All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 311 - Chapter 320

จ้าวตงหยางเดินต่อได้ไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาตั้งแต่ช่วงท้อง และทำท่าจะลุกลามขึ้นมาจนถึงทรวงอก จ้าวตงหยางรีบสกัดจุดระงับความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมา อย่างไม่ทราบสาเหตุ เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามใบหน้า และร่างกายในส่วนต่าง ๆ ทั้งที่อากาศรอบตัวหนาวเย็น ผิวหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้น ราวคนมีไข้ หายใจติดขัดจนต้องหายใจทางปากแทนจมูก“ตงหยาง เกิดอะไรขึ้น เจ้าดูอาการไม่ดีเลย”จ้าวตงหยางหันไปมองผู้ที่เอ่ยถาม แล้วยิ้มบาง ๆ ให้เขา “เจ้าถามข้า ก็ไม่ดูสภาพตนเอง วั่งซูหน้าเจ้าซีดอย่างกับศพคนตาย เส้นเลือดพวกนี้อีก น่ากลัวชะมัด สภาพของเจ้า ดูไม่ได้เลย รู้ตัวหรือไม่”เฉิงวั่งซูยิ้มตอบ “พูดได้แบบนี้ เห็นทีหากพวกเราจะไป ก็คงได้ไปพร้อมกัน”“คุณชาย…” ฟ่านถิงถิงที่เพิ่งเดินตามมาถึง ร้องตกใจ เมื่อเห็นเขาทั้งสอง ร่วงลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น หมดสติไปพร้อมกันเถ้าแก่โรงเตี๊ยมและเด็กร้านวิ่งวุ่น ด้วยยาที่มีล้วนไม่สามารถช่วยเหลือลูกค้าที่ป่วยด้วยอาการเช่นนี้ได้ ชายวัยกลางคน ยื่นส่งถ้วยยาที่เพิ่งต้มมาได้ให้แก่ฟ่านถิงถิง“แม่นาง ยาที่เรามี ล้วนใช้รักษาอาการไข้ทั่วไป แต่กับสิ่งที่คุณชายทั้งสองประสบมา ข้าจน

“จากที่เจ้าพูดมา นับว่าวาสนาของสัตว์อสูรเป็นเรื่องที่น่าเห็นใจ แต่กับสิ่งที่เจ้าก่อไว้ ข้าขอถาม ว่าเจตนาของเจ้าเลวร้ายเกินให้อภัยหรือไม่ หากเจ้าบำเพ็ญตนมา เรื่องที่กระทำลงไป คงไม่ยากเกินกว่าจะพิจารณาตนเอง”ถูเฮ้อย่านยิ้มให้กับเทพเจ้าทั้งสี่ตรงหน้า “ถูกต้อง เจตนาของข้าผิดไปจริง ๆ ข้าหลงคิดเอาเองว่า หากข้ามีบริวารที่แข็งแกร่ง มีอาณาจักรที่ปลอดภัย และตัวข้า มีพลังมากพอ แดนสวรรค์ ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่สัตว์อสูรเช่นข้า จะบุกมาครอบครอง แต่…ข้าคิดผิด เผ่าอสูรฉงฉี ไม่มีอำนาจบนแดนสวรรค์เช่นเทพเจ้า ข้าเป็นได้ก็แค่ราชาแดนมืด อยู่ภายใต้เงาแผ่นฟ้า ไหนเลยจะลุกขึ้นเงยหน้าอยู่ในที่สว่างได้ พอเถิด จะไต่สวนไปไย หากพวกท่านมองว่าข้าผิด ข้าก็คือคนผิด ไม่มีทางถูกอยู่แล้ว อยากฆ่าก็ฆ่า ตัวข้าเอง ก็ไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่ในร่างสัตว์อสูรนี้เช่นกัน”องค์หญิงกวางสวรรค์ สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของพี่ชาย นางออกไปยืนกลางโถงตัดสินแล้วคุกเข่าลง พร้อมกับคำนับก้มหน้าแนบพื้น “เรียนฝ่าบาทราชาแห่งจตุรทิศ ถูเฮ้อย่านมีความผิดก็จริง แต่ทั้งหมดที่เขาทำลงไป ด้วยเพราะหลงผิดชั่วขณะ เนื้อแท้จิตใจของเขาเป็นคนดี หากถูกสั่งสอนและชี้นำไ

