All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 331 - Chapter 340

จ้าวตงหยางและเฉิงวั่งซูมองดูกลุ่มคนร้าย ที่พากันวิ่งหนีจากไปด้วยความรวดเร็ว“พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“พี่รองพวกข้าปลอดภัยดี แต่ปล่อยไปเช่นนั้นจะดีรึ”เฉิงเหลินมองดูผงสีดำที่กระจายอยู่บนพื้นถนน “ไม่ต้องห่วง" เฉิงเหลินยกมือขึ้นส่งสัญญาณสั่งการคนของตนให้ออกไปตามเก็บเหล่าคนร้าย "เป็นไปตามที่คิดไว้ คนพวกนี้บรรจุดินปืนใส่ไว้ในไหสุรา หลบสายตาเช่นนี้นี่เอง มิน่าถึงพาดินปืนจำนวนมากเดินทางไปถึงฮูโต๋ได้”“แล้วแบบนี้จะทำเช่นไร” เฉิงวั่งซูเอ่ยถามพี่ชาย พร้อมกับมองของกลางบนเกวียนที่จอดอยู่“คุ้มกันของกลางไปฮูโต๋”“เช่นนั้น พวกข้าจะไปกับท่านด้วย”เฉิงเหลินพยักหน้าให้น้องชาย แล้วหันไปสั่งการคนที่เหลือ ให้นำเกวียนไปเก็บยังที่พักของพวกเขา เพื่อทำการขนย้ายไปยังเมืองฮูโต๋คณะเดินทางของเฉิงเหลิน มีกลุ่มคณะเดินทางของจ้าวตงหยาง ร่วมเดินทางมาด้วย ตลอดเส้นทางเป็นไปด้วยความหวาดระแวง เพราะต้องคอยระมัดระวัง กับเส้นทางที่เต็มไปด้วยสายตาลึกลับ ที่คอยเฝ้าจับตามอง จนกลุ่มทหารในการนำของเฉิงเหลิน ไม่อาจนิ่งนอนใจกับสถานะการณ์ตรงหน้าได้ ด้วยเกรงจะถูกลอบทำร้าย เพื่อขโมยดินปืนกลับไป จนต้องส่งทหารด่านหน้าไปกรุยเส้นทาง เพื

“ท่านหัวหน้าอย่าเอ่ยเช่นนั้น ตัวข้าเองเดิมทีก็เป็นเพียงคนหลงทาง ได้ท่านซานจิงหานช่วยเหลือ ข้าจึงเลือกที่จะอยู่รับใช้เป็นเพื่อนเขา การอยู่ที่นี่ออกจะเงียบเหงาไปหน่อย นาน ๆ ทีถึงมีคนผ่านทางมา น้ำใจของข้ามีไม่มาก พวกท่านได้โปรดรับไว้เถิด หากจะตอบแทนกันในวันข้างหน้า ขอแค่ในยามที่พวกท่านจากไปแล้ว ไม่ลืมว่าบนเขาแห่งนี้ ยังมีศาลเจ้าและข้าทั้งสอง อาศัยอยู่ก็พอ”“นั่นสิ หัวหน้า ซาลาเปาของแม่นางน้อยผู้นี้ น่ากินมาก ท่านก็รับไว้เถิด” หนึ่งในผู้ติดตาม มองดูซาลาเปาในถาดด้วยความหิว จนเข้าขั้นตาลายมือไม้สั่นเฉิงเหลินทำได้แค่รับน้ำใจจากนาง หญิงสาวมองดูคณะเดินทาง แบ่งปันซาลาเปาของนางแจกจ่ายให้กันกิน ด้วยความเอร็ดอร่อย เพียงเท่านี้ นางก็ดูมีความสุขจนยิ้มออกมาพร้อมแววตาที่ดีใจหญิงสาวหันหลังทำท่าจะเดินจากไป แต่กลับถูกจ้าวตงหยางเดินเข้ามาขวางทางเอาไว้“แม่นาง ขออภัย ข้าและสหายอยากเข้าไปสักการะองค์เทพเจ้าภูเขา ไม่รู้ว่าจะสะดวกหรือไม่”นางยิ้มพร้อมช้อนสายตามองดูชายหนุ่ม “ปกติแล้วหากค่ำมืด เรามักจะไม่ต้อนรับแขกเหรื่อ ด้วยด้านในคือสถานที่ส่วนตัว แต่สำหรับพวกท่านแล้ว ถือว่าเป็นบุคคลพิเศษ เชิญตามข้ามาเถิดเจ้า

