All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 21 - Chapter 30

“เข้าเป้า สุดยอด จ้าวตงหยางเจ้ามันสุดยอดไปเลย” พวกผู้ชายที่พากันมาชมการประลองต่างโห่ร้องตะโกนชื่นชมในตัวเด็กชาย“ช้าก่อนพี่น้องทุกท่าน เกาทัณฑ์เพียงหนึ่งจะตัดสินได้เช่นไร ว่าจ้าวตงหยางมีฝีมือ” ลี่ฉุนหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องของตนเอง หนึ่งในนั้น วิ่งหายออกไป ชั่วครู่กลางลานประลองปรากฏถุงผ้าหลายใบเลื่อนมาตามเส้นเชือกที่ถูกขึงจนตึง แล้วใช้การชักรอก เพื่อให้เป้าวิ่งผ่านเคลื่อนที่ได้“นี่ท่าน…”“เป้านิ่งท่านทำได้ดี แล้วเป้าเช่นนี้ล่ะ องค์ชาย ท่านทำได้หรือไม่” ลี่ฉุนเดินออกไปกลางลานประลอง พร้อมกับสะพายกระบอกบรรจุลูกเกาทัณฑ์หลายสิบลูกไปด้วย จ้าวตงหยางยืนดูการแสดงของลี่ฉุน ชายผู้นี้ช่างวิเศษนัก แม้รูปร่างของเขาจะดูหนาใหญ่โต แต่พอเคลื่อนไหวกลับมีความคล่องแคล่วว่องไว ลูกเกาทัณฑ์ลูกแล้วลูกเล่า ถูกปล่อยออกไปทะลุปักติดคาถุงผ้าบรรจุทราย เป็นที่ประจักษ์ในฝีมือของรองแม่ทัพลี่ฉุนแห่งแคว้นจ้าว เสียงปรบมือตะโกนโห่ร้องดังลั่นสนามประลอง“ตาเจ้าแล้ว ตงหยาง…”“พี่ชาย ข้ายังไม่เคยยิงเป้าที่เคลื่อนที่ได้เช่นนี้มาก่อน แบบนี้จะดีรึ”“เจ้าหนู เจ้าท้าทายข้าเองนะ ทำไม มาถึงตอนนี้จะยอมแพ้เช่นนั้นรึ องค์ชาย…ข้ายังจำร

เด็กชายมองดูอาวุธลับที่อยู่ในมือตนเองด้วยความไม่เข้าใจ “มันบังเอิญนะท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้มีความสามารถอะไรทั้งนั้น” เขารีบยื่นมีดสั้นในมือคืนให้กับท่านเป่าจง“เจ้าถ่อมตัวเกินไป” เป่าจงเดินไปหยิบมีดสั้นที่ตกกระจัดกระจายตามพื้น ใส่เก็บคืนลงในกล่องไม้ที่เขาถือมา “บางทีทั้งหมดนี้เจ้าอาจมีพรสวรรค์เพียงแค่ไม่รู้ตัว ข้าวของที่เจ้าเตรียมมา ข้าให้หวังหยงพาพวกเขาไปจัดเก็บยังห้องพักของเจ้าแล้ว เพียงแต่แม่นางลู่เสี่ยน เห็นจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก หากนางจะอยู่ด้วยกันกับเจ้าที่นี่”“แต่…ท่านอาจารย์ แต่นางอยู่กับข้ามานาน ข้าของร้อง อนุญาตให้นางอยู่กับข้าที่นี่เถอะนะ”“เฉิงวั่งซู มารดาของเจ้า นางตั้งความหวังให้เจ้าเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถ แม้เจ้าจะเป็นบุตรคนเล็ก แต่เจ้ารู้บ้างหรือไม่ ว่านางรักและเป็นห่วงเจ้าเป็นที่สุด”เด็กชายก้มหน้า พยายามจดจำทุกอย่างที่เป็นมารดา แต่ในหัวของเขากลับว่างเปล่า “พวกเขาทิ้งข้าไปนาน นานจนข้าลืมจนสิ้น แม้ครอบครัวเฉิงจะเป็นตระกูลใหญ่ มีท่านย่าเป็นประมุขของบ้าน แต่ข้ากลับไม่สนิทใจต่อญาติมิตรแม้แต่คนเดียว ข้าเก็บตัวอยู่แต่บ้านเล็กกับพี่ลู่เสี่ยน ทุกวันคืนข้ามีเพียงนาง หากต่อจา

