All Chapters of กลรักวิศวะเลว/กักขังรักวิศวะเลว/พันธะรักคู่หมั้นวิศวะเลว: Chapter 21 - Chapter 30

เตชินท์ออกมาจากห้องเรียนเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนตัวเล็กอีกครั้ง เธอไม่ยอมรับสายสักทีทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจส่งข้อความไป อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเจอคำขู่ของเขาแล้วเธอจะยอมรับสายไหมเตชินท์: รับสายฉันเตชินท์: เธอกำลังท้าทายฉันอยู่นะน้ำหวานเตชินท์: (ส่งรูปภาพ)เตชินท์: เธออยากให้รูปหลุดเหรอ ทำไมต้องทำตัวท้าทายฉันอยู่เรื่อยเลยประโยคในข้อความอันสุดท้ายที่ชายหนุ่มส่งมาทำให้คนตัวเล็กสั่นเทาไม่น้อยเลยรูปอะไรไม่รู้ที่เขาขู่ ทำให้ในที่สุดหญิงสาวก็กดข้อความเข้าไปอ่านวินาทีแรกที่เธอเห็นรูปที่ตัวเองนอนแนบชิดโดยไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าอยู่ในอ้อมอกของเขามันทำให้เธอใจแทบตก มันไม่ใช่รูปเดิมที่เขาเคยถ่ายอันนั้นเขาหลบไปแล้วเหมือนจะเป็นรูปเมื่อคืนที่เขาแอบถ่ายเธอแบบนี้เตชินท์: อ่านแล้วเหรอ?น้ำหวาน: พี่จะข่มขู่ฉันไปอีกนานแค่ไหนเตชินท์: ถ้าไม่อยากให้ขู่ก็ทำตัวดีๆ ดิ แค่ทำตามที่ฉันสั่งมันยากนักเหรอเตชินท์: ลงมาฉันกำลังไปหาที่หอเธอหญิงสาวที่ได้เห็นข้อความนั้นก็ยิ่งรู้สึกแย่ เธอจะยอมให้เขาข่มขู่แบบนี้ต่อไปไม่จบไม่สิ้นแบบนี้งั้นเ

 2 วันผ่านไป“สัปดาห์หน้าทางชมรมจะจัดกิจกรรมไปสอนหนังสือน้องๆ ที่ภาคเหนือ นอกจากนี้เรายังจะมีของไปบริจาคน้องๆ อีกด้วย ใครอยากจะทำบุญอะไรก็สมทบทุนได้ ปีหน้าไม่ได้จัดรับบริจาคเพราะมีงบตรงนี้แล้ว”“แบบนี้ไปค้างคืนไหมครับอาจารย์”“ใช่จ้ะ เราจะไปค้างคืนสองคืนสามวัน”เสียงนักศึกษาในชมรมพูดคุยกันทันทีรวมถึงน้ำหวานกับแก้มใสด้วยที่ดูจะตื่นเต้นไม่น้อยเลย“น่าสนุกจังเนาะ”“ใช่ๆ ภาคเหนือด้วยเราอยากพาน้ำหวานไปเที่ยวบ้านเราจัง”“ก็อยากไปเหมือนกัน”น้ำหวานยิ้มให้กับเพื่อนสนิท เธออยากไปบ้านของแก้มใสเหมือนกันได้ยินว่าที่เชียงใหม่สวยมากๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าสถานที่ที่ทางมหาวิทยาลัยพาไปคือจังหวัดไหนของภาคเหนือ“งั้นไปไหม อาจารย์บอกว่าไปวันพุธอาทิตย์หน้า กว่าจะกลับก็วันศุกร์พอดีเราอยู่เที่ยวที่บ้านเราสักสองวันก็ได้”“จะไม่รบกวนใช่ไหม”“ไม่เลย เดี๋ยวเราบอกคุณพ่อคุณแม่เอาไว้”น้ำหวานพยักหน้าตอบตกลงให้กับเพื่อนทันที คำพูดของสองสาวทำใ

