บททั้งหมดของ แสงจันทร์พันธนาการ: บทที่ 241 - บทที่ 250

จ้าวตงหยาง ยกอ่างน้ำที่แม่นางเยว่ฉีมารดาของเฉิงวั่งซู เพิ่งเช็ดหน้าและเนื้อตัวให้นางมารน้อยฮุ่ยหมิง ออกมาส่งให้ลี่ฉุนที่รออยู่ด้านนอกห้องพัก แล้วเขาก็หันไปมองดูเฉิงวั่งซู ที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดจ้า“วั่งซู ฮุ่ยหมิงนางปลอดภัยแล้ว ท่านป้ามอบพลังปราณให้แก่นาง อีกไม่นานนางคงฟื้นตื่นคืนสติ ข้าเองก็ให้ฟ่านถิงถิง ต้มยาบำรุงให้นางแล้ว เจ้าควรเข้าไปดูนางนะ นางตื่นขึ้นมาเห็นเจ้าเป็นคนแรก จะได้ดีใจ ไยเจ้าถึงเอาแต่ยืนอยู่ตรงนี้”“ตงหยาง หากข้าเป็นมาร เจ้าจะคิดเช่นไร”ตงหยางก้าวเท้าออกไปยืนประจันหน้ากับสหาย “เจ้าพูดเพ้อเจ้ออันใด ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าเคยคิดฝักใฝ่เช่นนี้รึ วั่งซู เจ้ามีสติหน่อย ชาติกำเนิดของเจ้ามิใช่มาร เจ้าเป็นถึงเทพเจ้าจากดินแดนเอกเทศ เหตุใดจึงมีความคิดเช่นนี้ หากสวรรค์รู้เรื่องนี้เข้า หากเทพเจ้าธาตุไฟรู้ว่าเจ้ามีใจฝักใฝ่มาร ข้าคิดไม่ออกเลยอะไรจะเกิดขึ้น วั่งซู เจ้าไตร่ตรองให้ดี นี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรเลย”เฉิงวั่งซู มองหน้าจ้าวตงหยาง แล้วยิ้มให้เขา ด้วยดวงตาอ่อนล้า “ตงหยาง ข้าเหนื่อย ข้ารู้สึกอ่อนแอ ข้าอยากร้องไห้ ข้าไม่รู้ ว่าข้าควรเดินไปทางไหนกันแน่ เส้นทางของข้า เหตุใดถึงมืดมน

จ้าวตงหยาง รีบเข้าไปพบกับผู้ที่นอนลืมตาอยู่บนเตียงนอน เฉิงวั่งซู แม้จะมีอาการอ่อนเพลีย แต่ก็นับว่าอาการดีขึ้นผิดหูผิดตา จากก่อนนี้มาก“วั่งซู ข้าอยู่นี่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกเจ็บปวดตรงไหนหรือไม่”เฉิงวั่งซูเหลือบตามองดูสหาย ที่กำลังมองดูเขาด้วยความห่วงใย“ตงหยาง ข้าฝัน…” วั่งซูพูดเสียงเบา พร้อมกับทอดสายตามองออกไปด้านนอก เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนี้ จะไม่มีคนได้ยินจ้าวตงหยางเอียงหน้ามองดูเขาด้วยความไม่เข้าใจ “ฝันรึ มีอะไรพิเศษ”“ข้าฝันเห็นเจ้ากับข้า ในสถานที่ที่สวยที่สุด ข้าหลงคิดว่าข้าตายไปแล้ว แต่มาแปลกใจ ตรงที่หากข้าตาย ทำไมถึงมีเจ้าอยู่ด้วย” เฉิงวั่งซูพูดแล้วก็ยิ้มออกมา “จะว่าไป หากตายแล้วมีเจ้าด้วยก็ไม่เลว”“ปากเสีย ตายอะไรกันเล่า ข้าหายใจอยู่ มองดูซิ ว่าที่นี่เป็นความจริงหรือไม่ อย่าพูดมากอยู่เลย เจ้าเสียสมดุลไปมาก ควรพักผ่อน”“ไม่พักแล้ว นี่ข้าก็นอนจนคิดว่าตัวเองตายไปแล้วนะ ยังต้องนอนอีกเหรอ ไม่แล้วตงหยาง ฮุ่ยหมิง…นางเป็นอย่างไรบ้าง ฟื้นรึยัง นางคงตามหาข้า” เฉิงวั่งซูยันกาย ทำท่าจะลุกจากที่นอน แต่แล้วเหมือนหัวของเขา จะรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา จนต้องล้มตัวลงนอนอีกค

ลี่ฉุนเดินตามนางปีศาจออกมา จนแน่ใจว่าระยะห่างไกลมากพอ ที่จะพูดคุยกันได้แล้ว จึงรีบดึงแขนรั้งนางปีศาจฟ่านถิงถิงเอาไว้“ถิงถิง ไกลพอแล้ว เจ้าอยากรู้อะไรว่ามา ข้าจะรีบไปอยู่เป็นเพื่อนคุณชาย”นางเหลือบตามองไปทางอาคารโถงรับรอง “บอกข้ามา คุณชายเฉิงคิดจะทำอะไร”ลี่ฉุนยกมือขึ้นเกาศีรษะ พร้อมถอนหายใจอย่างแรง ด้วยความไม่สบอารมณ์“คุณชายเฉิง เขาคิดจะรับตำแหน่ง ขึ้นเป็นจอมมารคนใหม่ ให้สำนักเมฆาทมิฬ เอาจริง…ข้าไม่เห็นด้วยเลย ยามปกติเขาเองก็เสเพลกินดื่มเที่ยวเตร่ ใจร้อนและวู่วาม แถมยังมีพลังอัคคีนั่นด้วย หากถูกวิชามารครอบงำขึ้นมา สุดท้ายจากคนใสซื่อ อาจกลายเป็นคนร้ายกาจ เช่นนั้นแล้ว คุณชายของเราจะทำเช่นไร ภาระหน้าที่อะไรนั่น เหลืออีกมากน้อยแค่ไหนก็หารู้ไม่ ข้าล่ะเหนื่อยใจ จนคิดอะไรไม่ออกแล้ว”“อะไรนะ ทำไมคุณชายเฉิงวั่งซู ถึงมีความคิดเช่นนี้ไปได้ ที่ลู่ฮุ่ยหมิงต้องเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะพรรคมารบ้า ๆ นี่รึ นี่ขนาดสายเลือดเดียวกัน พวกเขายังทำกันได้ คนนอกสายเลือด มิเหลือแต่วิญญาณหรอกรึ”ฟ่านถิงถิงนิ่งเงียบอยู่อึดใจ แล้วเหมือนนางปีศาจจะคิดอะไรขึ้นมาได้ นางรีบหันตัวหมุนกลับ “ถิงถิง นั่นเจ้าจะไปไหน” ลี่ฉุ

