All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 261 - Chapter 270

เฉิงวั่งซูมองดูจ้าวตงหยาง ที่ดูเหนื่อยล้า เกิดรู้สึกผิดขึ้นมา แต่ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว คนของสำนักกระบี่ฟ้ามาตามที่จ้าวตงหยางคาดกาล เสียงเอะอะดังขึ้นจากด้านนอก จ้าวตงหยางหรี่ตามองดูผู้คน ที่มายืนร้องเรียกหาเฉิงวั่งซู แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ“เห็นหรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าก่อไว้ เป็นเช่นไร”“ข้ารู้ เจ้าพักเถิด ข้าจัดการเองได้ ก็ข้าเป็นคนก่อเรื่องนี่ ก็ต้องเป็นคนแก้สิถึงจะถูก”“ดึกดื่นเช่นนี้ พวกเจ้าจะมาร้องตะโกนเอะอะอันใดกัน เรือนพักภรรยาข้า อยู่ห่างไปไม่มาก เสียงดังเช่นนี้ ข้าถือว่าเป็นการรบกวน”“คุณชายเฉิง เอ่อ…พอดี คนของข้า บอกว่าท่านทำร้ายคุณชายเฉียวฟูชี”หัวหน้าสำนักกระบี่ฟ้า เอ่ยถามขึ้น ด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ แม้เฉิงวั่งซูที่ยืนรอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ จะเป็นเช่นบุรุษธรรมดาทั่วไป แต่ความสามารถที่ทุกคนรู้ ไม่ใช่เช่นที่ตาเห็น“ใช่ เป็นข้าเอง” เฉิงวั่งซู ยอมรับโดยไม่มีข้อแม้ ผิดจากที่ทุกคนคาดกาลไว้ก่อนนี้ เสียงพูดคุยดังขึ้น แม้ทุกคนจะหวาดกลัวต่อเขา แต่ก็มองออก ว่ายังต้องการเอาผิดเขาด้วยเช่นกัน“เอ่อ…ชายหนุ่มทะเลาะกัน เหตุใดท่านต้องรุนแรงเช่นนั้นด้วย คุณชายของพวกเราไร้วรยุทธ ด้วยพลังปราณของเขาถ

จ้าวตงหยางมองใบหน้าของเฉิงวั่งซูด้วยสายตาเศร้าหมอง “อันที่จริง ตลอดเวลาหลายปีมานี้ ข้าพยายามตามหาพวกเขาเสมอ แต่กลับไม่พบเบาะแสหรือวี่แววข่าวสารใด อาจเพราะข้าไม่ใช่องค์ชาย แต่เป็นเพียงหมอดู การที่จะแทรกซึมเข้าออกจวนขุนนาง จนสนิทสนมมากพอที่จะสามารถสอบถามได้ ล้วนต้องใช้เวลาและความสามารถทางวาจา ยิ่งนานวัน ทุกอย่างกลับเริ่มเลือนราง ข้าเองก็เผื่อใจไว้ไม่น้อย พอถึงเวลาเข้าจริง ข้ากลับรู้สึกยากที่จะทำใจ”“เจ้าเป็นเพียงหมอดูนั่นถูกต้องแล้ว หากเจ้าเป็นองค์ชายจากแคว้นจ้าว ต่อให้ครอบครัวข้าทั้งครอบครัว ก็คงไม่อาจปกป้องเจ้าได้ ดีไม่ดี หัวคนทั้งตระกูล ก็อาจรักษาเอาไว้ไม่ได้ด้วยเช่นกัน ที่ผ่านมา ที่พวกข้าบ้านเฉิงผ่านพ้นเรื่องราวเลวร้ายมาได้ ก็ด้วยเพราะบารมีของท่านตาและสำนักวายุเตโช ฝ่ายราชสำนักถึงวางมือไม่ยุ่งเกี่ยว หากเป็นเพียงบ้านขุนนาง ด้วยโทษที่พ่อข้าถูกใส่ร้าย คงไม่พ้นโทษประหารเช่นกัน”“เรากำลังเผชิญกับคำสาปของท่านเยว่เซียนเหล่าเหริน ข้าสูญเสียองครักษ์ผู้ภักดี เสียบ้านเสียเมือง เสียแม่ทัพ เสียอู๋อิง เคยมีความหวังเรื่องพระบิดาพระมารดา มาถึงตอนนี้ ข้าก็สูญเสียพวกเขาทั้งสองไปอีก ชีวิตนี้ ข้าไม่เหล