น้ำหวานไม่ได้พูดคุยอะไรออกมาสักคำจนกระทั่งออกมาจากลิฟท์ คนตัวเล็กก็รีบเดินหนีชายหนุ่มทันทีส่วนแก้มใสก็ถูกคู่หมั้นหนุ่มลากไปขึ้นรถแล้ว เรื่องของคนทั้งสองเธอไม่อยากยุ่งอะไรเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อน น่าแปลกที่เตชินท์ไม่ได้ตามวอแวเธอเหมือนอย่างที่เคยเป็นพอเธอไม่คุยด้วยเขาก็ไม่อะไรอีกมันอดไม่ได้ที่จะทำให้หญิงสาวรู้สึกหน่วงที่ใจ ความคิดของเธอที่คิดว่าเขาคงเบื่อเธอจริงๆ ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งเจอควรจะดีใจไม่ใช่มารู้สึกแบบนี้“น้ำหวาน”เสียงเรียกชื่อของหญิงสาวทำให้คนตัวเล็กที่รีบเดินกลับไปยังหอพักหยุดชะงักก่อนจะหันหน้ามาตามเสียงเรียก“ชล”“อืม เราเอง”ชลธียิ้มให้เพื่อนร่วมชั้นก่อนหน้านี้เขาไม่ได้พูดคุยกับเธอเลยมีบางครั้งที่ทักข้อความไปคุยแต่มันกำลังจะเป็นเรื่องรายงานทั้งนั้นจนวันนี้เขาเห็นเธอกำลังเดินกลับหอชายหนุ่มจึงรีบวิ่งมาหา“ชลมีอะไรหรือเปล่าหรือว่างานที่เราส่งให้มีปัญหา”นอกจากวิชาของอาจารย์แก้วยังมีอีกหลายงานที่อีกฝ่ายจ้างให้เธอทำ“ไม่ใช่ๆ งานผ่านแล้วส่งเรียบร้อย เราแค่อยากถามว่าวันพุธนี้ว่างไห

“ต้องทำอะไรด้วยเหรอถึงจะเจอเธอได้”ทั้งคำพูดและสายตาของชายหนุ่มที่มองมามันสร้างความไม่พอใจให้แก่คนตัวเล็กไม่น้อยเลย“คนลามก”น้ำหวานตอบโต้กลับไป ทุกครั้งที่เธอได้พูดคุยกับผู้ชายคนนี้ทำให้เธออารมณ์เสียจริงๆ“คิดอะไรอยู่ถึงบอกว่าลามก?”รอยยิ้มของชายหนุ่มเผยออกมาทำให้น้ำหวานยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม เธอกอดอกเชิดหน้าขึ้นไม่อยากพูดคุยอะไรกับชายหนุ่มอีกแต่ดูเหมือนว่าการกระทำของเธอมันทำให้เตชินท์นึกหมั่นเขี้ยวไม่น้อยเลย เขายกมือขึ้นมาบีบคางของหญิงสาวเอาไว้ทำให้น้ำหวานพยายามปัดออกแต่เธอก็ต้องตกใจที่ถูกชายหนุ่มแนบริมฝีปากมาจูบแบบนี้“อื้อ”คนตัวสูงสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากอวบอิ่ม เขาคิดถึงจูบนี้เอามากๆ ไม่ได้สัมผัสเธอมานานหลายวันใจเขาแทบจะขาดอยู่แล้ว“อ๊ะ อย่านะ อย่ามาทำบ้าๆ นะ”“แค่จูบเธอมันทำบ้าตรงไหนหื้ม?”เขาพูดเสียงแหบพร่าแค่จูบก็ทำให้เขามีความต้องการมากขึ้นเหลือเกิน ชายหนุ่มโอบกอดลูบไล้ร่างกายของคนตัวเล็กซุกไซร้ซอกคอดอมดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเนื้อกายสาวที่มันทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เชยชม“หยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่า”“ไม่ได้เจอหลายวันแล้ว ไม่คิ

“มีอะไรก็รีบๆ พูดมา”ชายหนุ่มไม่ได้ไปคุยที่ลับตาคนแต่อย่างใดเขาแค่เดินออกมาห่างจากกลุ่มนักศึกษาเพียงเท่านั้นซึ่งก็มีหลายคนเลยที่กำลังมองอยู่“ริต้าขอโทษ มาในตอนนี้ริต้ารู้แล้วว่าพี่ไม่เคยรักริต้าเลย ที่ผ่านมาริต้าคิดไปเองคนเดียวทุกอย่าง”เตชินท์รู้ดีว่าสิ่งนี้เขาเองก็ผิดเหมือนกัน“อืม”“ริต้าอยากจะได้ยินจากปากพี่ มันไม่มีโอกาสเลยใช่ไหมคะที่เรื่องของเราจะไปด้วยกันได้”“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอและก็ไม่คิดที่จะคบกับเธอด้วย เรื่องของเรามันจบตั้งแต่คืนนั้นแล้ว อีกอย่างฉันก็ให้เงินเธอ เธอก็ควรรู้ไม่ใช่เหรอว่ามันจบแค่นั้น”“พี่เป็นผู้ชายใจร้ายมากเลยรู้ไหมคะ”เธอเองที่เอาใจไปลงเล่นกับผู้ชายคนนี้ ทั้งๆ ที่รู้ตั้งแต่แรกว่าเขาเสือร้ายมากแค่ไหน ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนใดๆ กับคำพูดของหญิงสาวตรงหน้าทำไมเขาจะไม่รู้ว่าตัวเองใจร้าย“แค่นี้ใช่ไหมที่จะพูด”น้ำเสียงไร้เยื่อใยมันทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บใจขึ้นมาไม่ค่อยเลย เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินหนีออกไปแทน ก