All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 21 - Chapter 30

428 Chapters

บทที่ 6. ตอนที่ 3. เกาทัณฑ์สี่ประสาน

“เข้าเป้า สุดยอด จ้าวตงหยางเจ้ามันสุดยอดไปเลย” พวกผู้ชายที่พากันมาชมการประลองต่างโห่ร้องตะโกนชื่นชมในตัวเด็กชาย“ช้าก่อนพี่น้องทุกท่าน เกาทัณฑ์เพียงหนึ่งจะตัดสินได้เช่นไร ว่าจ้าวตงหยางมีฝีมือ” ลี่ฉุนหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องของตนเอง หนึ่งในนั้น วิ่งหายออกไป ชั่วครู่กลางลานประลองปรากฏถุงผ้าหลายใบเลื่อนมาตามเส้นเชือกที่ถูกขึงจนตึง แล้วใช้การชักรอก เพื่อให้เป้าวิ่งผ่านเคลื่อนที่ได้“นี่ท่าน…”“เป้านิ่งท่านทำได้ดี แล้วเป้าเช่นนี้ล่ะ องค์ชาย ท่านทำได้หรือไม่” ลี่ฉุนเดินออกไปกลางลานประลอง พร้อมกับสะพายกระบอกบรรจุลูกเกาทัณฑ์หลายสิบลูกไปด้วย จ้าวตงหยางยืนดูการแสดงของลี่ฉุน ชายผู้นี้ช่างวิเศษนัก แม้รูปร่างของเขาจะดูหนาใหญ่โต แต่พอเคลื่อนไหวกลับมีความคล่องแคล่วว่องไว ลูกเกาทัณฑ์ลูกแล้วลูกเล่า ถูกปล่อยออกไปทะลุปักติดคาถุงผ้าบรรจุทราย เป็นที่ประจักษ์ในฝีมือของรองแม่ทัพลี่ฉุนแห่งแคว้นจ้าว เสียงปรบมือตะโกนโห่ร้องดังลั่นสนามประลอง“ตาเจ้าแล้ว ตงหยาง…”“พี่ชาย ข้ายังไม่เคยยิงเป้าที่เคลื่อนที่ได้เช่นนี้มาก่อน แบบนี้จะดีรึ”“เจ้าหนู เจ้าท้าทายข้าเองนะ ทำไม มาถึงตอนนี้จะยอมแพ้เช่นนั้นรึ องค์ชาย…ข้ายังจำร
last updateLast Updated : 2025-10-25
Read more

บทที่ 6. ตอนที่ 4. เกาทัณฑ์สี่ประสาน

สำนักยุทธของท่านเป่าจง ดูภายนอกดั่งสำนักบันฑิต หวังหยงมายืนรอรับศิษย์ผู้น้องที่เพิ่งมาใหม่ในวันนี้ ด้วยอาการสงบ แม้ว่าเขาต้องมายืนรออยู่เป็นเวลานาน แต่ก็ไม่แสดงออกถึงความท้อใจ วั่งซูเมื่อเห็นหน้าศิษย์ผู้พี่ ก็แสดงออกทันทีถึงความไม่พอใจในตัวชายผู้นี้ ด้วยเป็นผู้ที่ตนรู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น“ข้ามารอเจ้าอยู่เป็นนาน ไม่คิดว่าคุณชายบ้านเฉิง จะเป็นผู้ไม่รักษาเวลาเช่นนี้”“เจ้าว่าใครไม่รักษาเวลา ข้าก็มีหลากสิ่งต้องเตรียมตัว มิได้เดินเข้าสำนักแค่ตัวเปล่าเช่นใครบางคน”หวังหยงมองดูบ่าวไพร่ที่พากันขนของลงมาจากรถม้า ของมากมายกองอยู่หน้าประตู พร้อมจะขนย้ายเข้าไปด้านใน“ท่านอาจารย์ไม่ได้บอกเจ้ารึ ว่าการมาศึกษาวิชาที่นี่ ให้เจ้ามาได้แค่ตัวเปล่าเท่านั้น ของมีค่าทรัพย์สินใด ก็มิควรนำติดตัวมา”วั่งซูหัวเราะออกมาเสียงดัง “ตัวเปล่า นี่เจ้าคิดจะให้ข้าแก้ผ้าเดินเข้าไปรึอย่างไร หลีกไป ข้าไม่มีวันเชื่อฟังเจ้า และของทั้งหมดนี้ ก็ล้วนเป็นของใช้ส่วนตัว เข้าใจรึไม่ของใช้ส่วนตัว” เฉิงวั่งซูตั้งใจพูดกระแทกเสียง ในประโยคสุดท้าย เพื่อตอกย้ำความต่างชั้นวรรณะของตนและผู้เป็นศิษย์พี่ ทั้งที่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้จั
last updateLast Updated : 2025-10-25
Read more

