All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 251 - Chapter 260

เด็กสาวยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ “ขอบคุณพี่สาวยิ่งนัก ข้าให้ใครชิม ทุกคนล้วนโกหก ปลดข้าว่าอร่อย แต่ข้าไม่เชื่อ คนพวกนั้นล้วนพูดเพราะเกรงบารมีพี่ชายข้า”ฟู่ซิงอีมองดูสตรีตรงหน้า แล้วให้รู้สึกขบขัน อาจเพราะความบริสุทธิ์สดใสของนาง จึงทำให้ความเหนื่อยล้าหายไปได้มาก“คุณหนูเจ้าคะ เรากลับกันเถิด ฮูหยินท่านแม่ทัพจะได้พักผ่อน นางเพิ่งเดินทางมาถึง เราก็อย่างรบกวนต่อเลยนะเจ้าคะ”“ใช่เจ้าพูดถูก พี่สาวข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ ดีใจยิ่งนักที่ข้ามีท่านเป็นเพื่อน เชิญพี่สาวพักผ่อนเถิด อย่าลืมกินขนมของข้าด้วยนะ จะแจกใครก็ได้ แต่ห้ามทิ้งเด็ดขาด”หวังหยงที่กำลังเดินเข้ามาหาภรรยาไม่ทันระวังตัว ทำให้ชนเข้ากับสาวน้อยที่มีใบหน้าหมดจดงดงาม นางช้อนสายตาขึ้นมองเขา แล้วรีบหลบมายืนด้านข้าง พร้อมประสานมือที่เอวพร้อมย่อตัว ทำความเคารพต่อเขา สาวใช้ติดตามเห็นเช่นนั้น ต่างก็รีบทำตามหญิงสาวผู้เป็นนาย“ขออภัย ข้าเสียมารยาทแล้ว ท่านคงเป็น ท่านแม่ทัพหวังหยง”“ถูกต้องเป็นข้าเอง เมื่อครู่ เป็นข้าที่ไม่ทันระวัง เจ้าตกใจหรือไม่”หญิงสาวยิ้มแล้วส่ายหน้าด้วยความเอียงอาย“ท่านพี่…ท่านกลับมาแล้ว” ฟู่ซิงอีที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น รีบเอ

นางกลับมาถึงสำนักกระบี่ฟ้าด้วยความผิดหวัง แต่เมื่อมาเห็นสิ่งของมากมาย ที่จ้าวตงหยางจัดเตรียมเพื่อปรุงยา นางก็ใจชื้นขึ้นมา“ท่านแม่ ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เลย”เยว่ฉียิ้มให้บุตรชาย “วั่งซู เจ้าน้อยใจหรือไม่ ที่แม่ทำไม่สำเร็จ”ชายหนุ่มยิ้มให้ผู้เป็นมารดา “น้อยใจอันใดกันท่านแม่ ท่านทำถึงเพียงนี้ ข้าจะเอาอะไรมาน้อยใจ อันที่จริงท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เลย ลู่ฮุ่ยหมิงกับข้ารู้ชะตาของตนดี ข้าไม่มีวันเสียใจ ที่ได้แต่งงานกับนาง ต่อให้นางเหลือลมหายใจแค่เพียงวันพรุ่งนี้ ข้าก็ไม่คิดเสียใจ”เยว่ฉีมองหน้าบุตรชาย “แต่แม่อยากเห็นเจ้ามีความสุข คิดดีแล้วใช่หรือไม่”ชายหนุ่มพยักหน้า “ข้ายอมรับ ให้จ้าวตงหยางรักษานาง ต่อให้การรักษานี้ จะสำเร็จหรือล้มเหลว ข้าและฮุ่ยหมิงต่างยอมรับมัน หากนางหาย ข้าขอท่านแม่ พานางกลับไปรอข้าที่บ้าน เสร็จเรื่องแล้วข้าจะตามกลับไปพบพวกท่าน แต่หากนางหมดวาสนา อยู่กับข้าได้เท่านี้ ข้ากับนางล้วนทำใจไว้แล้ว ท่านแม่อย่าได้เป็นกังวล”นางมองบุตรชายด้วยความสงสารจับใจ“เจ้าจะไม่ให้แม่กังวลได้อย่างไร แต่เล็กจนโต ข้าไม่เคยได้เลี้ยงดูเจ้าเช่นดั่งพ่อแม่คนอื่น มาเวลานี้ บิดาของเจ้าก็เป็นเ

“วั่งซู…”ชายหนุ่มรีบหันมามองตามเสียงที่คุ้นเคย เฉิงเหรินในชุดเกราะแม่ทัพ กับองครักษ์ประจำตัวของเขา ยืนอยู่หน้าห้องของลู่ฮุ่ยหมิง เฉิงวั่งซูรีบลุกออกมาต้อนรับพี่ชายที่เพิ่งเดินทางมาถึง ด้วยความแปลกใจ“พี่รอง ทำไมท่านถึงใส่ชุดเกราะ หรือว่า…”“เจ้าเดาไม่ผิด ฝ่าบาทคืนตำแหน่งให้ข้าแล้ว และยังเลื่อนขั้น ให้ข้าขึ้นมาอยูในตำแหน่งของท่านพ่อ ท่านเสนาบดีโม่วเอง ก็ได้กลับคืนตำแหน่งเช่นกัน”“เกิดอะไรขึ้น แล้วท่านมาเช่นนี้ งานราชการเล่าจะทำเช่นไร"เฉิงเหรินมองไปยังสตรีผู้มีผิวกายซีดขาว นางโค้งศีรษะทำความเคารพต่อพี่ชายของสามี แล้วถอยหลัง หลบไปยังอีกด้านของห้อง“นั่นลู่ฮุ่ยหมิง ภรรยาข้าเอง ขออภัยพี่รอง ที่ข้าแต่งงานโดยไม่รอท่านแต่งก่อนตามธรรมเนียม”เฉิงเหรินตบไหล่น้องชาย แล้วโอบไหล่ของเขาพาเข้าไปนั่งด้านใน “ท่านแม่เล่าให้ข้าฟังแล้ว อย่าคิดมาก ครอบครัวเราหาใช่คนเคร่งธรรมเนียม แต่งก่อนแต่งหลังแล้วอย่างไร อย่าคิดมาก ว่าแต่เรื่องพิษในกายนาง พอมีทางออกหรือไม่”ประโยคหลัง เฉิงเหรินเบาเสียงลง ให้ได้ยินเพียงน้องชาย ด้วยเกรงว่า หากน้องสะไภ้ได้ยินอาจไม่สะบายใจเฉิงวั่งซูนิ่งเงียบ ก้มหน้าครุ่นคิด “เอ่อ…ช่างเถ