จ้าวตงหยางกลับมาได้สติอีกครั้ง เมื่อชายชราใช้ไม้เท้าเคาะเข้ากับเก้าอี้ที่ตั้งอยู่กลางบ้าน“เอ่อ…ท่านปู่ เชิญทางนี้ขอรับ ขอโทษด้วยบ้านข้าไม่ค่อยเรียบร้อย เอ่อ…อันที่จริง ที่นี่ก็หาใช่บ้านของข้า ข้าและพี่สาวมาพักที่นี่เพราะบ้านข้าถูกข้าศึกยึดไปแล้ว ไม่มีบ้านให้กลับอีกแล้ว บ้านหลังนี้เจ้าของก็คงทิ้งไปเพราะสงครามเช่นกัน”“มนุษย์ล้วนแก่งแย่งชิงดี เจ้าอยู่บ้านเก่าทรุดโทรมซอมซ่อกับคฤหาสน์ราชวัง แบบไหนมีความสุขมากกว่ากัน”เด็กชายหัวเราะออกมา “ท่านพูดอะไร พูดราวกับว่าท่านรู้จักข้ามาก่อน”“ตอบคำถามข้า…”ตงหยางหยุดคิด ไม่นานเขาก็ตอบออกมา “ข้าชอบชีวิตเช่นนี้ ได้จับปลา ปลูกผัก ขี่ม้า เรียนรู้พืชหาสมุนไพร มีชีวิตอิสระให้ค้นหาศึกษาเรียนรู้ได้ไม่เว้นวาง อยู่ในวังมากล้นด้วยกฏระเบียบ ผู้คนล้วนแข่งขันเอาเปรียบ ใส่หน้ากากหลอกตนเอง อยู่แบบนี้มีความสุขมากกว่าเป็นไหน ๆ”ชายชราหัวเราะชอบใจกับคำตอบของตงหยาง “ช่วยข้าล้างตัวหน่อยได้หรือไม่ ม้าของเจ้าขี้เหม็นชะมัด”ตงหยางหัวเราะออกมา เมื่อเขาเพิ่งสังเกตุและได้กลิ่นจากตัวของชายชรา เมื่อเขาย้ำถึงจุดประสงค์ที่ขอเข้ามาในบ้าน ก็เพราะขี้ของเจ้ามืดนี่เองเสื้อผ้าฝ้ายสี

นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่วั่งซูได้อาบน้ำอุ่น และมีลู่เสี่ยนช่วยขัดเนื้อตัวทำความสะอาดให้ “ดีจริง มีพี่ลู่เสี่ยนดูแลข้าแบบนี้ อยากให้เป็นเช่นนี้ทุกวันเลย”“ไม่ได้หรอกคุณชาย ข้าจะได้ดูแลท่านก็แค่ระยะนี้เท่านั้น” วั่งซูรีบหันกลับมามองหน้าสาวใช้คนโปรดด้วยความไม่เข้าใจ“ทำไม เจ้าจะแต่งงานแล้วรึ ลู่เสี่ยนเจ้าจะแต่งกับใคร ข้าไม่ยอมนะ เจ้าเป็นสมบัติของข้าก็ต้องอยู่กับข้าตลอดไปซิ"หญิงสาวยิ้มเอียงอาย เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น “คุณชาย ท่านรู้หรือไม่ สตรีเป็นสมบัติของบุรุษมีความหมายว่าอย่างไร”เฉิงวั่งซูนิ่งเงียบกับสิ่งที่ลู่เสี่ยนเอ่ยถาม พร้อมกิริยาเอียงอายของนาง ทำให้เขารู้สึกประหม่าขึ้นมา“เอ่อ…ขะ…ข้า หมายถึง เจ้าเป็นสาวใช้ในจวนข้า ย่อมเป็นสมบัติของข้า”หญิงสาวยื่นหน้าเข้าใกล้ใบหน้าของเขา แม้วั่งซูจะถอยออกห่าง แต่นางก็ยังเลื่อนกายตามเข้ามาใกล้ เฉิงวั่งซูเลยตัดสินใจหยุดแค่นั้น ต้องการรู้เหมือนกัน ว่านางต้องการที่จะทำอะไร“คุณชาย ข้าลู่เสี่ยน แม้จะมีอายุมากกว่าท่าน แต่การที่ข้าเฝ้าดูแลเอาใจท่าน ก็ด้วยต้องการเป็นที่หนึ่งในใจท่าน วันนี้นอกจากจดหมายสำคัญที่ข้าใช้เป็นขออ้างออกมาพบท่านแล้ว อี

ทุกคนต่างตระหนกตกใจ ยืนล้อมดูหญิงสาวผู้มาใหม่ ที่กำลังกรีดร้องและลงไปนอนดิ้นทุรนทุราน อาการของนางแปลกประหลาดจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หรือแม้แต่สัมผัสแตะต้องถูกกายของนางผู้เฒ่าชรานั่งนิ่งลูบเคราขาวของเขามองดูเหตุการณ์อย่างสงบ“ท่านอาจารย์นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ตงหยางเข้าไปกระซิบถามผู้อาวุโสที่ดูจะเป็นเพียงผู้เดียวที่ไม่ทุกข์ร้อนต่ออาการของสตรีนางนั้น“เจ้าดูต่อไป…”แม่ทัพไป่เยว่ยืนดูอาการของนางด้วยทีท่าลังเล ก่อนตัดสินใจเข้าไปจับไหล่ของสตรีที่นอนดิ้นคลุกดินโคลนบนพื้น“แม่นาง จะ…เจ้าเป็นอะไร” หญิงสาวหยุดนิ่งทันที เมื่อถูกชายหนุ่มสัมผัสตัว นางลืมตากลมโตขึ้น แล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพุ่งตัวโผเข้าสวมกอดชายหนุ่ม ไป่เยว่ที่ไม่ทันตั้งตัว ถึงกับล้มลงหงายหลัง โดยมีสตรีลึกลับกอดติดเขาล้มลงไปด้วยกัน“แม่นางปล่อยข้านะ” แม่ทัพไป่เยว่พยายามดิ้นรน เพื่อให้หลุดพ้นจากการถูกคุกคามของสตรีร่างบาง รองแม่ทัพลี่ฉุนและทหารติดตาม ต่างพยายามเข้ามาช่วยกันดึงร่างของสตรีลึกลับ ที่เอาแต่โอบลำคอและลำตัวของแม่ทัพหนุ่มออก แต่ดูเหมือนนางจะมีพละกำลังมหาศาล จนทหารหนุ่ม ๆ ก็แทบไม่สามารถดึงแยกนางออกได้“แม่นางเจ้าปล่อยเขาก่อน เชื