ตงหยาง เดินผ่านห้องพักของแม่นางลู่ฮุ่ยหมิง เห็นเฉิงวั่งซูเดินวนไปเวียนมา แต่ไม่ยอมเข้าไปด้านในห้องพักของภรรยา“นี่เจ้า ข้าขอถามหน่อย” ตงหยาง เรียกรั้งคนงานของสำนักกระบี่ฟ้าไว้ เมื่อเห็นว่าคนผู้นั้น ดูเหมือนจะมีหน้าที่เฝ้าดูแลในส่วนนี้พอดี“ขอรับ…คุณชาย”“คุณชายเฉิงวั่งซู เหตุใดจึงไม่เข้าไปด้านใน”ชายหนุ่มมองตามที่จ้าวตงหยางเอ่ยถาม “อ๋อ ท่านคงไม่รู้สินะ สองวันก่อน ท่านเฉิงเข้าไปแล้ว แต่ไม่นานก็รีบวิ่งออกมา มีเสียงสตรีด่าทอตามหลัง ไม่ต้องเดา ท่านคงรู้แน่นอน นั่นคือเสียงของแม่นางลู่ฮุ่ยหมิง ดูท่านางจะโกรธจริงจัง บุรุษก็เช่นนี้ แต่งงานไป ก็มีแต่เป็นขี้ข้าภรรยา ไม่ได้ดั่งใจ ก็โดนสับโขก เห้อ…ชีวิต” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินจากไป จ้าวตงหยางมองตาม แล้วก็ถอนหายใจ “แบบนี้ข้าโชคดีใช่หรือไม่ ที่ไม่ทันได้แต่งงาน ไม่จริงหรอก อู๋อิงจะไม่ทำร้ายข้าแบบนี้ ทุกอย่างเพราะวั่งซูทำตนเองทั้งนั้น”“ออกไป ใครใช้เจ้ามายืนหน้าห้องข้า อย่านะ อย่าก้าวเท้าเข้ามา” เสียงลู่ฮุ่ยหมิงดังออกมาจากด้านในห้อง เฉิงวั่งซูก้าวเท้าถอยหลัง เดินคอตกออกมา มองดูแล้ว ช่างน่าสงสารยิ่งนัก“ข้าน้อยจ้าวตงหยาง ขอคารวะต่อท่านจอมมาร”“เจ้าบ้า เ

เฉียวหรงจีถือลำไผ่แทนกระบี่ นางพุ่งตรงเข้าหาตัวของจ้าวตงหยาง แต่ไม่ทันจะถึงตัวเขา ชายหนุ่มก็รับกระบี่นั้นด้วยลำไผ่ในมือ ที่ถือว่าเป็นหอกปลายดาบ ฟาดลงผ่ากลางลำไผ่ในมือของสตรีผมขาวเฉียวหรงจี นางหน้าถอดสีเล็กน้อย ด้วยคิดไม่ถึงว่า เด็กหนุ่มตรงหน้า จะสามารถต้านพลังกระบี่ฟ้าของนางได้เช่นนี้เฉียวหรงจีต้องม้วนตัวพร้อมลำไผ่ในมือ กลับมาตั้งหลักในตำแหน่งเดิม“ดีมากเจ้าหนู ทำได้ดีนี่ ไม่คิดเลยหมอดูเช่นเจ้า จะมีความสามารถถึงเพียงนี้”“เล็กน้อยขอรับ ข้าน้อยมิกล้า ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะท่านอาจารย์ของข้าสอนสั่ง”“อาจารย์ของเจ้า…” เฉียวหรงจีเริ่มคิดตาม ไปถึงผู้ที่จ้าวตงหยางเอ่ยถึง ‘นี่ขนาดเป็นศิษย์ ฝีมือยังร้ายกาจเช่นนี้ ผู้เป็นอาจารย์ของเขา คงเป็นผู้มีฝีมือในยุทธภพ เลยต้องการปกปิดไม่ประสงค์แสดงตัว’จ้าวตงหยางเป็นฝ่ายตั้งรับมามาก ถึงเวลาสำแดงฝีมือบ้างเสียที ชายหนุ่มควงลำไผ่ในมือ จนเกิดมวลอากาศที่แปรปวน ใบไผ่ปลิวม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นตามกระแสลม ลี่ฉุนและฟ่านถิงถิง มองดูภาพตรงหน้า ด้วยความรู้สึกที่หนาวเย็น อย่างไม่รู้สาเหตุใบไผ่รอบตัวชายหนุ่ม เริ่มมีผลึกเกร็ดน้ำแข็งจับตัวตามขอบใบ เมื่อลำไผ่ในมือถูกตีฝาด