“หุบปากของเจ้าซะ ฟูชี แล้วรีบไสหัวของเจ้ากลับห้องตนเองได้แล้ว ที่นี่เป็นที่ของแขก เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสร้างความวุ่นวายอยู่ตรงนี้”“ท่านอา นี่ท่านกล้าพูดเช่นนี้กับข้าได้เช่นไร ข้าเป็นหลานท่านนะ คนพวกนี้ ก็เป็นเพียงคนมาขออาศัยอยู่ชั่วคราว ทำไมท่านต้องสนใจด้วย”เจ้าสำนักกระบี่ฟ้าได้แต่ถอนหายใจพร้อมส่ายหน้า “คุณชายเฉิงวั่งซู คุณชายจ้าวตงหยาง ข้าสั่งสอนเขาไม่ดี ขายหน้าท่านทั้งสองแล้ว”ชายหนุ่มทั้งสอง ได้แต่พยักหน้าให้เจ้าสำนักกระบี่ฟ้า ชายวัยกลางคนหันไปพยักหน้าให้กับคนของตน ชายผู้ติดตามก็รีบเข้าไปหิ้วตัวฟูชี เพื่อนำเขาออกไป เสียงของเฉียวฟูชี ร้องแหกปากโวยวายไปจนลับตา ตามติดไปด้วยเจ้าสำนักกระบี่ฟ้า และคนของเขา“หมอนี่เป็นใครกัน น่าโมโหชะมัด เจ้ารู้ไหม หมอนี่พยายามบุกเข้าไปด้านในห้องของเจ้าด้วยนะ ดีที่ฟ่านถิงถิงนางออกมากันไว้ ข้าก็ไม่ทันเฉลียวใจ ไม่คิดว่าจะมาหาเรื่องกันเช่นนี้”“ท่านเจ้าสำนักเรียกข้าไปพบ ก็เพราะหลานชายคนนี้ เข้ามีพิษอยู่ในกายตั้งแต่เด็ก ทำให้สมองไม่ดีและไม่เอาไหน ด้วยเพราะอาการทางกายไม่แข็งแรง จึงถูกตามใจจนเสียคน”“โดนพิษเช่นนั้นรึ แล้วอย่างไร”“เขาต้องการให้ข้าช่วย” จ้าวตงหยาง

“จริงด้วยคุณชาย เจ้าสำนักดุด่าท่าน ก็แค่ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น หลังบ้าน อย่างไรแล้ว ท่านก็เป็นที่หนึ่ง ต้องการสิ่งใดมีหรือที่จะไม่ให้ อันที่จริง คืนนี้จะดีกว่านี้มาก หากเราจะมีสาวงาม มาขับกล่อมบรรเลงดนตรีให้สำราญใจ”“ฮึ…เจ้าพูดเช่นนี้ ข้ารู้นะ ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร”เสียงหัวเราะดังขึ้น เหมือนพวกมันทุกคน จะรู้กัน ว่าเรื่องที่กำลังพูดคุยสนุกปากนั้น หมายถึงใคร“ลู่ฮุ่ยหมิง ตอนนี้นางมาพักอยู่ในสำนักของเรา ทำไมเราไม่ใช้อำนาจของเจ้าบ้าน เรียกนางมาบรรเลงขอบคุณเจ้าบ้าน สักสองสามเพลงเล่าคุณชาย” หนึ่งในสมุนของฟูชีเอ่ยขึ้น ด้วยสายตาเล่าเล่ห์“เจ้าพูดเช่นนี้ มิเกรงใจคุณชายเฉิงบ้างรึไง มารดาของเขาเป็นถึงแม่นางเยว่ฉี แห่งสำนักวายุเตโช แถมตอนนี้พี่ชายของเขา ก็ก้าวขึ้นมาเป็นถึงแม่ทัพคนองศึก คุมกองทัพส่วนหนึ่งมาตั้งค่ายอยู่ด้านล่างเขา ถ้าเราขืนไปยุ่งกับคนพวกนี้ บางทีแม้แต่อำนาจของเจ้าสำนัก ก็มิอาจคุ้มหัวพวกเราได้”หนึ่งในสมุนยืนขึ้นโซเซ พร้อมถีบอกสหายที่พูดออกมา “ไอ้คนขี้ขลาด ต่อหน้าคุณชายเฉียว เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ที่นี่สำนักกระบี่ฟ้า ไม่ใช่สำนักวายุเตโช ใครใหญ่ที่สุด นี่เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ ไม่สมคว