สุดท้าย ผลสรุปเรื่องของถูเฮ้อย่าน ก็เป็นไปตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ สัตว์อสูรฉงฉีถูเฮ้อย่าน ถูกตัดสินให้ต้องโทษประหาร ไปกำเนิดใหม่ชดใช้ความผิดยังแดนมนุษย์“ถูเฮ้อย่าน…เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” องค์หญิงกวางขาว เข้ามาเยี่ยมเขาเป็นครั้งสุดท้าย นางยืนเกาะลูกกรงมองดูถูเฮ้อย่าน ที่ยังคงถูกเชือกมัดเซียนพันธนาการร่างกายเอาไว้ เมื่อเขามองเห็นหญิงสาว รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยสิ้นหวัง“เสวี่ยนไป๋ลู่ เจ้าไม่ควรมาที่นี่”“ไม่มาได้อย่างไร เจ้าคือคนที่ข้าคิดถึงอยู่เสมอ เจ้าดีกับข้า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ข้าต้องดีตอบแทนกลับไป ชาตินี้ได้พบกัน ชาติหน้าก็ไม่แน่ว่า เราอาจได้พบกันอีก ตอนนี้ข้ายังพูดคุยกับเจ้าได้ ย่อมเป็นเรื่องดี ที่เราจะได้พูดคุยกัน หากเจ้าจากไปแล้ว ยามนั้นต่อให้ความคิดถึงท่วมล้นหัวใจ ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะไม่มีเจ้าให้อยู่ฟังอีกแล้ว”สัตว์อสูรถูเฮ้อย่าน จ้องมองนางด้วยความสงสัย “เจ้าพูดเช่นนี้ หมายความว่าเช่นไร”“ก่อนหน้านี้ ข้าหลงโกรธเคืองจ้าวตงหยาง แต่เพิ่งมาเข้าใจ ว่าสิ่งที่เขาออกมาพูดกลางสภาสวรรค์ กลับทำให้เจ้ามีทางออกที่ดี”“ฮึ…ถูกประหาร เป็นทางออกที่ดีอย่างไร เจ้าเสียใจจนเลอะเลือนไปแล้ว

คนของท่านเจ้าเมืองฮูโต๋ ต่างแฝงกายแทรกซึมเข้าไปตามร้านค้า และบ้านเรือนที่ตกเป็นเป้าหมาย ตามที่ได้เบาะแสมาจากสายสืบที่ตนเองส่งไป ผู้ต้องสงสัยหลายราย ถูกนำตัวไปยังจวนเจ้าเมืองอย่างลับ ๆ เพื่อไม่ให้คนที่เป็นสายกบฏไหวตัวทัน“เป็นอย่างไรบ้างท่านไป่เยว่ ท่านเจ้าเมืองหลัวเยี่ยนเฟิง มีการเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง”“เวลาผ่านไปหนึ่งวันกับหนึ่งคืน ดูเหมือนเขาจะตามจับกุมตัวคนจากโรงสุราตระกูลเหลียงได้ไม่น้อย เท่าที่ข้าติดตามเจ้าเมืองผู้นี้ ดูแล้วเขาไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับพวกกบฏตะวันออก แต่ก็ใช่ว่าจะวางใจได้ทั้งหมด ด้วยข้าเองยังรู้สึกว่าคนผู้นี้เก็บซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้”“ความลับเช่นนั้นรึ เช่นนั้นเรื่องนี้ ข้าคงต้องฝากท่านด้วย ตอนนี้นับว่าท่านมีผลงานไม่น้อย เสร็จเรื่องเมืองฮูโต๋ ข้าจะส่งหนังสือรายงานคุณความดี และความสามารถของพวกท่าน เข้าสู่ราชสำนัก ขอฝ่าบาท แต่งตั้งพวกท่านเป็นหน่วยงานพิเศษ แบบนี้ดีหรือไม่”ไป่เยว่รีบยกมือขึ้นประสาน ทำความเคารพต่อแม่ทัพอ๋องหวังหยง “ข้าทำงานแลกค่าตอบแทน ไม่คิดรับราชการ เรื่องนี้ สุดแล้วแต่ท่านจะเห็นสมควร”“มิได้ พวกท่านล้วนเป็นคนตกทุกข์ได้ยาก พลัดบ้านพลัดถิ่น ทุกคนมี

คุกจวนแม่ทัพ มีผู้คุมหนาแน่นผิดตา ส่อเคล้าความเป็นจริง ตามที่ไป่เยว่คาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้“ท่านไป่เยว่” ทหารผู้มีหน้าที่ คุ้มกันประตูทางเขาห้องควบคุม ทำความเคารพต่อไป่เยว่“ขออภัยที่ต้องมารบกวนพวกเจ้ายามวิกาล ข้ามีเรื่องต้องการสอบปากคำผู้ต้องหา หวังว่าน้องชายจะเปิดทางให้”“ท่านไป่เยว่ สำหรับท่านแล้ว ได้เลยขอรับ เชิญ…”ไป่เยว่เหล่ตามองดูนายทหารของแม่ทัพอ๋อง ไยหละหลวมระเบียบเช่นนี้ หากเขาเป็นคนร้ายมาปล้นคุก แบบนี้คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องขังเพียงลำพัง ภายในคุกแบ่งออกเป็นห้องเล็กและห้องใหญ่ คนจากบ้านเหลียง ถูกจับกุมมาที่นี่เพียงแค่สองคน และอยู่ในห้องขังด้านในสุด“เจ้าสองคน เป็นคนของโรงสุราบ้านเหลียงใช่หรือไม่” ไป่เยว่ยืนมองดูพวกเขาด้วยความชั่งใจ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปชายชราผู้มีเส้นผมขาวปนดำ เงยหน้าขึ้นมองผู้เอ่ยถาม “ชะ…ใช่ ใช่แล้วขอรับ ข้าเป็นเจ้าของ ส่วนคนที่นอนอยู่นั่น เป็นลูกชายข้าเอง ทะ…ท่าน ใต้เท้า พวกข้าล้วนบริสุทธิ์ ข้าบอกพวกท่านไปหลายครั้งแล้ว ว่าพวกเราถูกใส่ร้าย ไหเหล้าใบใหญ่แบบนั้น ไม่ใช่ของสกุลเหลียง ใต้เท้า ท่านเชื่อข้าเถิดนะ ปล่อยข้ากับลูกชายไปเถิด เขาถู