จ้าวตงหยางออกมาพบกับตัวแทนสำนักเมฆาทมิฬ พร้อมอาวุธคู่ใจ และผู้ติดตามทั้งสองของเขา“พวกข้าต้องการพบกับท่านจอมมารคนใหม่ คุณชายเฉิงวั่งซู ไม่ใช่ท่าน โปรดหลีกทาง”จ้าวตงหยางก้าวเท้าเข้าขวางทางคนจากสำนักเมฆาทมิฬ ไม่ให้เดินผ่านก้าวล่วงเข้าสู่ประตูแดงของสำนักกระบี่ฟ้า“เฉิงวั่งซู ส่งข้ามาเป็นตัวแทนเจรจากับพวกท่าน ตอนนี้เขาไม่สะดวกที่จะออกมาพบ แต่เขามีคำตอบที่มอบหมายข้ามาแทน”ทุกคนต่างหยุดลง และหันมาสนใจต่อชายหนุ่มผู้ถือดาบดาราพิมาฆ“ว่ามา ตกลงคุณชายเฉิงวั่งซู จะยอมมาเป็นเจ้าสำนักให้พวกข้าหรือไม่”“เฉิงวั่งซูสหายข้า ต้องการให้มีการประลองเลือกเจ้าสำนัก โดยจะมีคนจากสำนักกระบี่ฟ้า และสำนักวายุเตโช และสำนักอื่น ๆ เข้าร่วมสังเกตการณ์ในครั้งนี้ด้วย”“ว่าอย่างไรนะ แบบนี้เท่ากับว่าเขาปฏิเสธเช่นนั้นรึ”“ก็ไม่ถึงขั้นปฏิเสธ แต่พวกท่านก็รู้ดี ว่าเฉิงวั่งซู ถูกวางตัวให้สืบทอด เป็นเจ้าสำนักวายุเตโช ต่อจากเจ้าสำนักเยว่ผู้ชรา และตอนนี้ทางราชสำนักเอง ก็ต้องการตัวทายาทสกุลเฉิง ให้กลับไปรับราชการทหาร พวกท่านเองก็ต้องการให้เขามาสืบทอดตำแหน่งประมุข ก้าวขึ้นเป็นจอมมารแห่งสำนักเมฆาทมิฬอีก แบบนี้หากสหายของข้าเลือกพว

“ข้า…ข้าไปถึงที่ห้อง พบว่าห้องของเราถูกรื้อค้น แต่ข้ายังไม่ทันได้พบตัวคนร้าย มีแต่เพียงนาง ที่อยู่ในสภาพเช่นนี้ ข้ากลัวคนของสำนักกระบี่ฟ้าจะเห็นเข้า เลยรีบพานางหนี หลบออกมาที่นี่ก่อน” ลี่ฉุนพูดรายงานพร้อมกับหอบเหนื่อยจนตัวโยนจ้าวตงหยางนั่งลง มองดูนางปีศาจฟ่านถิงถิง ที่อยู่ในร่างพังพอนตัวใหญ่ ปากที่อ้าแยกเคี้ยวใส่เขา มีคราบเลือดไหลย้อย“ดูเหมือนางจะผ่านการต่อสู้กับใครมา ที่ปากเลือดยังสดอยู่ บางที คนร้ายอาจอยู่แถวนั้น หรืออาจยังอยู่ในห้องของข้า เฉิงวั่งซู เจ้าเฝ้าฮุ่ยหมิงไว้ คนร้ายบุกเข้าห้องข้าเช่นนี้ มีอย่างเดียวเท่านั้นที่มันต้องการ”“ยาอีกเม็ดงั้นรึ”“ใช่ ในห้องข้าไม่มีอะไรสำคัญ มีเพียงพิษอีกเม็ด สำหรับให้นางในวันพรุ่งนี้” จ้าวตงหยางพูดจบ ก็รีบออกไปเพียงลำพัง“พี่ลี่ฉุน ข้าฝากท่านดูแลทางนี้ ข้าจะไปกับตงหยาง” เฉิงวั่งซูไม่รอคำตอบรับของลี่ฉุน ก็รีบวิ่งตามสหายของเขาออกไป ลี่ฉุนที่ยังไม่ทันที่จะหายเหนื่อย เขาได้แต่มองหน้านางพังพอน กับร่างที่หลับสนิทของลู่ฮุ่ยหมิง “แล้วข้าจะทำอะไรได้ ข้ามีความรู้เรื่องรักษาใครที่ไหนกัน”จ้าวตงหยางมาถึงห้องของตน ก็พบว่าคนของสำนักกระบี่ฟ้า ได้เข้ามาจัดเก็

“ฟ่านถิงถิงมอบพลังขนาดนี้ เท่ากับตอนนี้นางอาจเหลือพลังแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น บางทีการคืนร่างมนุษย์ก็อาจเป็นปัญหากับนาง”ลู่ฮุ่ยหมิงมองดูจ้าวตงหยางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลไม่ต่างกับเขา “แบบนี้หมายความว่า…”“หากข้าเดาไม่ผิด เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น นางอาจต้องอยู่ในร่างพังพอนตลอดไป”“อะไรนะ…” ลู่ฮุ่ยหมิงกับเฉิงวั่งซูพูดออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจเฉิงวั่งซูรีบลุกไปยืนดูแสงตะวันที่กำลังโผล่พ้นเหลี่ยมเขา “แย่แล้ว แสงแดดกำลังมา ตงหยางข้าฝากฮุ่ยหมิงด้วย”เฉิงวั่งซูรีบวิ่งกลับไปที่โถงหลัก ของสำนักกระบี่ฟ้า ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงนางปีศาจ พลังบำเพ็ญกว่าสามร้อยปี ถูกส่งต่อเพื่อยืดชีวิตของหญิงคนรัก แต่กลับนางปีศาจเอง แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเขามาตลอด แต่สำหรับเขาแล้ว นางปีศาจพังพอนก็นับว่าเป็นสหายที่เปี่ยมล้นน้ำใจ หากนางปรากฏร่างพังพอนต่อหน้าทุกคนในเวลาเช่นนี้ ย่อมไม่ส่งผลดีกับตัวนางเลยเจ้าสำนักกระบี่ฟ้าคุกเข่าลงต่อหน้าศพหลานชาย เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคน “ข้าผิดเองที่เลี้ยงเขาไม่ดี ไม่คิดเลยว่าเฉียวฟูชีจะมีความคิดเช่นนี้ได้”“ข้าถือสัจจะเหนือสิ่งอื่นใด ทุกคำพูดของข้าล้วนเ