All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 181 - Chapter 190

“ฮุ่ยหมิง เจ้าเป็นอะไร” เขารีบวางของลง แล้วเข้าไปดูนางด้วยความร้อนใจนางยังหายใจอยู่ บาดแผลดีขึ้น ไม่มีเลือดไหลซึมออกมาแล้ว แต่เพราะอะไรถึงไม่ตื่น “ฮุ่ยหมิง ๆ ข้ามาแล้ว เจ้าตื่นซิ ทำไมเป็นแบบนี้ ฮุ่ยหมิง…” ชายหนุ่มร้องเรียกชื่อหญิงสาวพร้อมเขย่าตัวนางเบา ๆ “เจ็บแผล…ท่านจะเขย่าข้าทำไมกัน”วั่งซูยิ้มกว้าง พร้อมถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ข้าเห็นเจ้าหลับสนิท ตกใจมาก เลยพยายามปลุกเจ้า ขอโทษ ๆ เจ็บหรือ”นางหน้ามุ่ย ไม่พอใจที่ถูกปลุก “ข้าเจ็บแผลมาก เลยใช้ยาสงบจิต มันเลยเป็นเช่นที่ท่านเห็น”“ยาสงบจิต คืออะไรกัน”“ปกติแล้ว ข้าจะใช้กับพวกขี้เมา ที่มักทำตัวลุ่มล่าม แค่พวกเขาได้รับมันเพียงปลายก้อย ก็จะหลับข้ามวันข้ามคืน”“หลับเหมือนตาย แท้ที่จริงไม่ตาย คนที่มาจากสำนักกระบี่ฟ้าคืนนั้น ตกลงยังไม่ตายใช่หรือไม่”หญิงสาวหันหน้ามามองเขา “นี่ท่านมักจะจดจำรายละเอียดทุกอย่างเช่นนี้หรือ”“ก็คนพวกนั้นกล่าวโทษ ว่าเจ้าเป็นมือสังหารฆ่าคน ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกมองแบบนั้น”ลู่ฮุ่ยหมิงยิ้มออกมา เมื่อได้ยินความคิดใสซื่อของเขา “แต่ข้าก็เป็นเช่นนั้นมิใช่รึ ถูกต้องในคืนนั้น ข้าใช้ยาชนิดนี้กับเขาจริง ในตอนแรกข้าเพียงบรรเลง

“ข้ารู้แล้ว ความใจในของเจ้า ข้าเข้าใจหมดแล้ว มาเถิด ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นนะ วันนี้ไม่มีงานอะไรแล้ว ไปกับข้านะ เจ้าอยู่แต่ในนี้อุดอู้จำเจน่าเบื่อ ไปดูอะไรด้านนอกบ้าง เจ้าจะได้รู้สึกสดชื่น”หญิงสาวยิ้มแล้วพยักหน้าให้เขา หลายวันมานี้ รอยยิ้มที่หวังหยงได้เห็น ล้วนเป็นรอยยิ้มแห่งความสับสน แม่ทัพหนุ่มจูงมือภรรยา เดินผ่านทุ่งหญ้า แมกไม้และลำธาร บางครั้งนางดูเหม่อลอย ดั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่ในบางครั้งนางดูสนใจกับธรรมชาติรอบตัว หรือในบางครั้งนางก็สนใจในตัวเขาจะเป็นไปได้อย่างไร หากนี้จะเป็นการแสดงตบตา ฟู่ซิงอีสตรีโฉมงามสูงศักดิ์ นางวางตัวราวนางพญา นางไม่มีทางทำตัวตกต่ำ ให้กลายเป็นเป้าสายตา ของการดูถูกเหยียดหยาม การแสดงเป็นคนบ้า ไม่เพียงแต่ทำให้ตนเองดูหน้ากลัว ยังหน้ารังเกียจในสายตาผู้อื่น ซิงอีไม่มีทางเล่นบทบาทจัดฉากแสดงหลอกลวงเช่นนี้แน่“หวังหยง ท่านดูนั่น”ฟู่ซิงอีเอ่ยชื่อเขา ชายหนุ่มสะดุ้งออกจากภวังค์ มองดูภรรยาของตน ที่กำลังมีท่าทีสนใจอะไรบางอย่างในสายน้ำ“อะไรหรือ”“นั่น ท่านดูนั่น ในน้ำมีปลา เราไม่ได้กินปลานึ่งมานานเท่าใดแล้วนะ ท่านอยากกินไหม ข้าจะทำให้”หวังหยงยิ้มให้นาง แล้วพยักหน้