บทที่ 7. ตอนที่ 1. วิชาปริศนา

เด็กชายมองดูอาวุธลับที่อยู่ในมือตนเองด้วยความไม่เข้าใจ “มันบังเอิญนะท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้มีความสามารถอะไรทั้งนั้น” เขารีบยื่นมีดสั้นในมือคืนให้กับท่านเป่าจง“เจ้าถ่อมตัวเกินไป” เป่าจงเดินไปหยิบมีดสั้นที่ตกกระจัดกระจายตามพื้น ใส่เก็บคืนลงในกล่องไม้ที่เขาถือมา “บางทีทั้งหมดนี้เจ้าอาจมีพรสวรรค์เพียงแค่ไม่รู้ตัว ข้าวของที่เจ้าเตรียมมา ข้าให้หวังหยงพาพวกเขาไปจัดเก็บยังห้องพักของเจ้าแล้ว เพียงแต่แม่นางลู่เสี่ยน เห็นจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก หากนางจะอยู่ด้วยกันกับเจ้าที่นี่”“แต่…ท่านอาจารย์ แต่นางอยู่กับข้ามานาน ข้าของร้อง อนุญาตให้นางอยู่กับข้าที่นี่เถอะนะ”“เฉิงวั่งซู มารดาของเจ้า นางตั้งความหวังให้เจ้าเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถ แม้เจ้าจะเป็นบุตรคนเล็ก แต่เจ้ารู้บ้างหรือไม่ ว่านางรักและเป็นห่วงเจ้าเป็นที่สุด”เด็กชายก้มหน้า พยายามจดจำทุกอย่างที่เป็นมารดา แต่ในหัวของเขากลับว่างเปล่า “พวกเขาทิ้งข้าไปนาน นานจนข้าลืมจนสิ้น แม้ครอบครัวเฉิงจะเป็นตระกูลใหญ่ มีท่านย่าเป็นประมุขของบ้าน แต่ข้ากลับไม่สนิทใจต่อญาติมิตรแม้แต่คนเดียว ข้าเก็บตัวอยู่แต่บ้านเล็กกับพี่ลู่เสี่ยน ทุกวันคืนข้ามีเพียงนาง หากต่อจา
last updateLast Updated : 2025-10-26
Read more