ผลท้อกำลังทะยอยสุกงอมส่งกลิ่นหอม ชวนน้ำลายไหล เหล่าทวยเทพต่างส่งบริวารของตน มาที่นี่เพื่อเก็บผลท้อสุกงอม กลับสู่ตำหนักสวรรค์ชั้นฟ้าของตน“ท่านเสินถู เหตุใดวันนี้มาช้านักเล่า ข้าเข้าเวรรักษาการตั้งแต่รุ่งสาง รอจนป่านนี้ ท่านกลับเพิ่งโผล่หน้ามา”“ขออภัยสหาย ข้ามีเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย”“ยุ่งยากอย่างไร ท่านก็ไม่ควรละทิ้งหน้าที่สำคัญในวันนี้นะ ดูสิ สวนท้อคึกคักเช่นนี้ หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้น ท่านจะแบกรับไหวรึ”“แล้วถ้าเสือร้ายของท่านและข้า หลุดออกไปแล้วตามกลับมาไม่ได้ ท่านคิดว่าท่านหรือข้าที่จะมีโทษมากกว่ากัน” ลี่ฉุนที่อยู่ในร่างนักรบสวรรค์เสินถู กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด “การที่ข้ามาช้า เหตุเป็นเพราะเรื่องนี้”“เจ้าว่าอย่างไรนะ…” ชายผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ ถลึงดวงตากลมโต จ้องมองใบหน้าของสหายด้วยความตกใจ“ตามที่เจ้าได้ยิน เจ้าน่ะ มัวแต่เห็นหน้าที่ในวันนี้เป็นสำคัญ ข้าเองก็ห่วงหน้าที่ตนเองเป็นสำคัญเช่นกัน เมื่อคืน หลังจากกลับมาจากกำจัดภูติผี ข้าก็นำเจ้าเสือนั่นไปเก็บแล้วเรียบร้อยดี แต่ก่อนที่ข้าจะตามเจ้ามา รู้สึกคิดเฉลียวใจ ย้อนกลับไปดูมันอีกครั้ง ข้ากลับไม่พบมันแล้ว ตามหาอยู่เป็นนานก็ไม่

ห้องพิธีการ อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานและเครื่องหอม “ท่านเทพภูเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มขึ้น ข้ามีคำถาม” จ้าวตงหยางเอ่ยถามชายหนุ่มผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาเพียงช้อนสายตามอง พร้อมกับยกยิ้มให้ชายหนุ่ม“ว่ามา…”“ท่านลี่ฉุน ครั้งอดีตเขาคือใครกัน”“เจ้าต้องการรู้ รู้แล้วมีประโยชน์อะไร”“ต้องมีประโยชน์อยู่แล้ว เขาเป็นเสมือนพี่ชายและสหาย ข้าสองคนก็มีอดีต หากเขามีเช่นเราสองคน ก็เหมาะสมแล้วหรือไม่ที่เราก็ควรรู้” เฉิงวั่งซูก้าวเท้าขึ้นมาช่วยสหายของตนเจรจา“ก็ไม่มีอะไรมาก ท่านลี่ฉุนของพวกเจ้า ก็คือท่านเทพเจ้านักรบเสินถู” พูดจบเขาก็ยิ้มพร้อมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “นับว่าสวรรค์ไม่ทอดทิ้งพวกเจ้า จัดวางให้เหล่าเทพสวรรค์มาเกิดและใช้ชีวิตร่วมกัน”“ท่านเสินถูอย่างนั้นรึ” ตงหยางทวนชื่อพร้อมกับทบทวนความทรงจำย้อนหลัง“มีอะไรพิเศษเช่นนั้นรึตงหยาง”“ข้ากำลังคิด ว่าเพราะอะไร ท่านเทพเสินถู ถึงมากำเนิดติดตามข้า ข้าจำไม่ได้ว่าเคยมีวาสนาอะไรกับเขา”“คุณชาย คิดไปมีประโยชน์อะไร วาสนาก็คือวาสนา ดีแล้วที่ท่านลี่ฉุนได้มาติดตามดูแลท่านทั้งสอง หน้าที่ของพวกท่าน คือการรับผิดชอบ ในสิ่งที่ตนกระทำ ท่านลี่ฉุนเองก็เช่นกัน”“ท่านเทพภ

“ข้อต่อไป ข้ามาที่นี่ได้หลังจากทำลายมนต์ลวงตา มิติสนธยาแห่งนั้น เป็นมนต์ลวงตา มิน่าทั้งที่ข้าอยู่ใต้น้ำกลับหายใจออก เพียงแต่ร่างกายดั่งล่องลอยอยู่ในสายน้ำ สัมผัสความเย็นมืดดำและน่ากลัวได้จากตามองเห็น เพิ่มเติมข้าไม่รู้ว่าไปที่นั่นได้อย่างไร ข้ารู้แค่ว่าข้าฝันร้ายเกี่ยวกับนาง และร้อนใจมาก ท่านซือซงและท่านเทพตงฉางจับข้าแช่น้ำ หวังให้สร่างเมา เพื่อจะได้มาตามหาท่านและฟางเฟย แต่ระหว่างนั้นข้าก็จมลงในน้ำและมาพบฟางเฟย แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ข้าเล่ามา”“แดนสนธยา มนต์ลวงตา” ซื่อเว่ยต้าตี้ทวนคำพูดของเกาจางจิ้ง “ฟางเฟยข้าขอดูคันฉ่องเจ้าหน่อย”“มีอะไรเจ้าคะ” หญิงสาวสงสัยแต่ก็ยอมเอาคันฉ่องปัญจธาตุออกมาให้ เทพเจ้าดวงดาวดูตามที่เขาขอคันฉ่องทองแดงปัญจธาตุมีสีจางลงจนแทบจะซีดขาว ด้านหน้าเรียบที่หญิงสาวเคยขัดเงาดูแลรักษา กลับขึ้นฝ้าขุ่นมัว “ฟางเฟยนี่เกิดอะไรขึ้น คันฉ่องปัญจธาตุ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” หญิงสาวรีบแย่งคันฉ่องทองแดงปัญจธาตุจากมือของเทพเจ้าดวงดาว เกาฟางเฟยพลิกดูคันฉ่องของเธอด้วยความสะเทือนใจ น้ำตาเริ่มไหลออกมามือไม้สั่นด้วยความร้อนใจและสับสน “เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเฝ้าดูแลรักษาอย่างดี