All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 31 - Chapter 40

จ้าวตงหยางป้อนยาให้กับนางพี่เลี้ยงหลิวหยุน อาการทางร่างกายของนางหายดีแล้ว เหลือแต่จิตใจของนางเท่านั้น ที่กลับไม่ปกติเช่นที่ควรจะเป็น หลิวหยุนจดจำใครไม่ได้เลยนอกจากเขาเพียงผู้เดียว นางมักจะพูดคุยและส่งยิ้มหวาน ๆ มอบให้ ที่เหลือก็มักเหม่อลอยและไม่พูดจากับใคร ทั้งหมดนี้ ยิ่งทำให้จ้าวตงหยางรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก แม่ทัพไป่เยว่ที่เคยเฝ้าดูแลเอาอกเอาใจ ก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเช่นที่เคยเป็น และยังตีตัวออกห่าง อาจเป็นเพราะหลิวหยุนหมางเมินต่อเขา จนไป่เยว่หมดความอดทนที่จะถามหาความทรงจำระหว่างเขาและนาง“องค์ชาย วันนี้ท่านท่องจำตำราดวงดาวได้หมดหรือยัง”“ข้าจำได้ จำได้ทั้งหมดเลย ข้าจำได้ว่าท่านคือพี่สาวของข้า และข้าจะดูแลท่าน เช่นที่ท่าน เคยดูแลข้ามาก่อน”หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของเขา แล้วนัยน์ตาของนางก็เริ่มมีหยาดน้ำใส ๆ เอ่อคลอ แล้วหยดลงอาบแก้ม ตงหยางมองเห็นแววตาของหญิงสาว เหมือนมีบางอย่างอยู่ภายในใจ เพียงแค่ไม่เอ่ยปากพูดมันออกมา“องค์ชาย ท่านตอบไม่ตรงคำถามอยู่นะ”จ้าวตงหยางวางถ้วยยาแล้วเอื้อมไปจับมือของอดีตนางกำนัน “พี่หลิวหยุน นี่ก็ผ่านมาเกือบปีแล้ว อาการของท่านก็ดีขึ้นแล้ว ท่านอาจารย์บอกข้าว่า

ตงหยางมองเห็นดวงตาของแม่นางฟ่านเมิ่ง มันเปลี่ยนเป็นสีเขียวได้ ราวกับเป็นดวงตาของสัตว์ เมื่อต้องแสงไฟยามค่ำคืน เด็กชายรีบหลบสายตาของนางทันที ด้วยสำนึกถึงคำสั่งสอนของผู้เฒ่าตาบอด“หลีกไป ข้ายังมีงานหลายอย่างที่ต้องจัดการ ไม่มีธุระอันใดต้องอยู่เจรจาด้วยเจ้า”เด็กชายพยายามเดินเบี่ยง เพื่อเลี่ยงหลบฟ่านเมิ่งที่กำลังยืนขวางทางอยู่ “ช้าก่อน จะรีบไปไหน…” กลิ่นอายพลังชีวิตของตงหยาง ทำให้นางรู้สึกมีความสดชื่น เพียงแค่เขาเดินผ่าน นางไม่รอช้ารีบคว้าแขนของเด็กชาย แต่กลับคว้าไม่ได้จับไม่ทัน ทั้งที่เขาเพิ่งเดินห่างออกจากตัวนางเพียงแค่เอื้อมถึงเท่านั้น ยิ่งฟ่านเมิ่งออกแรงพยายามมากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนตงหยางยิ่งเดินห่างออกไปมากเท่านั้น ทั้งที่เด็กชายก้าวเดินเป็นจังหวะมิได้เร่งฝีเท้าแม้แต่อย่างใดสุดท้ายนางทำได้เพียงแค่ยืนมองดูเขา ที่เดินจากไปหลิวหยุนย่อตัวนั่งลงมองดูหัวสมุนไพรที่เปียกน้ำและเต็มไปด้วยดินโคลน“ตงหยาง เกิดอะไรขึ้น บนเขาฝนตกเหรอ พี่เคยบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ หากฝนตกไม่ต้องขึ้นเขา มันอันตราย”“ฝนไม่ได้ตกพี่หลิวหยุน ข้าแค่ล้างไม่ทัน มีเรื่องนิดหน่อย”หญิงสาวเดินกลับมานั่งข้างเขา นางจ้องหน้าของ

เฉิงวั่งซูทำความเคารพต่อผู้เป็นย่า หญิงชราเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าเขา น้ำตานางก็ไหลออกมา พร้อมกับโผเข้ากอดหลานชาย วั่งซูได้แต่ยืนงง ไม่เข้าใจว่าท่านย่าที่เข้มแข็งและแข็งแกร่งมาตลอด เหตุใดเวลานี้ถึงมีน้ำตาออกมาได้“ทะ…ท่านย่า ท่านร้องไห้ทำไมกัน เกิดอะไรขึ้น คิดถึงข้าเหรอ ไม่น่าใช่ ท่านกำลังทำให้ข้าแปลกใจนะ เมื่อก่อนท่านก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าข้า ทำไมตอนนี้ ถึงคิดถึงข้าขึ้นมาเล่า”แม่เฒ่าตระกูลเฉิงคลายอ้อมแขนออกจากหลานชาย นางจ้องมองใบหน้าของเขาผ่านหยาดน้ำตา ยกมือขึ้นลูบศีรษะและใบหน้าของเขาด้วยความเอ็นดู“ก็จริง เมื่อก่อนแม้เราจะอยู่บ้านคนละหลัง ข้ากลับไม่เคยรู้สึกคิดถึงเจ้าเลย อาจเพราะวางใจว่าอย่างไรแล้ว ลูกหลานของข้าทุกคน จะยังอยู่ภายในขอบเขตรั้วบ้านเฉิง ผีตาเฒ่าเฉิงจะไม่ทอดทิ้งลูกหลานตนเอง แต่มาวันนี้…วันนี้ไม่ใช่อีกแล้ว” หญิงชราลดมือสั่นเทาออกจากใบหน้าของวั่งซู“พอแล้ว ๆ เชิญฮูหยินแม่เฒ่านั่งลงก่อนเถอะ มาถึงที่นี่แล้ว ท่านก็ไม่มีอะไรให้ต้องวิตกกังวลอีก ตอนนี้เราทำได้แค่ภาวนาให้คนที่ไกลปลอดภัย แล้วกลับมาหาพวกเราเท่านั้น ท่านสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ ข้าให้เด็ก ๆ ทำความสะอาดเรือนรับรองตะ