บทที่ 7. ตอนที่ 2. วิชาปริศนา

เด็กชายพยักหน้า แล้วจูงม้าของตนไปเก็บในโรงเลี้ยงสัตว์ข้างบ้าน แต่ในใจของเด็กชายกลับรู้สึกแปลก ๆ กับบรรยากาศรอบตัวอย่างอธิบายไม่ถูก เมื่อครู่ฟ้ายังสว่างไร้เมฆฝน เวลานนี้กลับมืดครึ้มและยังมีเสียงฟ้าร้องอีก หลังคาบ้านก็ยังซ่อมไม่เสร็จ คืนนี้คงต้องนอนฟังเสียงน้ำหยดลงถังทั้งคืนอีกเช่นเคยไป่เยว่เดินออกไปตามหาหลิวหยุนทุกที่ที่คิดว่านางจะไป แต่กลับไร้วี่แวว เหมือนนางไม่ได้ออกมาจากบ้านเสียด้วยซ้ำ ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว ชายหนุ่มตัดสินใจวิ่งกลับบ้าน หลิวหยุนเองนางก็โตแล้ว คงไม่ปล่อยให้ตัวเองตากฝนจนเจ็บไข้หรอกนะ “เจอพี่หลิวหยุนหรือไม่”“ไม่เลย แปลกจริง ขานางเจ็บขนาดนั้น ปกติหากนางหายไปก็ไปแค่แถวนี้ นี่ข้าตามหาไปจนถึงศาลเจ้ากลางหมู่บ้านก็ยังไม่พบ เวลาก็เย็นจวนค่ำแล้ว ปกตินางจะไม่ออกจากบ้าน แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ข้าอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ”"ข้าว่าท่านพี่ไป่ใจเย็นก่อนเถอะ นางอาจติดฝนอยู่บ้านใครสักแห่ง ท่านเลยไม่เห็นนาง เดี๋ยวฝนหยุด นางคงกลับมาเอง ท่านทำอาหารต่อเถอะ ข้าล้างผักรอนานแล้วไป่เยว่แยกตัวเข้าครัว ส่วนตงหยางก็จัดถังไม้มารองน้ำฝน แต่ก็อดหวั่นใจ มองออกไปภายนอกประตูบ้าน ที่เวลานี้เต็มไปด้วยม
last updateLast Updated : 2025-10-26
Read more

บทที่ 7. ตอนที่ 3. วิชาปริศนา

จ้าวตงหยางกลับมาได้สติอีกครั้ง เมื่อชายชราใช้ไม้เท้าเคาะเข้ากับเก้าอี้ที่ตั้งอยู่กลางบ้าน“เอ่อ…ท่านปู่ เชิญทางนี้ขอรับ ขอโทษด้วยบ้านข้าไม่ค่อยเรียบร้อย เอ่อ…อันที่จริง ที่นี่ก็หาใช่บ้านของข้า ข้าและพี่สาวมาพักที่นี่เพราะบ้านข้าถูกข้าศึกยึดไปแล้ว ไม่มีบ้านให้กลับอีกแล้ว บ้านหลังนี้เจ้าของก็คงทิ้งไปเพราะสงครามเช่นกัน”“มนุษย์ล้วนแก่งแย่งชิงดี เจ้าอยู่บ้านเก่าทรุดโทรมซอมซ่อกับคฤหาสน์ราชวัง แบบไหนมีความสุขมากกว่ากัน”เด็กชายหัวเราะออกมา “ท่านพูดอะไร พูดราวกับว่าท่านรู้จักข้ามาก่อน”“ตอบคำถามข้า…”ตงหยางหยุดคิด ไม่นานเขาก็ตอบออกมา “ข้าชอบชีวิตเช่นนี้ ได้จับปลา ปลูกผัก ขี่ม้า เรียนรู้พืชหาสมุนไพร มีชีวิตอิสระให้ค้นหาศึกษาเรียนรู้ได้ไม่เว้นวาง อยู่ในวังมากล้นด้วยกฏระเบียบ ผู้คนล้วนแข่งขันเอาเปรียบ ใส่หน้ากากหลอกตนเอง อยู่แบบนี้มีความสุขมากกว่าเป็นไหน ๆ”ชายชราหัวเราะชอบใจกับคำตอบของตงหยาง “ช่วยข้าล้างตัวหน่อยได้หรือไม่ ม้าของเจ้าขี้เหม็นชะมัด”ตงหยางหัวเราะออกมา เมื่อเขาเพิ่งสังเกตุและได้กลิ่นจากตัวของชายชรา เมื่อเขาย้ำถึงจุดประสงค์ที่ขอเข้ามาในบ้าน ก็เพราะขี้ของเจ้ามืดนี่เองเสื้อผ้าฝ้ายสี
last updateLast Updated : 2025-10-26
Read more

