เฉิงวั่งซูก้มหน้าครุ่นคิดอยู่อึดใจ จึงเอ่ยขึ้น"ท่านแม่ เรื่องนี้ ข้าอธิบายให้ท่านฟังเอง แต่ตอนนี้ เราต้องรีบกลับไปให้ถึงห้องของข้าก่อนที่พระอาทิตย์จะโผล่พ้นเหลี่ยมเขาเยว่ฉีหันไปมองแสงตะวัน ที่ตอนนี้ใกล้แล้วที่จะพ้นสันเขา “เช่นนั้นก็ไปกันเถิด”เมื่อทุกคนกลับมาถึง ลู่ฮุ่ยหมิงก็ได้นั่งรอทุกคนอยู่ก่อนแล้ว“อาการของเจ้าดีขึ้นถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฟ่านถิงถิง หรือยาของคุณชายจ้าวกันแน่” แม่นางเยว่ฉี รีบเข้ามาดูอาการของลูกสะใภ้ ที่กำลังนั่งส่งยิ้มให้กับทุกคน“ท่านแม่ ที่อาการของข้าดีขึ้น เป็นเพราะยาของคุณชายจ้าว และก็พลังปราณของพี่สาวฟ่านถิงถิง หากไม่ใช่เขาทั้งสอง และกำลังใจจากพวกท่านทุกคน ข้าคงไม่อยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้”“ใช่ เจ้าพูดถูก” เยว่ฉีละสายตาจากลูกสะใภ้ หันกลับมามองหาฟ่านถิงถิง แต่กลับไม่มีนางร่วมอยู่ในกลุ่ม “ฟ่านถิงถิง นางหายไปไหนเสียแล้ว ก็เดินมาพร้อมกันมิใช่รึ”พังพอนขนแดงหางดำ เดินออกมาจากด้านหลังของลี่ฉุน นางเลี่ยงออกมานั่งเลียขนอยู่ข้าง ๆ เท้า ของจ้าวตงหยาง“เอ่อ…ท่านแม่ คือว่า ท่านท่องไปใต้หล้า เหนือจรดใต้ ตะวันออกจรดตะวันตก ท่ามกลางผู้คนในยุทธภพ และสมรภูมิรบ ท่านเคยได
最終更新日 : 2025-12-14
