All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 41 - Chapter 50

ตะกร้าสานใบใหญ่ตั้งอยู่กลางลานบ้าน เหล่าลูกสมุนของลี่ฉุน ที่แยกย้ายกันออกไปหาวัตถุดิบสำคัญ ต่างกลับมาด้วยความดีใจ พวกเขานำสิ่งของที่หามาได้ใส่รวมกันในตะกร้าใบนั้น“อะไรกันเจ้าได้มาแค่นี้หรือ ดูของข้าซะก่อน ใหญ่กว่าของพวกเจ้าอีก”ชายหนุ่มผู้หนึ่งเปิดปากถุงผ้าของตนออก เขาเทของที่หามาได้ ใส่ลงในตะกร้าใบนั้น “เป็นอย่างไร…ของข้าใหญ่มากใช่หรือไม่ นั่น ๆ…ดูสิมันขู่ข้าด้วย” กลุ่มคนหนุ่ม ต่างหัวเราะชอบใจกับฝูงอสรพิษที่จับมาได้ ตามคำสั่งของลี่ฉุน“เท่านี้พอรึยัง หรือเจ้าต้องการมันเพิ่มอีก” ลี่ฉุนหันไปถามตงหยางเด็กชายที่มองดูฝูงอสรพิษด้วยความพอใจ หันมาส่งยิ้มให้เขา “เท่านี้ก็น่าจะพอแล้ว ขอบคุณท่านพี่ลี่ฉุน หากไม่มีพวกท่าน ข้าคงไม่สามารถหางูพิษได้มากมายขนาดนี้”“ตอนนี้ก็เหลือแต่ล่อให้แม่นางฟ่านเมิ่งออกมา หวังว่าแม่นางหลิวหยุนจะทำสำเร็จ”หลิวหยุนถือตะกร้าด้ายฝ้ายไปเคาะประตูเรียกหาฟ่านเมิ่น หญิงสาวยืนรออยู่เป็นนาน มีเพียงเสียงของผู้ที่นางต้องการพบเท่านั้น ที่ตอบกลับมา แต่สตรีนางนั้น กลับไม่ยอมออกมาเปิดประตู ต้อนรับแขกผู้มาเยื่อน“นี่แม่นางฟ่านเมิ่ง ข้ารอนานแล้วนะ เจ้าทำอะไรอยู่ เปิดประตูรับข้าก่อน

จ้าวตงหยางกำหอกปลายดาบ พุ่งเข้าทิ่มแทงร่างของฟ่านเมิ่ง ที่ตอนนี้กลับคืนเป็นพังพอนขนแดงตัวใหญ่ สัตว์สี่เท้าที่สวมใส่เสื้อผ้าสตรี ใช้ความไวกระโดดหลบไปมา ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์ ที่มีทั้งอาวุธและคบเพลิงอยู่ในมือนางพังพอนกรีดร้องส่งเสียงคำรามขู่ผู้คน ที่จ้องจะเข้ามาทำร้ายมัน “ฟ่านเมิ่ง เจ้าทำเช่นนี้ทำไม ท่านไป่เยว่กับพี่สาวข้าไปทำอะไรให้เจ้า ถึงต้องทำกับพวกเขาทั้งสองเช่นนี้”“ข้าต้องการไป่เยว่ ชายหนุ่มผู้นี้รูปกายงดงาม พลังชีพแข็งแกร่ง และที่สำคัญเขาใจดีต่อข้ามาก”ลี่ฉุนเอียงหน้ามองดูนางพังพอนที่พูดได้ ด้วยความไม่เข้าใจ “อะไร คือความใจดีของเขา”"หลายปีก่อน ข้าเคราะห์ร้ายติดบ่วงของชาวบ้านที่เนินเขาสุสานโบราณ ไป่เยว่กับทหารของเขา ผ่านไปพบเข้า แทนที่จะนำข้าในร่างพังพอนไปทำอาหาร เขากลับเลือกที่จะปล่อยตัวข้าแทน คงเพราะเขาเห็นแววตาอ้อนวอนของข้า ที่ส่งให้เขาในตอนนั้น“ใช่ เขาเคยเล่าให้ข้าฟัง” ลี่ฉุนคิดทบทวน “ตอนนั้นท่านไป่เยว่ เกิดความสงสาร คิดว่าเจ้าหน้าขนคงมีลูกมีครอบครัวรออยู่ เช่นพวกเราทุกคน ที่ต้องจากครอบครัวมาทำสงคราม หากใครคนใดคนหนึ่ง ไม่ได้กลับบ้าน คนที่รออยู่ จะเสียใจมากขนาดไห