สาวใช้ยิ้มให้ผู้เป็นนาย “เห็นท่านยิ้มได้มีความสุข พวกข้าย่อมสนับสนุน มีความสุขเช่นพวกท่านไปด้วย คุณชายเองตั้งแต่เด็ก ก็มิได้อยู่กับครอบครัว พระมารดาสิ้นใจ เขาก็ไม่ได้มาเคารพพระศพ ด้วยอาการป่วยไข้ ทำให้ต้องเก็บตัวอยู่แต่สำนักหนักวายุเตโช นายหญิง คุณชายอาจมีความแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ข้าอยากให้ท่านอดทน ข้าเชื่อว่าความอบอุ่นจากท่าน จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น”ฟู่ซิงอีหันมามองหน้าสาวใช้ข้างกาย “เจ้าดูอายุไม่มาก เหตุใดถึงรู้เรื่องเขาดีนัก”“นายหญิง นั่นเป็นเพราะ มารดาของข้า นางก็เคยเป็นสาวใช้ในจวนอ๋องหวังมาก่อน ข้าจึงเติบโตมากับจวนอ๋องหวัง เรื่องภายในข้ารู้ดี แต่ก็ไม่ทั้งหมดนะเจ้าค่ะ”“เป็นเช่นนี้นี่เอง หากมองดูอายุแล้ว เจ้ากับเขา เหมาะสมกันนัก เหมาะจะเป็นพี่น้องกัน” นางยิ้มให้สาวใช้ แล้วรีบเดินเข้าไปเลือกเมล็ดพรรณผักต่าง ๆ ตรงหน้าสาวใช้ก้มหน้าเล็กน้อย แล้วรีบเดินตามติดนางไป เห็นท่าทีของฟู่ซิงอีเป็นเช่นนี้ นั่นหมายความว่านางมีความหวงแหนสามีของตนเอง ดูท่าความสัมพันธ์ของคนทั้งสองคงดีขึ้น เมื่อออกมาห่างไกลจากเมืองหลวงซิงอีเลือกเมล็ดผัก และต่อรองราคาจนพอใจ ทำให้นางได้เมล็ดผักที่หลากหลายชนิด และมา

“ใช่สวยจริง ๆ ด้วย วันที่ข้าออกมาจากที่นี่ เป็นเวลาใกล้ค่ำมืดแล้ว มองอะไรไม่ค่อยชัดเลย ไม่คิดเลยว่าในหุบเขาของสำนักกระบี่ฟ้าจะมีสถานที่เช่นนี้ซ่อนอยู่”แมกไม้เขียวขจี ทุ่งหญ้าพลิ้วไหวยามต้องแรงลมพัดผ่าน ดอกไม้กลิ่นหอม และเพิงผาร่มเย็น ภายใต้หน้าผามีสวนไผ่ร่มรื่น และเรือนไม้หลังเล็ก ที่ถูกดูแลจนสะอาดเรียบร้อย“ที่นี่หรือ”ชายหนุ่มพยักหน้า พร้อมเดินนำหญิงสาว“ท่านผู้มีบุญคุณ ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว อยู่หรือไม่”“เงียบเช่นนี้ เห็นทีเราคงมาเสียเที่ยวแล้วกระมัง”“ไม่นะ ปกตินางไม่น่าจะไปไหน นางอยู่ที่นี่แค่คนเดียว ไม่พบปะผู้ใด แล้วจะมีเหตุอะไรให้ออกไปข้างนอก”“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้” เสียงหวานของสตรีดังออกมาจากภายในโถงถ้ำ ลู่ฮุ่ยหมิงและเฉิงวั่งซู หยุดฝีเท้าทันที ไม่กล้าก้าวเดินต่อ ด้วยอาจถูกเจ้าของเรือนทำร้ายด้วยโทษฐานบุกรุก“ท่านผู้มีพระคุณ ข้ามาเยี่ยมท่าน เหตุใด ต้องดุข้าด้วย” ชายหนุ่มรีบออกตัวทันที เมื่อเห็นใบหน้าของสตรีเจ้าของเรือนไม้กลางป่าลู่ฮุ่ยหมิงมองดูบุคคลสำคัญ ที่วั่งซูต้องการพานางมาพบ ด้วยความสนใจ “แม่นาง คือเจ้าสาวที่หายไป ใช่หรือไม่”หญิงสาวมองใบหน้าของสตรีที่ติดตามเฉิงวั่งซูมา ด้

เฉิงวั่งซูมองดูสายตาของสหายรัก รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังจ้องมองมาที่ลู่ฮุ่ยหมิง “เอ่อ…นี่ลู่ฮุ่ยหมิง นางเป็น…”จ้าวตงหยางไม่รอฟังคำอธิบาย เขาเดินออกจากห้องพักลงบันไดไปในทันที ลี่ฉุ่นมองดูสตรีผู้งดงามราวตุ๊กตาปั้นกับคุณชายเฉิง แล้วได้แต่ถอนหายใจ“ฟ่านถิงถิง เจ้าติดตามคุณชายไป ข้าขอคุยกับคุณชายเฉิงสักครู่”“ได้” นางปีศาจวิ่งตามจ้าวตงหยางไปในทันทีที่รับปากลี่ฉุนลู่ฮุ่ยหมิงมองดูคนแปลกหน้าทั้งสามด้วยความสนใจ แต่ดูแล้วเวลานี้ ที่นี้ ไม่เหมาะสมที่นางจะรั้งรออยู่ต่อ“คุณชาย ข้าจะกลับสำนักเมฆาทมิฬ ในเมื่อสหายของท่านตามมาถึงที่นี่ ข้าคิดว่าท่านกับเขา คงมีธุระมากมายต้องพูดคุยกัน เช่นนั้น เราก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตนเถิด พบกันอีกครั้ง ตามวันที่ข้านัดหมายท่าน จำได้ใช่หรือไม่”เฉิงวั่งซูพยักหน้า ลู่ฮุ่ยหมิงยิ้มให้เขา แล้วหันไปโค้งศรีษะทำความเคารพต่อลี่ฉุน ซึ่งดูแล้วน่าจะมีอายุมากกว่าผู้ใดลี่ฉุนเล่าเหตุการณ์ย้อนหลัง ก่อนวันที่จ้าวตงหยางจะตัดสินใจออกเดินทาง นอกจากเรื่องที่แบ่งคฤหาสน์ริมน้ำครึ่งหนึ่ง ให้กับครอบครัวตระกูลเฉิงแล้ว ก็เป็นเรื่องของเขากับคุณหนูอู๋อิง บุตรีคหบดีร้านผ้า รวมทั้งการเดินทางที่เร