All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 51 - Chapter 60

“เสนาบดีฟู่ผู้นี้ ดูแลกรมพระคลัง งานภาษีเบี้ยไล่รายทาง ค่าผ่านด่านต่าง ๆ เข้าเขาทั้งหมด บุตรีผู้นี้ก็เป็นคนโปรด ด้วยนางมีใบหน้าละม้ายคล้ายภรรยาที่จากไป ราวกับเป็นคนคนเดียวกัน เห็นว่ากิริยามารยาท ก็ถอดผู้เป็นมารดามาทั้งสิ้น”“เป็นเช่นนี้นี่เอง ที่นี่ถึงได้ดูแลเข้มงวดขนาดนี้ แบบนี้ข้าทำตัวไม่ถูกเลย” วั่งซูมองดูบรรยากาศรอบตัว แล้วชวนให้รู้สึกอึดอัด ไม่เหมือนเช่นที่วาดฝันไว้ก่อนหน้านี้แม้แต่น้อยเสียงดนตรีเครื่องสาย กำลังบรรเลงท่วงทำนองอ่อนหวานแว่วมาตามสายลม ผู้ที่บรรเลงหาใช่ใครอื่น สตรีงดงามที่พบกันในโรงน้ำชา ฟู่ซิงอี เฉิงวั่งซูยิ้มเปิดเผยให้แก่นาง หญิงสาวพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้เขา ทั้งที่นิ้วมือเรียวงาม ยังคงวางอยู่บนสายพิณ ที่ขยับไล่ตัวโน๊ตบรรเลงได้อย่างไม่ขาดช่วงฟู่ซิงอีเลื่อนสายตามองไปยังบุรุษผู้ติดตาม ที่มีท่าทีสุขุม สงบเยือกเย็น ไม่ว่าจะได้พบกันสักกี่ครั้ง เขาก็ไม่เคยมีท่าทีที่เปลี่ยนไปเลย นิ้วเรียวหยุดบรรเลงดนตรีลงทันที นางรีบเดินออกมาจากฉากกั้น เพื่อต้อนรับแขกผู้ถูกเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเอง แต่แทนที่สายตางดงามคู่นั้น จะมองเพียงเฉิงวั่งซู นางกลับมอง และมีท่าทีสนใจอย่างเปิดเผย ต่อต

จ้าวตงหยางสะพายสัมภาระเดินนำหน้าชายชราตาบอดผู้เป็นอาจารย์ โดยที่เขาเอง ต้องค่อยเดินนำให้ช้าลง และเหลียวมองดูผู้เป็นอาจารย์ ที่เดินตามมาด้านหลัง ว่าสะดวกหรือไม่ บางช่วงของความยากลำบากในการเดินทาง ตงหยางต้องหิ้วทั้งของและพยุงคนตาบอด จนแลดูเป็นความยากลำบากและทุลักทุเล แต่ก็ไม่มีคำบ่นตัดพ้อออกมาจากปากของเขาเลย“พักตรงนั้นก่อน…” ชายชราชี้นิ้วไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งมีเงาแมกไม้ร่มรื่นระหว่างทาง“ท่านอาจารย์ ท่านเหนื่อยหรือไม่ ปวดเมื่อยตรงไหนหรือเปล่าขอรับ”“ไม่เลย เจ้าล่ะ ข้าทำให้เจ้าลำบากมากใช่หรือไม่ตงหยาง”“ไม่เลยขอรับท่านอาจารย์ ศิษย์โง่เขลา ทำให้ท่านต้องขายหน้า สมควรแล้วที่ต้องมาแบกหามท่านเช่นนี้” ชายชรายิ้มมุมปาก หันไปมองใบหน้าของผู้เป็นศิษย์ ราวกับตาทั้งสองข้างจะมองเห็นใบหน้าของเขา“ตงหยาง เจ้ารู้ว่าข้าคือใคร ใช่หรือไม่…”“ขอรับท่านอาจารย์ ข้ารู้ว่าเป็นท่าน ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกัน เพียงแต่ไม่คิดว่า เทพเจ้าระดับสูงเช่นท่าน เหตุใด ต้องมาในรูปลักษณ์เช่นนี้ ท่านไม่จำเป็นต้องทำตัวเองให้ลำบากเลย”“ข้าทำผิดต่อศิษย์ สั่งการให้เขาไปทำในเรื่องไม่เป็นเรื่อง จนต้องโทษทัณฑ์อาญาสวรรค์ สมควรแล้วที

เฉิงวั่งซูแกะห่อกระดาษออก ด้านในมีขนมกลิ่นหอม ที่ตนแอบห่อใส่กระดาษนำกลับมาด้วย ตั้งใจจะนำกลับไปฝากให้กับลู่เสี่ยน สองสามวันมานี้ เขาดื้อกับนางไว้ไม่น้อย ด้วยเห็นว่าลู่เสี่ยนมักมีอคติต่อแม่นางฟู่สหายใหม่ ที่ตนหวังสานสัมพันธ์ เก็บนางเอาไว้เป็นเพื่อนเล่นคนใหม่ แทนลู่เสี่ยนที่แค่มองตาก็รู้ใจ “หยุด…” หวังหยงก็สั่งหยุดม้ากระทันหัน จนขนมในห่อกระดาษกระเด็นหลุดจากมือไปคนละทิศละทาง“เกิดอะไรขึ้น หวังหยง ทำไมเจ้าถึงสั่งหยุดม้า” เฉิงวั่งซูยื่นหน้าออกมาถามหวังหยง ซึ่งเวลานี้เขากำลังทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมรถม้า“นักฆ่า…” ชายหนุ่มตอบเขาด้วยเสียงทุ้มต่ำเฉิงวั่งซู มองออกไปด้านหน้ารถม้า ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสีดำร่วมสิบคน พร้อมอาวุธครบมือ ออกมายืนขวางทางของพวกเขาเอาไว้“หวังหยง คนพวกนี้เป็นใครกัน”“ข้าไม่รู้ วั่งซูเจ้าระวังตัวด้วย จะคนของใคร ไม่เอาไว้ทั้งนั้น”“ได้เลย ศิษย์พี่”หวังหยงชักกระบี่ที่ซ่อนไว้ใต้รถม้า เสียงชักกระบี่ของเขา เสียดแทงเข้าไปในหัวใจของศัตรู จนพวกมันหยุดชะงักเล็กน้อย วั่งซูจ้องมองกระบวนท่าการต่อสู้ของศิษย์ผู้พี่ด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรก ที่ได้เห็นหวังหยงใช