บทที่ 7. ตอนที่ 4. วิชาปริศนา

ตงหยางหยุดชะงัก“ท่านพูดอะไร”“ข้าได้กลิ่นอายปีศาจ พี่สาวเจ้าหายไปนานรึยัง”เด็กชายมองออกไปนอกประตูบ้านที่มืดมิด “น่าจะราวสามชั่วยามได้”ชายชรานับนิ้ว ดั่งคำนวนบางอย่าง “ไม่ได้กาลแล้ว…” พูดจบเขาก็จับไม้เท้าลุกเดินหายออกไปนอกบ้าน พร้อมกับคว้าเสื้อคลุมสีขาว ที่ผึ่งลมอยู่เข้าสวมมัน ราวกับว่าดวงตาคู่นั้นมองเห็น“ท่านปู่…นั่นท่านจะไปไหน”“ไปตามหาพี่สาวเจ้าไง จะรอให้นางกลายเป็นผีก่อนรึ มาเร็ว ตามข้ามา”เจ้าตงหยางรีบปิดประตู คว้าคบเพลิงจุดกับกระถางไฟหน้าบ้าน แล้วรีบวิ่งตามชายชราฝ่าความมืดออกไปเฉิงวั่งซู ยืนตัวสั่น เหงื่อไหลท่วมกาย แขนทั้งสองข้างที่ยื่นชูออกไปด้านหน้า สั่นไหวแทบหมดแรง แต่ไม่สามารถเอาลงได้ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนล้าไม่ต่างกัน แค่เพียงเขาย่อเข่า ไม้เรียวในมือของหวังหยงก็พร้อมจะเฆี่ยนลงที่ตัวเขาทันที“โอ๊ย…หวังหยง นี่เจ้าเป็นศิษย์พี่ข้าหรือผู้คุมกันแน่น นี่มันหนึ่งชั่วยามแล้วนะ ข้าจะหมดแรงอยู่แล้ว พอแค่นี้ก่อนไม่ได้รึไง ข้าไม่เคยทำอะไรเช่นนี้มาก่อน แค่นี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว”“ก็ถูกของเจ้า แต่ข้ารับคำสั่งท่านอาจารย์มา จำเป็นต้องทำหน้าที่เคร่งครัด เอาเถอะเจ้าก็พูดถูก เจ้าเพิ่งเริ่มคร
last updateLast Updated : 2025-10-26
Read more

บทที่ 8. ตอนที่ 1. จดหมายลับ

นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่วั่งซูได้อาบน้ำอุ่น และมีลู่เสี่ยนช่วยขัดเนื้อตัวทำความสะอาดให้ “ดีจริง มีพี่ลู่เสี่ยนดูแลข้าแบบนี้ อยากให้เป็นเช่นนี้ทุกวันเลย”“ไม่ได้หรอกคุณชาย ข้าจะได้ดูแลท่านก็แค่ระยะนี้เท่านั้น” วั่งซูรีบหันกลับมามองหน้าสาวใช้คนโปรดด้วยความไม่เข้าใจ“ทำไม เจ้าจะแต่งงานแล้วรึ ลู่เสี่ยนเจ้าจะแต่งกับใคร ข้าไม่ยอมนะ เจ้าเป็นสมบัติของข้าก็ต้องอยู่กับข้าตลอดไปซิ"หญิงสาวยิ้มเอียงอาย เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น “คุณชาย ท่านรู้หรือไม่ สตรีเป็นสมบัติของบุรุษมีความหมายว่าอย่างไร”เฉิงวั่งซูนิ่งเงียบกับสิ่งที่ลู่เสี่ยนเอ่ยถาม พร้อมกิริยาเอียงอายของนาง ทำให้เขารู้สึกประหม่าขึ้นมา“เอ่อ…ขะ…ข้า หมายถึง เจ้าเป็นสาวใช้ในจวนข้า ย่อมเป็นสมบัติของข้า”หญิงสาวยื่นหน้าเข้าใกล้ใบหน้าของเขา แม้วั่งซูจะถอยออกห่าง แต่นางก็ยังเลื่อนกายตามเข้ามาใกล้ เฉิงวั่งซูเลยตัดสินใจหยุดแค่นั้น ต้องการรู้เหมือนกัน ว่านางต้องการที่จะทำอะไร“คุณชาย ข้าลู่เสี่ยน แม้จะมีอายุมากกว่าท่าน แต่การที่ข้าเฝ้าดูแลเอาใจท่าน ก็ด้วยต้องการเป็นที่หนึ่งในใจท่าน วันนี้นอกจากจดหมายสำคัญที่ข้าใช้เป็นขออ้างออกมาพบท่านแล้ว อี
last updateLast Updated : 2025-10-27
Read more

