่จะให้หวานมาหาทำไมบ่อยจังคะ”“เบื่องั้นเหรอ”เธอไม่ตอบแต่ก็แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเบื่อหน่ายพอสมควร“หึ แต่ฉันยังไม่เบื่อเธอเลยนะ”เขาไม่พูดเปล่ายกมือขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมของคนตัวเล็กเล่นไปมา“แล้วเมื่อไหร่กันคะ เมื

คำถามในข้อความที่เตชินท์ส่งมาสร้างความงงงวยให้แก่หญิงสาวไม่น้อย เธอกำลังจะพิมพ์ถามกลับไปแต่ก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงรถหรูแล่นมาจอดทางด้านหลัง ทำให้คนตัวเล็กรีบหันไปมอง เจ้าของรถเปิดประตูลงมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่น้อยเลย“พะ พี่เตชินท์ พี่มาได้ไง”“ขึ้นรถ”“ฮะ เอ่อ หวานไม่ว่าง”เธอไม่พอใจแต่ก็พยายามพูดดีๆ ออกไปเพราะไม่อยากทะเลาะกับอีกฝ่ายในตอนนี้อีกอย่างเธอหิวข้าวจะตายอยู่แล้ว“ฉันไม่สน!”เตชินท์ไม่พูดเปล่าเขากระชากเรียวแขนของน้ำหวานบีบบังคับให้เธอขึ้นมาบนรถของเขา การกระทำของชายหนุ่มทำให้ใบหน้าสวยหวานเบ้ออกมาเล็กน้อยแต่ก็ยอมขึ้นไปบนรถของอีกฝ่ายปัง!เสียงประตูห้องสุดหรูของชายหนุ่มปิดลงดังลั่นตามอารมณ์หงุดหงิดของเจ้าของห้อง หญิงสาวที่ถูกพามาที่นี่เอาแต่ยืนสะดุ้งตกใจอยู่กลางห้องอย่างไม่เข้าใจว่าเธอไปทำอะไรให้เขาหงุดหงิดกันเขาถึงได้เป็นบ้าแบบนี้“ฉันถามว่าใคร!”เตชินท์หันหน้ามาจ้องมองคนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“พี่หมายถึงอะไรคะ”“หึ ไปยืนร่านกับใครฉันก็หมายถึงคนนั้นล่ะ”หัวคิ้วของน้ำหวานเป็นปมก่อนจะร้องอ๋อในใจเมื่อเข้าใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้หมายถึงใคร แต่เธอไม่ได้ไปทำแบบที่

ตกดึกของวันหญิงสาวนอนพลิกกายไปมาเมื่อรู้สึกนอนไม่หลับแถมตอนนี้ก็เที่ยงคืนกว่าแล้วแต่เจ้าของห้องก็ยังไม่กลับมาเสียที มันทำให้เธอรู้สึกน้อยใจอีกฝ่ายขึ้นมาไม่ได้ นิสัยเจ้าชู้ของเตชินท์เป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบจริงๆ แบบนี้ไงต่อให้เขาหน้าตาดีมากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ชอบเขา คนตัวเล็กคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ในที่สุดความง่วงก็เข้าครอบงำ หญิงสาวนอนหลับไปได้ไม่นานสักเท่าไรนักเสียงกดรหัสห้องก็ดังขึ้น เจ้าของร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในห้องนอนที่ในยามนี้มีร่างของคนตัวเล็กหลับสนิทอยู่ เขายกมุมปากขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่หนีกลับห้องไปเสียก่อน ร่างสูงเดินขึ้นมานอนข้างๆ ของหญิงสาวแขนกำยำยกขึ้นมาโอบกอดรัดคนตัวเล็กเอาไว้ด้วยความรู้สึกหวงแหน เขาอยากจะรู้เหลือเกินว่าเธอคิดหึงหวงเขาบ้างรึเปล่า บางครั้งชายหนุ่มเองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน ตั้งใจจะเล่นจนเบื่อแต่พอตอนนี้เขายังรู้สึกไม่อยากปล่อยเธอไป เช้าของวันใหม่หญิงสาวทำหน้าเรียบนิ่งออกมา เธอตื่นมาก็เห็นชายหนุ่มนอนกอดรัดตัวเองอยู่กว่าจะเป็นอิสระไม่ง่ายเลย ในตอนนี้หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงมาเข้าห้องน้ำ การที่เธอได้เห็นรูปของชายหนุ่มกับผู้ห

เสียงเสื้อผ้าวาบหวิวที่คนตัวเล็กสวมใส่อยู่ถูกมือหนากระชากออกจากกายอย่างที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำยิ่งชายหนุ่มเห็นว่าเธอสวมใส่ชุดแบบไหนมันจะยิ่งทำให้เขาอยากจะกระชากออกจากร่างกายเธอให้เร็วที่สุด ปกติแล้วน้ำหวานไม่เคยแต่งตัวแบบนี้เลยมันทำให้เขาขุ่นมัวในใจไม่น้อย“เจ็บนะ อย่าทำนะหวานไม่ให้ทำ”“ใครสนกันล่ะ เธอเป็นของฉันฉันจะทำอะไรกับเธอก็ย่อมได้”“ไม่ใช่ฮึก พอสักทีเลิกยุ่งกับฉันสักทีคนใจร้าย”“ใจร้ายงั้นเหรอ?”เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่มันเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ“ใช่ คนแบบพี่ทั้งเลวทั้งใจร้าย เลิกยุ่งกับชีวิตฉันสักทีปล่อยให้ฉันมีความสุขบ้างจะได้ไหม!”การที่เธอถูกเขาบีบบังคับข่มขู่แบบนี้เธอเจ็บปวดเหลือเกิน คำว่าให้เธอมีความสุขบ้างมันทำให้คนฟังอย่างเตชินท์ชะงักไปไม่น้อยเลย ก่อนที่ชายหนุ่มจะหน่วงไปทั้งหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ความสุขที่เธอพูดถึงคือกับผู้ชายคนนั้นเหรอฮะ”ในบางครั้งหญิงสาวก็เหนื่อยที่จะพูดหรืออธิบายอะไรออกไปเขาอยากจะคิดยังไงก็เรื่องของเขา ด้วยความอยากจะประชดคนตัวเล็กก็ตอบกลับไปทันที“ใช่”“น้ำหวาน!”พอได้ยินเธอตอบกลับมาอย่างนี้มีหรือที่คนอย