“ทำไมเล่า ในเมื่อเวลาข้าน้อยใจ พี่ลู่เสี่ยนก็จะอาบน้ำให้ข้า ครั้งนี้เจ้าน้อยใจข้า ข้าจะอาบน้ำให้เจ้า ก็ถือว่าขอโทษแล้วไง มิถูกหรือ”หญิงสาวหน้าแดงขึ้นมา เมื่อนึกถึงเรือนร่างเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่ม แม้อายุจะห่างกันมาก แต่วั่งซูเป็นคนตัวสูง รูปร่างสัดส่วนผิดกับคนวัยเดียวกัน ความใกล้ชิดทำให้สตรีวัยแรกแย้มเช่นลู่เสี่ยน กล้าคิดอาจเอื้อม อยากล้มตัวลงนอนทอดกายเป็นสตรีคนแรกในชีวิตของเขา“มิได้เจ้าค่ะ นั่นมันหน้าที่ข้า ข้าต่างหากที่ควรอาบน้ำให้ ว่าแล้ว ข้าไปเตรียมน้ำให้ดีกว่า วันนี้ดูคุณชายเหนื่อยมาก ได้แช่น้ำอุ่น ๆ จะได้ผ่อนคลาย” ลู่เสี่ยนพูด พร้อมกับยิ้มเอียงอาย ก่อนจะรีบเดินจากไปเฉิงวั่งซูมองตามนางพี่เลี้ยงที่เดินจากไป พร้อมกับคีบเนื้อปลารสหวานเข้าปากจ้าวตงหยางคีบหมูตุ๋นเนื้อนุ่ม วางลงบนชามข้าวของผู้เฒ่าชราตาบอด เถ้าแก่อู๋จัดงานเลี้ยงที่แสนจะเรียบง่าย เพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญที่มาเยือนถึงเรือน อาหารเลิศรส ที่จ้าวตงหยางไม่ได้กินมาแสนนาน เด็กหนุ่มมองดูมันราวกับเป็นอาหารที่ไม่คุ้นเคย เด็กหนุ่มหวนคิดถึงช่วงเวลาที่แสนยากลำบาก ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ยิ่งเมื่ออาหารรสเลิศถูกส่งเข้าปาก พลันน้ำตาก็เอ่

นิ้วมือเรียวงามจุ่มแกว่งลงในอ่างอาบน้ำ เพื่อสัมผัสวัดความร้อนเย็นให้เหมาะสม ลู่เสี่ยนหยิบขวดน้ำมันหอมหายากที่นางนำติดตัวมาด้วย ตั้งแต่เดินทางออกมาจากบ้านเฉิง หยดลงในอ่างน้ำอุ่นเพียงไม่กี่หยด กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจาย อบอวนไปทั่ว“พี่ลู่เสี่ยน…” เด็กรับใช้ที่ค่อยติดตามนาง เดินเข้ามาเรียกหานางด้วยความร้อนใจ“มีอะไรกัน เหตุใดต้องทำหน้าตาเช่นนั้น เจ้ามิเห็นรึ ว่าข้ากำลังเตรียมน้ำอุ่นให้คุณชายอยู่”“ข้ารู้ แต่ตอนนี้ พี่ต้องออกไปข้างนอกก่อน ฮูหยินแม่เฒ่ามา…”ลู่เสี่ยนรีบปิดจุกขวดน้ำมันหอมในมือ แล้วยัดใส่ในปกเสื้อตนเองด้วยความร้อนรน “อยู่มาตั้งนานไม่มา เหตุใดต้องมาเอาตอนนี้ด้วยนะ” หญิงสาวบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ ด้วยนางคิดวางแผนทุกอย่างเอาไว้อย่างดี แต่ดูเหมือนตอนนี้ทุกอย่างคงพังลงไม่เป็นท่า“เอ่อ…ฮูหยินแม่เฒ่า” ลู่เสี่ยนรีบเข้ามาทำความเคารพต่อผู้เป็นนายใหญ่ของบ้านเฉิงสตรีชรา แม้ในยามนี้ ชีวิตจะตกต่ำ จนต้องย้ายที่อยู่มาพึ่งพิงสำนักวายุเตโชของลูกสะใภ้ แต่ด้วยความมีสง่าราศี อย่างไรเสีย นางก็ยังคงดูเป็นผู้มีอำนาจน่าเกรงขามอยู่ดี“ทำอะไรอยู่ เหตุใดจึงชักช้านัก”“เอ่อ…เรียนท่านฮูหยินแม่เฒ่า ข้ากำลังเต