บทที่ 8. ตอนที่ 2. จดหมายลับ

“ถ้าเจ้าไม่เด็ก เจ้าคงรู้นะว่า อะไรคือความเหมาะสม อะไรที่ไม่เหมาะสม สำนักเรามีกฎ ถ้าเจ้าไม่เข้าใจวันนี้คัดมาส่งข้าร้อยจบ”“ข้าไม่ทำ เจ้าจะทำไม มีสิทธิอะไรมาสั่งข้า”หวังหยงมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ทำได้แค่เดินเลี่ยงออกมาพร้อมสายตาเย็นชา ด้วยรู้ดีว่าหากไม่ใช่คำสั่งของท่านอาจารย์ มีหรือที่เขาจะยอมทำตาม“คุณชาย ข้าไปรอด้านนอกนะเจ้าคะ” ลู่เสี่ยนทำทีจะเดินจากไป“ช้าก่อน…” หญิงสาวแอบยิ้มมุมปาก เด็กหนุ่มเช่นเฉิงวั่งซูคงติดใจรสสัมผัสเมื่อครู่ จนเรียกรั้งนางเอาไว้ “ไหนจดหมายที่เจ้าจะมอบให้ข้า” หญิงสาวถึงกับชักสีหน้าอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อเรื่องที่เขาเรียกรั้งนาง เป็นสิ่งอื่นไม่ใช่ตามที่นางคาดคิดลู่เสี่ยนล้วงหยิบแท่งโลหะสีทองขนาดเท่าลำอ้อออกมาจากชายพกใต้ผ้าคาดเอว แล้วหันหลังกลับ ยื่นส่งให้เฉิงวั่งซูด้วยสีหน้าเรียบเฉย พยายามเก็บซ่อนอารมณ์ขุ่นเคืองผิดหวังเอาไว้อย่างมิดชิด“นี่เจ้าค่ะ”“จดหมายจากนกพิราบเช่นนั้นรึ เหตุใดไม่เป็นม้าเร็วเช่นทุกครั้ง”“ไม่ทราบเจ้าค่ะ ข้าได้รับเมื่อเช้ามืด ตามที่ฮูหยินแม่เฒ่าเคยสั่งสอน คาดว่าเป็นของท่าน เพราะเจ้านกนั่นบินมาเกาะที่หน้าต่างห้องท่าน ไม่ได้ไปที่จว
last updateLast Updated : 2025-10-27
Read more