“ก็ถูกของเจ้า พอเถอะ เรื่องของข้ามันผ่านมาแล้ว”ท่านหมอซุนตรวจดูร่างกายของแม่ทัพไป่เยว่ แล้วก็ต้องยิ้มออกมา ผิดกับเมื่อครู่ที่ยังออกอาการคิดหนัก“เป็นอย่างไร ท่านหมอ”“ดี ๆ ดูท่ามนต์ดำ จะคลายตัวแล้ว โชคดีนัก ที่ร่างกายของเขาแค่ทรุดโทรมจากการขาดอาหาร และน่าจะอดนอนท่านไป่เยว่ ต่อจากนี้ต้องเป็นเด็กดี กินยาและอาหารให้ถูกต้อง ท่านเข้าใจใช่ไหม แม่นางหลิวหยุน ช่วงนี้เห็นทีเจ้าคงต้องมาอยู่ดูแลเขาเป็นพิเศษ สะดวกหรือไม่”“ต้องได้แน่นอน ข้าจะดูแลเขาให้ดี ไม่ให้คลาดสายตาเลย” หญิงสาวยิ้มให้กับชายหนุ่ม ที่กำลังยิ้มให้เธอทั้งที่ความร่วงโรยของร่างกายยังไม่ฟื้นตัวจ้าวตงหยางออกคำสั่งให้ทหารและชาวบ้าน จุดไฟเป็นกอง ๆ กระจายอยู่ทั่วไป โดยเฉพาะตำแหน่งใกล้ที่พักอาศัย เพื่อป้องกันไม่ให้ปีศาจพังพอน ที่หนีไปได้ ย้อนกลับเข้ามาก่อกวนอีกลี่ฉุนจัดกองกำลังทหารส่วนหนึ่ง เฝ้าหน้าทางเข้าอุโมงค์ ที่เคยอยู่ในตำแหน่งใต้เตียงนอนของท่านไป่เยว่ เผื่อว่านางปีศาจจะย้อนกลับออกมาอีกครั้ง จัดกองทหารแยกเส้นทางออกตรวจลาดตระเวน เพื่อสำรวจตรวจตราตามบ้านเรือนที่พักอาศัย และประกาศห้ามชาวบ้านออกนอกที่พักในยามค่ำคืน ซึ่งทุกคน ต่างก็ให

ปีศาจหนุ่มลุกขึ้นนั่ง พร้อมขยับตัวเข้าใกล้ร่างนางปีศาจฟ่านเมิ่ง ที่กำลังนอนมองหน้าเขาอยู่ “เหลวใหล ใครกันหลอกลวงเจ้า ข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น ข้าก็พูดกับเจ้าออกบ่อย เหตุใดไม่เชื่อใจข้า”“เชื่อใจ ซีห่าว ข้าจะเอาอะไรมาเชื่อใจเจ้าได้ ในเมื่อคู่หมายของเจ้า ล้วนเป็นผู้ที่เผ่าปีศาจวางตัวเอาไว้หมดแล้วทั้งสิ้น นางทั้งสิบที่เข้าแถวให้เจ้าเลือก หนึ่งตำแหน่งในนั้น ไม่มีที่ยืนสำหรับข้าเลยด้วยซ้ำ เช่นนี้แล้ว จะให้ข้ามอบห้วใจให้ท่าน มิเท่ากับว่า ข้ากำลังเดินเข้ากองไฟเช่นนั้นรึ”ปีศาจพังพอนหนุ่มถอนหายใจออกมา “ที่แท้…ที่เจ้าหายตัวไป ก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง ในขณะที่เจ้าน้อยใจ เจ้ารู้บ้างหรือไม่ ว่าข้ากลับหาทุกวิถีทาง เพื่อได้เจ้ามาอยู่กับข้ามาเป็นเจ้าสาวของข้า แต่เจ้ากลับหายตัวไป แล้วดูสิ ตอนนี้เจ้ากลับมาพร้อมบาดแผลและกลิ่นอายของมนุษย์ ข้ามาตามหาเจ้าอยู่หลายครั้ง ก็เพื่อพาเจ้าเข้ากลับวังพังพอน แต่ตอนนี้ข้าคงทำอะไรไม่ได้เสียแล้ว”ฟ่านเมิ่ง พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง “ทำไม เหตุใดข้าถึงเข้าวังพังพอนตอนนี้ไม่ได้”“เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าอีกรึ กลิ่นอายมนุษย์จากกายเจ้า รุนแรงถึงเพียงนี้ พวกเขาคงสืบสาวราวเรื่องจ

ผ่านไปเพียงไม่นาน เฉิงวั่งซู่ก็เดินออกมาจากโต๊ะของสตรีสูงศักดิ์ผู้นั้น ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเบิกบานใจ“คุณชาย ว่าอย่างไรบ้าง มีเรื่องอะไร ที่ทำให้ท่านดูมีความสุขขนาดนั้น”วั่งซูหันมองมาทางลู่เสี่ยน ที่กำลังจ้องมองเขา ด้วยต้องการรู้เรื่องราวในการสนทนา “พี่ลู่เสี่ยน บางเรื่อง ข้าก็ไม่จำเป็นต้องรายงานเจ้า ข้าจำได้ว่าท่านย่า แต่ตั้งให้เจ้ามาเป็นสาวใช้ แต่เหตุใดกัน ทุกวันนี้ท่านถึงทำตัววุ่นวาย ดั่งข้าเป็นเด็กน้อยอมมือ”“คุณชาย…ทะ…ทำไมพูดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ ลู่เสี่ยนถึงกับหยุดเดินตามเขา นางรู้สึกเหมือนโดนเจ้านายที่นางเฝ้ารักเฝ้าถนุถนอม ตบหน้ากลางที่สาธารณะจางลี่เองก็รู้สึกแปลกใจไม่ต่างกัน ชายหนุ่มมองตามลู่เสี่ยนที่เดินรั้งท้าย ด้วยความห่วงใย ทั้งสองได้แต่งุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเฉิงวั่งซู เกิดอะไรขึ้นในการสนทนา ทำไมคุณชายไม่น่ารักเช่นเดิม พูดจาเย็นชาแบบนี้ ยิ่งกับลู่เสี่ยนด้วยแล้ว น้อยนักที่นางจะถูกตำหนิเฉิงวั่งซู่ไม่พูดจากับใคร จนกลับมาถึงสำนัก ลู่เสี่ยนเองถึงกับทำตัวไม่ถูก นางได้แต่แอบมองดูเขาเงียบ ๆ ไม่กล้าพูดจาด้วยเหมือนเช่นที่เคยเป็น“ลู่เสี่ยน ลู่เสี่ยน ทางนี้…" หญิงสาวเหลีย