ตกค่ำหลิวหยุนจัดอาหารขึ้นโต๊ะ ตงหยางเองก็รีบวางตำราในมือ แล้วเข้าไปประคองท่านอาจารย์ผู้เฒ่าตาบอด ให้มานั่งร่วมโต๊ะเพื่อกินอาหารร่วมกัน ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเริ่มลงมือกับอาหารตรงหน้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงหญิงสาวร้องเรียกให้เปิดประตู“มืดค่ำเช่นนี้ ยังมีใครมาหาเราอีก” จ้าวตงหยางเอ่ยขึ้น พร้อมกับจะลุกไปเปิดประตู แต่เขากลับถูกผู้เฒ่าตาบอดจับแขนรั้งไว้ “แม่นางหลิว รบกวนเจ้าแล้ว” หลิวหยุนมองดูแววตาของตงหยางและรอยยิ้มของท่านผู้เฒ่าตาบอด ก็พอเข้าใจได้ว่าหน้าที่นี้ต้องเป็นนางประตูบ้านถูกเปิดออก ผู้ที่มาเคาะประตูกลับเป็นแม่นางฟ่านเมิ่ง “กำลังกินมื้อเย็นใช่หรือไม่ วันนี้ท่านพี่ไป่เยว่ล่ากระต่ายตัวใหญ่มาได้ ข้าเลยทำอาหารแล้วแบ่งมาให้บ้านเจ้าด้วย นี่ไง รับไปสิ” ฟ่านเมิ่งมองไปที่โต๊ะอาหาร มีกับข้าวสองอย่างที่ปรุงจากผัก กับข้าวต้มใส่หัวเผือกและธัญพืช ช่างดูจืดชืดในสายตานาง“ขอบใจ…แต่วันหลังเจ้ามิต้องลำบากก็ได้ ตงหยางปลูกผักไว้หลังบ้าน เรามิได้อดยากอะไร” หลิวหยุนยื่นมืออกไปจะรับจานใส่อาหารจากนาง แต่ฟ่านเมิ่งกลับชักจานที่ถืออยู่คืน ทำให้หลิวหยุนเอื้อมคว้าได้แค่อากาศ“อุ๊ย…ขออภัย เจ้าอ

หลายวันผ่านไป แผนการเดินทางของรองแม่ทัพลี่ฉุน ก็เริ่มชัดเจนขึ้นตามแผนที่เขาวางเอาไว้ คำตอบที่เขาต้องการในตอนนี้ จะเหลือก็เพียงคนเดียวเท่านั้น คือแม่ทัพไป่เยว่รองแม่ทัพร่างสูงใหญ่กำยำ มองดูสหายร่วมรบที่มียศตำแหน่งสูงกว่า แต่ในเวลานี้ เขากลับดูทรุดโทรม เปลี่ยนไปจนน่าใจหาย“ท่านไป่เยว่ ข้าจากไปไม่ถึงเดือน เหตุใดท่านถึงได้เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ เจ็บไข้ด้วยโรคใด ท่านหมอซุนผู้วิเศษ ก็รักษาท่านมิได้หรือ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้”“ข้าสบายดี เพียงแต่ไม่มีแรงเท่านั้น”“เรียนท่านรองแม่ทัพ ท่านพี่ไป่แค่เป็นหวัด ข้าดูแลเขาอยู่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”“แค่เป็นหวัด เช่นนั้นหรือ เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดมาดูแลใกล้ชิดเขาถึงเพียงนี้ แม่นางหลิวหยุนไปไหน เหตุใดไม่มาดูแลเขา หน้าที่นี้ควรเป็นของนางมิใช่เจ้า ข้าหลงคิดว่าหลายวันมานี้ เจ้าจะเดินทางกลับไปหมู่บ้านของตนเอง เหตุใดเจ้าถึงยังอยู่ที่นี่” ลี่ฉุนพูดเสียงดัง ใส่ฟ่านเมิ่ง ที่รีบเข้ามาอธิบายถึงอาการป่วยของชายหนุ่ม ผู้นอนป่วยหายใจแผ่วเบาและใบหน้าซูบเซียวนางยกแขนเสื้อขึ้น ปิดใบหน้าร้องไห้ออกมาสะอึกสะอื้น จนแลดูน่ารำคาญ แล้วรีบหลบเข้าใกล้ร่างชายหนุ่มที่นอนป่วยอยู่ “ทะ…ท