บทที่ 8. ตอนที่ 3. จดหมายลับ

ทุกคนต่างตระหนกตกใจ ยืนล้อมดูหญิงสาวผู้มาใหม่ ที่กำลังกรีดร้องและลงไปนอนดิ้นทุรนทุราน อาการของนางแปลกประหลาดจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หรือแม้แต่สัมผัสแตะต้องถูกกายของนางผู้เฒ่าชรานั่งนิ่งลูบเคราขาวของเขามองดูเหตุการณ์อย่างสงบ“ท่านอาจารย์นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ตงหยางเข้าไปกระซิบถามผู้อาวุโสที่ดูจะเป็นเพียงผู้เดียวที่ไม่ทุกข์ร้อนต่ออาการของสตรีนางนั้น“เจ้าดูต่อไป…”แม่ทัพไป่เยว่ยืนดูอาการของนางด้วยทีท่าลังเล ก่อนตัดสินใจเข้าไปจับไหล่ของสตรีที่นอนดิ้นคลุกดินโคลนบนพื้น“แม่นาง จะ…เจ้าเป็นอะไร” หญิงสาวหยุดนิ่งทันที เมื่อถูกชายหนุ่มสัมผัสตัว นางลืมตากลมโตขึ้น แล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพุ่งตัวโผเข้าสวมกอดชายหนุ่ม ไป่เยว่ที่ไม่ทันตั้งตัว ถึงกับล้มลงหงายหลัง โดยมีสตรีลึกลับกอดติดเขาล้มลงไปด้วยกัน“แม่นางปล่อยข้านะ” แม่ทัพไป่เยว่พยายามดิ้นรน เพื่อให้หลุดพ้นจากการถูกคุกคามของสตรีร่างบาง รองแม่ทัพลี่ฉุนและทหารติดตาม ต่างพยายามเข้ามาช่วยกันดึงร่างของสตรีลึกลับ ที่เอาแต่โอบลำคอและลำตัวของแม่ทัพหนุ่มออก แต่ดูเหมือนนางจะมีพละกำลังมหาศาล จนทหารหนุ่ม ๆ ก็แทบไม่สามารถดึงแยกนางออกได้“แม่นางเจ้าปล่อยเขาก่อน เชื
last updateLast Updated : 2025-10-27
Read more

บทที่ 8. ตอนที่ 4. จดหมายลับ

วั่งซูลูบแขนและมือตรงตำแหน่งที่ถูกนางสัมผัส "แปลกจริงทำไมรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งนางอาบน้ำให้ ก็ถูกเนื้อต้องตัวออกบ่อย แต่ไม่เคยมีครั้งใหนที่ให้ความรู้สึกเช่นนี้เลย"“ศิษย์น้องเจ้าเร็วหน่อย ท่านอาจารย์รอเจ้าอยู่นานแล้ว” หวังหยงดูมีความร้อนใจ จนถึงกับต้องมายืนรอเขาอยู่ด้านนอก“รู้แล้ว ๆ อะไรกันหวังหยง วันนี้เจ้าดูแปลก ๆ นะ แขกของท่านอาจารย์คือผู้ใดกัน ข้ารู้จักหรือไม่ สำคัญมากเช่นนั้นรึ”“ข้าไม่แน่ใจว่าเจ้าจะรู้จักเขาหรือไม่ แต่ข้าขอเตือนเจ้า กับคนผู้นี้ห้ามตอบโต้ ห้ามโต้เถียง เงียบได้จงเงียบ”“อะไรขอเจ้า ห่วงข้ารึ วันนี้เจ้าดูแปลกมากหวังหยง อ๋อ…แต่เมื่อครู่ที่ห้องข้า ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้เจ้า ข้าคงแย่เหมือนกัน”“แย่รึ ข้ากลับคิดว่าเจ้าชอบนาง”“ใช่…ข้ารู้สึกเช่นนั้นจริง แต่การกระทำของนางวันนี้ ข้าตั้งรับไม่ทัน มีหลายอย่างที่ข้าไม่เข้าใจ”“ฮึ…เด็กโง่ แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ คุณชายรูปงามกับสาวใช้แสนสวย ใครก็ล้วนมองออก ว่าต่อไปอะไรจะเกิดขึ้น แม่เจ้าคิดไม่ผิดเลย ที่ส่งเจ้ามาฝากไว้ให้ท่านอาจารย์เป่าจงดูแล” วั่งซูได้แต่ฟังคำพูดของหวังหยงศิษย์ผู้พี่ ที่พูดออกมาราวกับว่าเขาพอจะรู้อะไรมาชายชรารูปร่างสูงใหญ
last updateLast Updated : 2025-10-27
Read more
PREV
123456
...
43
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status